επιπολής

καταμεσήμερο 

βεβηλωμένο από σκιες

κι η ρακή σε μπουκάλι γυάλινο

μεσουρανεί μία ευφορία

ανάμεσα στα πατζάρια

μ' αυτο το βαθυ πορφυρό τους

όταν τα δαγκώνεις

μιλούν αλληγορικα για το ξύδι

μ' ένα μικρό σουγιαδάκι

ζωγραφίζω μια γοργόνα στ' αριστερο μου μπράτσο

με χείλια βαθυκόκκινα

-μπορει να είναι κι απ το αίμα μου

-απ' τα πατζάρια είναι, 

λές αυτάρεσκα μα μου χαρίζεις την τελευταία μπουκια

διαιρούμε την ενσυναίσθηση να βγεί το ρεφενέ

τα σά

τα μά

φεύγοντας σ' αγκαλιάζω απ' την μέση

τραύμα επιπολής

δεν ανησυχω

θα με γιατρέψεις, ως είθισται,

την νύχτα