μη με ρωτάτε γιατι μοιάζω θυμωμένος... δεν ξέρω...

τίγκα στο ψέμα

η κουρασμένη σας ζωή φτάνει στο γέρμα

τυφλός στρατιώτης

ένας θλιμμένος ηττημένος δον κιχώτης

ουρά ζητιάνοι

στο περιθώριο η σκέψη σας δε φτάνει

λειψη ελπίδα

χωρις ουσία, χωρίς μέλλον και πατρίδα

ζήλια και φθόνος

όποιος φοβάται τη ζωή θα μείνει μόνος

μυαλα κομμάτια

τι να τα κάνω τα χρυσα σας τα παλάτια

κορμι και βλέμμα

κι έχω ένα όνειρο που φτάνει ως το τέρμα

γυρνω σελίδα

πρασινογάλαζη αστραφτερη ασπίδα

και επιμένω

και ταξιδεύω

και δεν κοιμάμαι και στα όνειρα πιστεύω

και πολεμάω

και αγαπάω

και δεν με νοιάζει που θα βγω και που θα πάω...

(ουφ... ξεθύμανα...)

don't stop!

πορεία υποσχέθηκα,

ημερολόγιο μου βγήκε στην πορεία...

αναδρομές και διαδρομές

εκει τουλάχιστον έμεινα πιστος

αναρωτιέμαι...

πως μπορει ν'αγαπάει τόσο η καρδια μας

τόσο που να ζαλίζει...

κι έπειτα γυρνώντας πίσω

να βλέπουμε τα πατήματά μας

αλλοπρόσαλα και παιδικά

μια εδω, μια εκει...

μα απο κει, ως εδω 
μία και μόνη η διαδρομη...

όταν καταλαγιάσει η κούραση

κι η έξαψη

και θρέψουνε και τα σημάδια

λίγο πριν ξεκινήσουμε πάλι

τότε ίσως δούμε...

"με πέτρες λιθοβολισμών

τό'χτισα ετούτο το μνημείο,

που σήμερα κοιτάζετε

και του χαμογελάτε..."

μη σταματάτε....!!!!

να χαμογελάτε!!!!!

primo, segondo.....

-πάμε;

-πάμε!

-έλα!!!

-πως πήγαμε;

-καλα, αλλά πρέπει να μάθεις να κρατάς αναπνοές...

-νομίζεις ότι τό'χω εύκολο έτσι που τραγουδούσες με το μάγουλό σου πάνω στο δικό μου και το χέρι σου να σφίγγει το δικό μου πάνω απ' το μικρόφωνο;

-....

ξέρεις.....

-δεν χρειάζεται να μου πεις, ξέρω...

-όχι, δεν ξέρεις! δεν μπορεις να ξέρεις!

-μα ξέρω, και μάλιστα το ξέρεις ότι ξέρω...

-μη μου σπας τα νεύρα....

-αν κάνω κάτι τέτοιο, δεν το κάνω επίτηδες, είναι που ξέρω...

-σκατά ξέρεις!

-μερικές φορες ναι, αυτα που ξέρω ή είναι ή με κάνουν σκατα...

-μερικές φορές αυτά που ξέρεις απλα είναι αυτο που λες!

-μην θυμώνεις γιατι κάνεις αυτή τη ρυτίδα στο κούτελο που μ' αρέσει....

-....

-εντάξει, ας πούμε ότι δεν ξέρω

-δεν έχει "ας πούμε" ΔΕΝ ξέρεις!

-εντάξει, δεν ξέρω... θα μου πεις;

-σε λίγο, με έχεις νευριάσει τώρα... παρήγγειλε δύο σφηνάκια

-...

-στην υγεια μας

-στην υγειά μας

-σου πάει πολυ αυτό το πουκάμισο

-το ξέρω!

-ακόμη θυμωμένη μου είσαι;

-....

-να σου δώσω ένα φιλί;

-έλεος... 

-έλεος, αλλα γιατι υπομειδιάς;

-...

-γιατι σκέφτομαι πόσο χαζός μπορει να είσαι...

-πόσο;

-πάααρα πολυ!

-γιατι;

-δεν ξέρω, μάλλον εκ γεννετής πρέπει να το έχεις...

-...

-καλα, γελάς;

-ε, ναι

-και γιατι γελας; αστείο είναι;

-όχι

-τότε;

-ξέρεις...

-....

-δεν ξέρεις;

-ξέρω τρομάρα σου... ξέρω...

ο φόβος....

-σ' ευχαριστώ, ήταν όμορφο...

-ποιό;

-αυτό το τελευταίο που μου έστειλες

-....

-όπως και τα υπόλοιπα...

-τα διάβασες όλα;

-ναι, όλα

-ποιο σου άρεσε πιο πολυ;

-...

-δεν μπορεις να διαλέξεις;

-όχι, δεν είναι αυτό...

-αλλά;

-είναι που νομίζω πως το καλύτερο δεν μου το έχεις στείλει ακόμη...

-ε, θα το κάνω

-ανησυχώ...

-γιατι; βιάζεσαι;

-όχι...

-τότε;

-φοβάμαι...

-τι φοβάσαι;

-μήπως δεν αντέξεις εσυ να περιμένεις...

-....

Είμαι ξενύχτης
Σέρνω τα πόδια
Πατώ στις λάσπες και παλεύω τη βροχή
Καλοκαιριάτικη μια μπόρα με ξεπλένει
Απ την λατρεία των θεών τι απομένει
Πάλι κοιμήθηκα
Και όταν ξύπνησα
Βρέθηκα πάλι σε μια λάθος εποχή

Σ αδειο καρνάγιο
Ούζο με πάγο
Στο Γαλαξίδι κάποιος άναψε φωτιές
Μια θλίψη αφάνταστη ξανα με συντροφεύει
Κι όσα απλώνω ο αέρας τα μαζεύει
Πάλι ξενύχτησα
Κι όταν σε ζήτησα
Χάθηκα ψάχνοντας τις αετοφωλιές

Είσαι στο φως μα το λατρεύεις το σκοτάδι
Πόρνη κι αγία
Μια συναυλία
Κι ένα παιδι που με ξυπνάει κάθε βράδυ

Μαζεύω λόγια
Φτιάχνω σημάδια
Και τα παιδιά με κοροϊδεύουν σαν τρελλο
Νωρις πρωι και κατεβαίνω στο λιμάνι
Με προαισθήματα που ο νους μου δεν τα πιάνει
Πάλι ξαγρύπνησα
Κι όταν σου μίλησα
Μου 'πες πως σ άλλες παραλίες θα σε βρω

Κλέβω τραγούδια
Και σπάω πέτρες
Στις αμμουδιες που τα πατήματά σου βρίσκω
Πάλι σε έχασα μα πάλι θα σε δω
Πληγή που μ' άφησε σημάδι φανερό
Πάλι ξαγρύπνησες
Κι όταν μου μίλησες
Σου 'πα πως δεν θες να το πάρεις τέτοιο ρίσκο

Είμαι φτωχός μα ό,τι κατέχω είναι δικό μου
Πρόστυχος ψεύτης
Κι άτιμος κλέφτης
Μα ό,τι πολύτιμο το κρύβω στ' όνειρό μου

back in time....

και ξαφνικά εκεί που ανέμελος περί άλλων ετύρβαζα...
κάποτε...

Χειμώνας του 2009.
Ξαφνικά, κομμάτια κι αποσπάσματα μπήκαν στην μυλόπετρα.
Ο χρόνος σταμάτησε έστω και για λίγο. Σαν όλα να κατέληξαν στόν αδηφάγο καταπιώνα του.
Βιώνω αλεπάλληλες αναδρομές.
Εκεί που νόμισα πως φτάνω στο τέλος βλέπω την άσπρη γραμμή της εκκίνησης και το δρόμο ν'ανοίγεται εμπρός.
Φιδίσιος και συναρπαστικός ως εκει που φτάνει το μάτι.
Κι ούτε τέρματισμός, ούτε χρονόμετρα, ούτε ιαχές, ούτε αντίπαλοι...
Νοιώθω πως είτε εγω μίκρυνα είτε μεγάλωσε ο χωροχρόνος ξαφνικα.
Κι η καρδια μου Δαυίδ και Γολιάθ στο ίδιο σώμα.
Κι αυτό που νόμισα από καιρό χαμένο επιστρέφει.
Όχι σαν φάντασμα, ούτε σαν αντικατοπτρισμός.
Σαν ζωντανό θηρίο πεινασμένο.
Θα το αναστήσω,
Θα το μεγαλώσω,
Θα το αγγαλιάσω,
Θα το ταϊσω,
Κι ας γίνω τροφή...
Καλύτερα να καίγεσαι παρα να αργοσβήνεις...

(αρχές Φλεβάρη 2009)

καλημέρα σας....

για σήμερα το πρόγραμμα θα έχει αναδρομές...

μα πως μπορούν να ξεκινήσουν χωρίς ένα σημείο στο παρόν;

ανακρούω πρύμνην, λοιπόν...

σημείο μηδέν:

αχ βρε Μαλβινάκι, πόσο τυχερός που κάποτε σε συνάντησα...

ΤΑ ΧΡΥΣΑΦΕΝΙΑ ΛΕΠΙΑ ΤΟΥ ΚΡΟΚΟΔΕΙΛΟΥ
"...Για τι θες να μιλήσουμε; Για τσάντες ή για άντρες; Μην απαντάς: Άντρες. Εσένα τι συνειρμό σού κάνει το λήμμα άντρας; Συγκεντρώνομαι. Άντρας είναι ένας, όταν είναι άντρας μου, λέω. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.
-Υπάρχουν εν τούτοις κι άλλα, μικρά και ανάξια, δευτερεύοντα χαρακτηριστικά που ορίζουν τον άντρα, με ειρωνεύτηκε (νομίζω) η γυναίκα.
-Αυτά δεν με αφορούν, αλλά αν θες...
Κατ' αρχήν ο άντρας καπνίζει και πίνει. Το έλεγε η γιαγιά μου, ήταν αλάνθαστη η γριά. Ύστερα δεν τον πιάνουν κότσο εκεί που πιάνουν εσένα. Σου  λέει: "Άσε θα πάω εγώ να τους μιλήσω". Ακόμα και αν είναι ενάμιση μέτρο άντρας, πρέπει να σου δημιουργεί τη βεβαιότητα πως μπορεί και να τους δείρει στην εφορία.
...Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις εσύ να ζεις ξέγνοιαστα. Αυτή είναι, ίσως, η πιο φεμινιστική αρχή. Κάθεσαι στο μπουντουάρ και κάνεις νύχι. Που εκείνη την ώρα τίποτε δεν θέλεις να σε διασπάσει. Ο σωστός άντρας έρχεται με τα χαρτιά από την τράπεζα και σου λέει: "Εδώ υπόγραψε. (Γιατί ξέρει και σωστά ελληνικά, δεν τον πήραμε τυχαία). Εδώ, παιδί μου, σου λέω, πάνω από τη γραμμούλα..." Εκείνη την ώρα -καταλαβαίνεις, δεν καταλαβαίνεις- σαν να σου δίνει ένα υποχθόνιο σήμα, ώστε να αρχίσεις να κάνεις γυναικεία: "πού να υπογράψω άντρα; Εδώ; Κάτσε να στεγνώσει πρώτο το νύχι, μην κάνω μουντζαλιά και δεν το παίρνουνε".
Τότε ο σωστός άντρας θα πει: "Άσε καλύτερα. Υπογράφω εγώ. Και θα γίνει πλαστογράφος... Το κάνει για να μην χαλάσεις το πεντικιούρ; Επειδή σε περνάει για τελείως ηλίθια; Επειδή αταβιστικά κάτι τον σπρώχνει;
Το συμπέρασμα είναι ένα: αυτή η κατάσταση σε βολεύει, γυναίκα. Άρα ο άντρας είναι ο σωστός. Βεβαίως, για να μη σε ξεγελάω, όλα αυτά τα πρακτικά μπορώ, αν ασκηθώ, να τα κάνω και μόνη μου. Αλλά είναι αυτή η άχαρη διανομή, η διανομή που ονειρεύτηκα; "Που προχωράς μέσα στο πλήθος, χλομή, γκρίζα γυναίκα, που κανείς δεν σε φροντίζει;" Σαίξπηρ, κουκλάκι μου...
..."Πήγαινε πιες νερό, δεν ήπιες όλη μέρα". Και μέσα σε αυτή την ατάκα συνόψισα τα πάντα... Διόλου πια με ενδιέφερε αν θα μου φέρει ποτέ λουλούδια και τσάντα από κροκόδειλο, το ίδιο κάνει. Μόνο εκείνο το "δεν ήπιες νερό όλη μέρα". Ήρθε και ακούμπησε πάνω στην άλλη του κουβέντα: "Σήμερα πρέπει να σε βγάλω στον ήλιο" - καταλήγω:
Αυτά είναι τα μόνα αληθινά δώρα και άντρας είναι αυτός που δεν σ' αφήνει να ξεραθείς... Να μαραθείς, είπα. Να ξεραθείς -είπε αυτή- και έχει διαφορά. Που ένα ποτήρι με νερό φτάνει για να την κάνει.
 ..."Άντρας είναι αυτός που σου διασφαλίζει μια τέτοια γυναικεία, προστατευμένη ζωή, ώστε αν χρειαστεί, να την αφηγηθείς στη μάνα σου, να μην ντραπείς, να μη σε λυπηθεί, να μην ανησυχήσει. Ιδίως να μην μπει στη λογική να σου φέρει αυτή εκείνο το ποτήρι το νερό που λέγαμε..."

Σαββατογεννημένη - της Μαλβίνας Κάραλη

τι θυμήθηκα τώρα...

ήθελες κάτι από κείνο το βράδυ

με κείνη την προσφιλη σου κι αγαπημένη μου συνήθεια να φυλακίζεις μέσα στα αντικείμενα στιγμές κι αισθήσεις...

μου το ζήτησες

κι εγω ο ανόητος στ αρνήθηκα

λέγοντάς σου την αλήθεια...

ήθελες κάτι από μένα 

κάτι από εκείνη ακριβώς τη στιγμή

στ αρνήθηκα

χωρίς να το θέλω

σκέφτομαι πως θά πρεπε να σου είχα χαρίσει έστω ένα σημάδι στο λαιμό...

-....

-ναι ξέρω

-τι ξέρεις

-ξέρω αυτό που θέλεις τώρα

-πως το ξέρεις;

-το ξέρω γιατι το ίδιο θέλω κι εγω

-και τι θέλεις;

-να φιληθούμε

-....

σχετικά αναδρομικό...

Princess of light, taste of delight
My senses warn me to leave your sight
My heart keeps beating when I am dead
My fingers crumble to hold the thread

Princess of favor, smell of the summer
My heart keeps drumming hit by a hammer
Your eyes do haunt me, keep me awake
My mind is loosing the highest stake

Princess of darkness, princess of love
I'm poor, I'm losing all that I have
My senses warn me to leave your sight
But I can't live long without your light.

χωρις (εμφανη) λόγο....

είναι κάποιες μελωδίες που δεν λένε κατι συγκεκριμένο...

κάποια τραγούδια 

που δεν θα τα αξιολογούσες ποτε σαν σημαντικα...

κάποιες εικόνες, 

δυο τρεις ρίμες, 

μια συγκεκριμένη ώρα της ημέρας,

ένα επιφώνημα, 

ένα χαμόγελο, 

μια Κυριακή, 

ένα σκαμπω σ ένα μπαρ,

ένα συγκεκριμένο ποτο και τον τρόπο που το παραγγέλνεις,

μια αδιόρατη κίνηση, 

ένα κρυφο βλέμμα, 

ένα μισοσβησμένο τσιγάρο,

τον ήχο μιας καμπάνας που σημαίνει τις 10 το βραδυ,

την επίμονη μυρωδια μιας κολώνιας, 

την υφή που έχει ενα αριστερό χέρι,

ένα βαμμένο νύχι, 

μια τουφα από μαλλια που επιμένει να θέλει να ανεξαρτητοποιηθει

μια συγκεκριμένη καμπύλη στο ύψος ενός ώμου, 

ένα κλειδι,

ένα γαλάζιο αναπτήρα, 

το όνομα ενός πλανώδιου πωλητή λούτρινων,

τον τρόπο που δαγκώνει κάποιος τα χείλια του, 

το χρυσαφί ως χρώμα,

το μπλέ ως συναίσθηση, 

ένα χαζοξενύχτι σε ξεπεσμένο μπαρ,

ένα μισοπιωμένο μισόκιλο κόκκινο φτηνο κρασί, 

ένα τυρκουάζ,

μια μαύρη πέτρα, 

ένα χαίρετε, 

ένα γειά σας

τη γεύση ενος φιλιού μετα από πιοτό....

δεν μπορεις ε?

λυπάμαι αλλα αν δεν μπορεις τότε δεν είναι για σένα αυτη η αφιέρωση....

όταν ζητάς το λόγο, θα πρέπει να περιμένεις και την απάντηση...

κι όταν εκείνη έρθει

(η απάντηση)

τότε θα πρέπει να μάθεις να τη δέχεσαι...

να την αντιλαμβάνεσαι

να μπορείς να την προσμετρήσεις 

στο ύψος, το βάθος, την ένταση

και τη σημαντικότητα

γιατι κάθε απάντηση 

δεν έχει την αξία της ερώτησης που έκανες εσυ...

έχει την αξία εκείνου που στη δίνει

την αξία που εκείνος εννοούσε την στιγμή που στην έδινε...

λογον, λοιπόν, εζήτησες και λόγον θα λάβεις...

με τις υγείες μου

(α, μην το ξεχάσω, στον εαυτό μου μιλάω τόσην ώρα...)

άλλη μία αναδρομή στην απάντηση που επιστρέφει στο μέλλον....

εαρινή εγρήγορση....

έτσι όπως το τελευταίο φως της μέρας έμπαινε απ το παράθυρο δυσκολεύτηκε να καταλάβει αν το περίγραμμα δήλωνε άγγελο ή διάβολο

ήξερε πως ήταν εκείνη

θα το ήξερε ακόμη κι αν δεν υπήρχε φως

ακόμη κι αν δεν υπήρχε ήχος

ακόμη κι αν όλες οι αισθήσεις ήταν σε ύπνωση

και μόνο απ την αίσθηση του χρόνου...

στοπ καρρέ...

στάθηκε πίσω της και δεν την άφησε να γυρίσει

ακόμη και μ' όλες τις αισθήσεις σε εγρήγορση το σημαντικότερο γνώρισμα ήταν ο χρόνος...

στοπ καρρέ...

δεν την άφησε να μιλήσει

δεν την άφησε να κοιτάξει παρα μόνο προς τη θάλασσα

ήξερε καλα τι να κάνει

και το έκανε

φεύγοντας δεν γύρισε να δει

είχε ήδη φυλάξει την εικόνα στο τελευταίο στοπ καρρε

...τυπώστε!

(κάποιος να με σταματήσει... ήρθε η Ανοιξη...)

η συνειδητότητα της αξίας.... (λίγο βαρυς ο όρος ε? το ίδιο κι η αξία...)

αναδρομές κι επιστροφές στο μέλλον...

κι η μελαγχολία είναι στο πρόγραμμα...

συντηρείται από εκείνη την αδιόρατη και σχεδόν ανεπαίσθητη συναίσθηση

μπορώ πια να γράφω όμως!

λυτρωτικό το χαρτι

καθρέφτης

σου επιστρέφει ό,τι του έδωσες

κι έχει το κάτοπτρό του αντανακλάσεις απ την πραγματικότητα

σα να βλέπεις τα τοτινά σου συναισθήματα ανασκευασμένα

διαμορφωμένα και δομημένα αρχιτεκτονικά σ ένα σύνολο

άλλες φορές σαν πύργος της Βαστίλλης 

κι άλλοτε σαν πύργος από τραπουλόχαρτα...

η διαφορα στα "υλικά" και στο κονίαμα...

συνηθίζω καμμια φορα να λέω "ζωή μας είναι ό,τι δώσαμε"

"...κι όσα μας χάρισαν, κάπως πληρώσαμε" θα μπορούσε να συμπληρώσει κάποιος

ή μήπως τό'χει ήδη κάνει;

(έχω ειλικρινά εντυπωσιαστεί απ το πόσο εύκολα μου βγαίνουν οι ρίμες τελευταία...)

κι όπως έτσι ξεκινάω με μια δόση μελαγχολίας, ξαφνικά...

κοιτάζω λίγο πιο προσεκτικά και παρατηρω

θέλω να φτάσω στην απαρχή και την πηγη

κι αρχίζω να σκάβω 

κι έτσι όπως προχωρώντας βαθύτερα ξεθάβω και ξεσκονίζω και ανακυκλώνω

διαπιστώνω το εξης παράλογο:

είμαι πια τόσο γεμάτος που αντιμετωπίζω έλλειψη χώρου...!

ναι "ζωη μου είναι ό,τι έδωσα και δίνω"

μα όλα αυτα που ξαφνικά βρίσκομαι να ξεθάβω και να ξεσκονίζω και ν'ανακυκλώνω

πως βρέθηκαν εδω;

και δεν είναι αποδείξεις...

κι όσο τα κοιτάζω τόσο διακρίνω πολύτιμα...

σπάνια, συναρπαστικα, ερωτεύσιμα, ερωτικα... κι άλλα συναφή...

κι ούτε που σκέπτομαι να τ'απογράψω

είναι πολλά...

γράφω λοιπόν γι αυτά

όπως γράφω και για κείνα που έδωσα

που σκονίζονται σε άλλες αποθήκες

που περιμένουν τον παραλήπτη ν απορήσει όπως κι εγώ...

και να γράψει για κείνα

η να τα φορέσει περήφανα και να τα βγάλει βόλτες...

όπως τώρα δα κάνω κι εγώ...

είναι η δική μου σειρα...

"ζωη σου είναι ό,τι εδωσες, κι ό,τι πήρα χωρίς να το καταλάβω"

ευχαριστώ...

ευχαριστώ...

ευχαριστω...

τώρα μπορώ να χαμογελάσω λίγο... λίγο παραπάνω εννοω...

μόνο για όποιον γνωρίζει που τονίζεται.... (κι αργησα κι όλας...)

I want you

Oh my baby baby I love you more than I can tell
I don't think I can live without you
And I know that I never will
Oh my baby baby I want you so it scares me to death
I cant say anymore than I love you
Everything else is a waste of breath
I want you
You've had your fun you don't get well no more
I want you
Your fingernails go dragging down the wall
Be careful darling you might fall
I want you
I woke up and one of us was crying
I want you
You said young man I do believe you're dying
I want you
If you need a second opinion as you seem to do these days
You can look in my eyes and you can count the ways
I want you
Did you mean to tell me but seem to forget
I want you
Since when were you so generous and inarticulate
I want you
Its the stupid details that my heart is breaking for
Its the way your shoulders shake and what they're shaking for
Its knowing that he knows you now after only guessing
I want you
Its the thought of him undressing you or you undressing
I want you
He tossed some tatty compliment your way
I want you
And you were fool enough to love it when he said
I want you
I want you
The truth cant hurt you its just like the dark
It scares you witless
But in time you see things clear and stark
I want you
Go on and hurt me then well let it drop
I want you
I'm afraid I wont know where to stop
I want you
Im not ashamed to say I cried for you
I want you
I want to know the things you did that we do too
I want you
I want to hear he pleases you more than I do
I want you
I might as well be useless for all it means to you
I want you
Did you call his name out as he held you down
I want you
Oh no my darling not with that clown
I want you
Youve had your fun you dont get well no more
I want you
No-one who wants you could want you more
I want you
Every night when I go off to bed and when I wake up
I want you
I want you
Im going to say it once again til I instill it
I know I'm going to feel this way until you kill it
I want you
I want you
 

είναι ν'απορει κανεις... εγω πάλι όχι...

τι μυστήριο, εντυπωσιακό και ανεξέλεγκτο πράγμα η έμπνευση...

όσο πολύτιμο και σπάνιο ορυκτό

βαθιά θαμμένο άλλες φορές κι άλλες τόσες τόσο εμφανώς τοποθετημένο σε προθήκη, που σκονισμένο απ την πολυκαιρία δεν του δίνεις καν σημασία...

υπναλέον και ράθυμον όσο και καταιγιστικό και συναρπαστικό

θήραμα και θήτης

αρπαχτικό και σφάγιο

αναίσθητο και υπερευαίσθητο

άλλοτε σκοτεινό κι άλλοτε εκθαμβωτικό

ερωτογενες και αποχαυνωτικό

αντιφατικό, πολυσχιδές, πολυδαίδαλο

πολύπλοκο...

μα και τόσο απλό...

σαν χαμόγελο... 

σαν ένα χαμόγελο...

ή κι ένα κλάμμα...

Χαμογέλα μου!!!!

καλημέρα

τι να κάνει μια καληνύχτα χωρίς την καλημέρα της....



Στίχοι: Eleana Vrachali
Μουσική: Maria K. Papadopoulou

"Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί
Είσαι η πρώτη μου σκέψη κι η πρώτη ευχή
Κι αν ρωτάω για σένα την κάθε σιωπή
Μου απαντά αυστηρά η ζωή θα σου πει

Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια
Μια θάλασσα να δω ποτέ πια δε θέλω
Γιατί ποιο πλοίο,ποιο μπορεί να σε φέρνει
Που ούτε η ζωή δεν το καταφέρνει

Καλημέρα κι όποιος αντέξει
άλλη μια μέρα που μου χρωστάει
Να σ' επιστρέψει
Καλημέρα

Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί
Μέσα στον ύπνο μου σ' είχα στο σώμα βροχή
Κι αν ρωτάω για σένα την κάθε αστραπή
Μου απαντά αυστηρά η ζωή θα σου πει

Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια
Το όνομα σου δε θα πω ποτέ πάλι
Γιατί αν σ' έβαζα για λίγο στο στόμα
Θα σ' ήθελα σαν το μωρό λίγο ακόμα"

primavera

την ώρα που σήκωσα τα μάτια μου απ το ποτήρι είχε ήδη μπει στο μπαρ

στεκόταν μπροστα σ ένα τραπέζι με φίλους της και χαιρετούσε

δεν μπορω να καταλάβω γιατι κάθε φορα που τη βλέπω είναι σαν την πρώτη φορα

στεκόταν με ίσια την πλάτη πάνω στις πλατφόρμες της, επιβλητική κι εντυπωσιακη σαν πύργος άντλησης πετρελαίου στη Βόρεια Θάλασσα

δεν μπόρεσα να αποφύγω να κοιτάξω τα πόδια της

οι γυμνές της γάμπες κατέληγαν στους αστραγάλους της που τόσο λατρεύω

το φόρεμά της όσο εφαρμοστό πρέπει

ως τα γόνατα

είχε ισιώσει τα μαλλιά της

κρατούσε την τσάντα της στο αριστερό χέρι περασμένη ως τον αγκώνα

είχε γυρισμένη τη πλάτη προς το μέρος μου και χειρονομούσε χαρούμενα στους φίλους της

έβλεπα το δαχτυλίδι της να γυαλίζει περασμένο στο δείκτη του δεξιού της χεριού

φίλησε τους φίλους της και γύρισε προς το μέρος μου

-χμ, μπήκε η Ανοιξη, είπε ο μπάρμαν...

διέκρινα μια δόση ειρωνίας ίσως και ζήλιας ανάκατη μαζι με θαυμασμό

την ίδια στιγμη έκαναν την εμφάνισή τους μια παρέα μεγαλοκοπέλες...

-αν σε χαλάει, ασχολήσου με το χειμώνα, του είπα

γύρισε προς το μέρος μου και χαμογέλασε

αφοπλίστηκα πάλι, σκέφτηκα

-καλησπέρα

χαμογέλασε πλατειά, έγειρε προς το μέρος μου και με φίλησε

μύριζε όντως Άνοιξη

-primavera, η λέξη ήρθε μόνη της στο μυαλό μου λες και περίμενε στη γωνία έτοιμη να επέμβει

breakfast....

στέκομαι μπροστά σ ένα λευκο χαρτι

σε μια άδεια οθόνη με τον κέρσορα ν αναβοσβύνει ρυθμικα

αρχίζω ένα ταξίδι σε μουσικές, εικόνες και κείμενα

αναρωτιέμαι αν είναι η ανάγκη να γράψω ή γράφω από ανάγκη να πω κατι

αν είναι μήνυμα εξερχόμενο 

ή εισερχόμενο ερέθισμα που αντανακλά κι επιστρέφει παραμορφωμένο

κι έτσι τελείως ξαφνικά...

έρχεται εκείνη η ανατριχίλα στο σβέρκο 

συνοδευόμενη από έκκριση ενδορφινων

και λέξεις, μουσικές κι εικόνες γίνονται υλικά

επιθυμίες, αναμνήσεις και συναισθήσεις γίνονται συνταγές...

και μαγειρευω και τρώγω και κερνάω

κι ας είναι μερικά απ τ αυγά κλεμμένα...

καλη μας όρεξη! που την βρίσκω Κυριακή πρωι...;

Η αντιφατικότητα της διαφορετικότητας...

ναι, θυμάμαι...

-Τί εννοείς?

-Στ'αλήθεια δεν κατάλαβες ή προσπαθείς να κερδίσεις χρόνο για ν'απαντήσεις;

-....

-Δεν θέλεις ν'απαντήσεις;

-Θέλω...

-Αλλά;

-Φοβάμαι...

-Τι;

-....

-Ξέρω πως δεν φοβάσαι εμένα πάντως

-Όχι, όχι εσένα

-Θέλεις να μου πεις τί;

-Θυμάσαι ένα τραγούδι που μού έστειλες;

-Ποιό απ'όλα;

-...

Hold me, don't ever leave me

Know me, never believe me

Stay here but don't get too near me

Leave me, leave me alone

But don't ever let me go

Show me, but don't ever teach me

Touch me, don't try to reach me

Hold me but don't ever keep me

Baby, don't ever let me in

And don't let me win

'cause i leave myself to you

Yes, i release myself with you

I believe in me and you

So don't ever say you do

Love me, try not to need me

Need me but don't let the greed in

Feel free but don't ever leave me

Give in, don't ever let me

No, don't ever let me win

Hold me, don't ever leave me

Ask me but don't ever make me

Save me, don't ever forsake me

Call me but don't ever say my name

Know what you do

'cause i leave myself to you

Yes i release myself with you

I believe in me and you

So don't ever say you do

Don't let me win

Just hold me

And you say "nina nina ninana...."

Now how can i let you go?

Hold me, don't ever leave me

Love me but don't ever let me

No, don't ever let me win