νίψον ανομήματα

λεκιάζει η νύχτα τα μάτια
κι έπειτα
το πρωί
επανέρχεται το σκοτάδι
στον επαϊοντα καθρέφτη
βυσσοδομεί το φως χωρίς έλεος
στην εταζέρα ένα μπουκάλι γεμάτο βότσαλα
ένα ξυράφι
σαπούνι
τα χέρια στην πορσελάνη
σε πρώτο πλάνο
ακούω τ' όνειρο, που δεν απόσωσε
κι ο νόστος του λέει:
-θα σε νηστέψω πάλι και σήμερα
ως το βράδυ
κι αύριο πρωί
θ' ακολουθήσω το νερό
που έμπλεο αμυχών
ξεπλένει αγόγγυστα
τις νυχτερινές μας συνήθειες...

είπαμε...

είπαμε πως θα τ' αλλάζαμε όλα
τη ζωη
την κοινωνία
το χρόνο
ακόμη κι αυτη την Αγάπη
ότι θ' αλλάξουμε κυβερνήτες
τόπους
το φως
εικόνες
σχέδια
πορεία
στόχους
σχέσεις
υποσχέσεις
γεύσεις
μουσικες
παρέες
έρωτες
είπαμε πως όλα θα τ' αλλάξουμε
μα μέσα μας
τυρβάζει ακόμη η ίδια ψυχη
ενδεδυμένη τον τάχατες πορφυρό της μανδύα
σαν Ιφιγένεια εν Αυλίδι
σαν ανίερη απομίμηση μια ιδέας
σκονισμένη
κι απαράλλαχτη
να υπόσχεται ούριες ανάσες
κι έτσι ανήθελη
να καθρεφτίζει
σε έναν αλλόκοτο ενδοσκόπο
την αλήθεια
μιας οικιοθελους παράδοσης...

παρά θίν' αλός

θυμάμαι τούτο
κείνο το βράδυ
που κοινώνησα το φιλί
πήρα γι αντίδωρο το δίχτυ
κι έγειρα να κοιμηθώ στην άμμο
αδογμάτιστος
παλεύανε οι λέξεις μου τη θάλασσα
κι επίχρισμά μου ο πνιγμός στα επιρρήματα
έπεα πτερόεντα
πότε;
τότε
κάποτε
τώρα;
ποιος θα μας σώσει
στη συναγωγή των νερών
σμάρι οι μέδουσες με τ' απαλό τους τ' άγγιγμα
και το φαρμάκι
και το μούδιασμα
κι η φλέβα, που επιστρέφει το γαλάζιο κολασμένο
όλο μου το αίμα
δε φτουράει να κλείσει τούτη κει τη μικρή χαραγματιά
στο μεσόστηθο
βλασφημω τον ήλιο που μ' αποκαθηλώνει
μεσημέριασε
κι η θάλασσα δεν μ' είχε σώσει...

αντινομίες

ήθελα να σε καταπιώ
μα κρύφτηκες κάτω απ' τη γλώσσα μου
σαν υποψήφια γρατζουνιά
που ψάχνει τ' ανελέητο νύχι
γόνε παράνομε του πειρασμού και της πρόκλησης
Αδελφοφάδα του χεριού και του μυαλού

ήθελα να σε ξεχάσω
μα σφήνωσες στο λαβύρινθο του αυτιού μου
σαν Ερινύα άεργη
που αποζητάει τους Ευμενίδες
Μούσα αντίνομη της θλίψης και του πάθους
αθανασία του φιλιου και της πληγης

ήθελα να σε γκρεμίσω
μα γαντζώθηκες στα ταπεινά μου ένστικτα
σαν υποψήφια μετάφραση
που ψάχνει τ' ακλόνητο ρίζωμά της
κριπήδα άχραντη του μηδενός και του απείρου
παιδί της αφορμής και της αιτίας

ήθελα να σε ξορκίσω
μα ξάπλωσες εκούσια στο στήθος μου
σαν υποψήφιο σφάγιο
που αναζητά τελεσιουργία
πάνδημο Ιερό της γονιμότητας και του θανάτου
της λήθης και της μνήμης θέσφατο

ήθελα να σε σκοτώσω
μα ετελεύτησες ασύμμετρα στην δεξιά μου κοιλία
σαν επερχόμενο έμφραγμα
που διψάει μαρμαρυγή
κλεινόν άστυ του φόνου και της συγγνώμης
οίστρε του πολέμου και της ειρήνης

κι ήθελα να σε φτύσω στο χώμα
μα ήμουν, ήδη, ως το λαιμό, ικέτης,
καταμεσίς στ' απέραντο νερό της φύσης σου
σαν απαρέμφατο της θάλασσάς σου σκήνωμα
σαν ναυαγός ενάλιος
κι άχορδο τόξο της βροχής
άδοξος μα έγχρωμος
σπονδίζοντας τ' απομεινάρια
της ιερης σιωπης
στο ένδοξό σου λήμμα
σύντροφε της Αφροδίτης
γιε του Χάους και της Γαίας...

Ονειροφάγοι

"Άν δεν είχα κι ετούτα εδω τα χαρτιά,

το μαξιλάρι μου, κάθε πρωί,

γεμάτο στάχτες θα ήτανε..."

νυχτερινη ποίηση

ευρύχωρον

δε με χωράει πια
η περιφορα της νύχτας
από στόμα σε στόμα
από σώμα
σε σώμα
από ανάσα
σ' άλλη ανάσα
πεθύμησα την ευρυχωρία του κελιου μου
με τους νερένιους τοίχους
και το κάδρο
με την παλια φωτογραφία
κρεμασμένο πρόχειρα
με κόκκινο σπάγγο
απ΄το μικρο παραθυράκι
της άφαντης πόρτας
κείνης
που δεν ξέρεις
αν τη διάβηκες
κι αν είσαι μέσα ή έξω
παρα μόνο
αν κλείσεις τα μάτια
και νιώσεις
τ' αλμυρο νερο του βυθου
να σε γιομίζει
πέφτοντας ανελέητο
απ΄το ξέσκεπο ταβάνι...

διαβολοσκορπίσματα...

φυσική (και άλλη) ιστορία

τι να ζηλέψει η αγριελιά απ' το φτηνο παρτέρι σου;
τι απ' το φίκο να ζηλέψει τ' αρμυρίκι;
τι να φτουρήσει η αγκαλιά στο ξοδεμένο το νυχτέρι σου;
πώς να το σώσεις το παιδί που τό 'πνιξες στη φρίκη;

τι να ζηλέψει ο αητός απ' το παγώνι στο σαλόνι σου;
θες απ' τη μύγα να ζηλέψει το μελίσσι;
να φοβηθεί την κατσιασμένη γάτα στο μπαλκόνι σου
η τίγρη πού' θρεψες κρυφά και τώρα έχεις χαρίσει;

πως να ζηλέψει η θάλασσα τούτο το ποτηράκι σου;
τι απ' το βήχα σου να στέρξει η σοροκάδα;
γελάει το στρείδι του βυθού με τ' ακριβό τσαντάκι σου
τι απ' τη νύχτα σου ν' αντέξει στη λιακάδα;

μόνο εκείνο το σουγιά ζηλεύει το σπαθί μου
κοντυλοφόρο άσβεστο με αίμα για μελάνι
θυμάμαι που τον βούταγες στην ανοιχτή πληγή μου
κι έγραφες "άμα μ' αγαπάς, αυτή η πληγή θα γιάνει"

ανεμομαζώματα...

Πάσχα

αναμονη

Μάγισσα,
'κει που αλυχτάς
και σ' αγκαλιάζει ο βράχος
κι αφρίζουνε τα κύματα,
ποιο θα σε κατακτήσει,
άγκυρα πόντισα βαθιά
κι απόμεινα μονάχος
τώρα που κι η παλικαριά
έχει αυτομολήσει

Γοργόνα,
πού 'χεις τη λαλιά
στο μάτι σου κρυμμένη
και στο λιγνό σου το κορμί
λαγοκοιμάται κύμα
σού 'κλεψα το πρωτόφιλο
σαν ήσουν κοιμισμένη
κι απόμεινε στην αμμουδιά
της αγκαλιας το σχήμα

σκαρί μου ασημοστόλιστο
φρεγάδα αρματωμένη
σήκωσε πάλι τα πανια
που όλου του κόσμου τη φωτια
στ' αμπάρι έχεις κρυμμένη
κι ανοίξου πέρα στα βαθια
να πυρπολήσεις μια βραδια
κείνον που σε προσμένει...

μικρο φιλι...

φιλι τ' αέρα
και θεριό
ολόφυρτο πλανιέται
ψάχνοντας στέρνα να πλυθει
κάρβουνο να στεγνώσει
και καθαρο πουκάμισο
που θα το σαβανώσει
οτι έσβησε τη δίψα του
στα χείλια της επάνω
και το ταξίδι το στερνο
τώρα το βλέπει γάμο...

κρατούμενος

δεν δραπετεύω πια απ' τον χρόνο
δραπετεύω στον χρόνο
σ' αόριστο χρόνο
παρατατικο
υπερσυντέλικο
σε φωνη παθητικη
όλο σημάδια
κι αντοχες
σε πρόσωπο καθρεφτισμένο
αστόλιστο
σαν πρωινο ξύπνημα
άγουρο
δεν δραπετεύω πια απ' τον χρόνο
ταξιδεύω στον χρόνο
σε χρόνο μέλλοντα
σαν μονοήμερη άδεια
φυλακισμένου
σ' ένα κελι
πού 'χει για κάγκελα
δευτερόλεπτα
λεπτα
ώρες
κείνες τις ίδιες
που μετρούσα
μέχρι που να σε ξαναδω
μέχρι που να σε ξαναζήσω
και δεν δραπετεύω πια απ' τον χρόνο
που εκείνος
μέσα μου
έχει πια εκούσια φυλακιστει...

σφηνάκι

είν' το φεγγάρι σα μια φέτα από λεμόνι
αναπαυμένο σε σφηνάκι με τεκίλα
εσυ κοιμάσαι στου Αιγαίου το σεντόνι
κι εδω καημός κι ανατριχίλα

το ποτηράκι μια γεμίζει δυο αδειάζει
μικρη η νύχτα, δεν μπορει να με χωρέσει
αχ και να ήμουν στων χειλιων σου το περβάζι
να πιω από 'κει κείνο τ' αψέντι που μ αρέσει

ένα νησι είν' η καρδια μου που βουλιάζει
και ναυαγος το τσιγαράκι μου στο χέρι
το ποτηράκι μέσ΄ τα μάτια με κοιτάζει
πόσο μου λείπεις μοναχα αυτο το ξέρει...

ξεσκονίζοντας,

μου ήρθε να τελειώσω κάτι παλια...

Αμην

έγιναν τα αυτονόητα "βαθιά"
και πνιγήκαμε σε θάλασσα ανάλατη
κάναμε την Αγάπη φτηνή λουκουμόσκονη
και πεθαίνουμε γλύφωντάς την σα μύγες
διαβητικοί κι ανέραστοι

γίνανε τ' ασήμαντα σημαίες
και χαθήκαμε αύτανδροι σε δάσος άδεντρο
ερωτευτήκαμε χάδια σμυριγδόπανα
και τώρα δίκαια μαραζώνουμε
κατσιασμένοι και μονάχοι

γίνηκαν λύκοι οι ασβοι κι οι αρουραίοι λιοντάρια
και ξυπνήσαμε σε μαντρί ανήλιαγο
παινευτήκαμε για δύο χούφτες λερο άχυρο
που τό 'παμε κρεβάτι του έρωτα
κι έτσι σφαζόμαστε μεταξυ μας σαν πρόβατα
ασφαλείς και μελλοθάνατοι

"φύλαξε λίγη απ την αγάπη
που δεν πρόφτασε να γίνει μοιρολογήτρα 
των κρυφων μας πόθων"
ζώσου τον έρωτα κατάσαρκα
σα κόκκινο σκουτι
σαν χιλιοπόρφυρο αμπέχωνο
κι άμε στη μάχη
με μοναχό σου όπλο
τα μάτια σου
γεμάτα απ' το κλεμμένο θαλασσόχρωμα
κι άμα με βρεις απέναντι
μη φοβηθεις
πυροβόλησέ με!

υγρασία

σ' αγάπησα
και από την πρώτη τη στιγμη εκείνη δα
δεν μπόρεσα ποτε πια να σε μετανοιώσω
κι εσυ ας το πάλεψες
με νύχια
και μ' αγκάθια
και μ' ερωτόκαρφα
κατάμεσα στην κόρη του ματιου
και σ' άδειασα για να σωθω
στράγγιξα
άδειος μπακιρένιος κάλυκας
κουφάρι άνευρο
άστεγο
μονάχα ένα τραγούδι μισοζώντανο
δίχως μουσικη
συρρικνωμένο
μικρο σπυρι
ονειροσπίθουρο
κρυμμένο είκοσι χιλιάδες λεύγες
κάτω από χώματα
και στάχτες
κι ήρθε προχτες
ανταριασμένο πάλι να φουντώσει
να θεριέψει
να βλεφαρίσει ρίζες και παραβολάδες
αντρειεμένο
ανελέητο
να σκίσει πέτρες και σωθικα
να καταπιει το χρόνο
τότε δα
στην πρώτη υποψία γκριζογάλανης υγρασίας
όταν ρώτησες απρόκλητα
- με σκεφτόσουν καθόλου;

πειρασμός #1

οι ξαναμμένες συνταγές
κι η Μάγισσα
η Ανάφτρα
στου Πόθου το κιβούρι
μια ηδονή άπορη βλεμμάτων
συγχνωτισμένη με δυο παρθένες αγκαλιες
τα όπλα των σκιών επ' ώμου
συσκότιση βαρούν τα μάτια της
στα χείλια ακουμπάει το εμβατήριο
μπήκα ξεχνώντας ν' αγαπήσω
διχασμένος
ανάμεσα στο χέρι
και στο μυαλο
χωρίς ισορροπία
στο σχοινι
ο Πειρασμός
ψέλνει Ωσανά
και δει εισενέγκης ημας...

εισητήριο

φεγγάρια

...κι ήρθε τότε το Φιλι
και μας χτύπησε κατάπλωρα
ρημαδια οι άγκυρες
κι ορφανες οι αλυσίδες
μοιρολογάνε κρεμασμένες στα καπόνια
τώρα, δεν έχει λυτρωμο το ταξίδι
μπαλάντζο
μια στο Βορια και μια στο Νότο
κι έτσι
σαν το μεθυσμένο το  "γιατι;"
κρεμασμένο στο κατάρτι
προσφυγοπούλι
το Φιλι το μπάσταρδο!
ανασαίνει σκοτάδι
και ξεφυσάει φεγγάρια...

Στοιχειό

τρέχει κουτσός ο Πειραιας

κι η Δραπετσώνα κλαίει

η φρεατύδα πείσμωσε

κι η Ζέα πάλι φταίει

το Κερατσίνι μέθυσε

και βρίζει και φουμάρει

και η Καστέλλα ρελαντι

τρικλίζει και ρετάρει

βαρέλια δυο δεν φτούρησαν

κι εφτα δεμάτια χόρτο

κι εγω με την πανσέληνο

σου στέλνω το ραπόρτο

άδεια της πόλης η αγκαλια

κι οι δρόμοι της ρημάδια

λείπεις και με στοιχειώνουνε

του Πειραια τα βράδυα...

απ' τα έξη μικρα λαϊκα

για τον Πειραιά μου...

εν αρχη...

εν αρχη ήσουν Λόγος
κι ύστερα πάλι γίνηκες Αιτία
σφαίρα
στο υπογάστριο του καλοκαιριου
ξόρκι
στη σκοτεινη πλευρα του φεγγαριου
και στις αλάνες της νύχτας
σκόνη
στην Αρχη μοναχά
ήσουν μερικα γράμματα
λίγα δράμια ψυχης
όσα χρειάζονταν
για να γύρει η ζυγαρια
με τα βαρια τα σύννεφα στ' αντίβαρα
στην αρχή ο Λόγος
μετα η σπίθα
η φλόγα
η Πυρκαγια
στην αρχη η Αιτία
κι έπειτα η σταγόνα
το κύμα
η Άνασσα
κι ο Έρωτας
αχ, ο Έρωτας
δια πυρος
και θαλάσσης
απ' την αρχη ήσουν το Τέλος
κι έπειτα
δεν είχες έπειτα
δεν έχεις
μονάχα Τώρα
τώρα
τώρα που κατάλαβα
πως δεν χρειάζομαι πια αιτίες
μήτε λόγους
κι ούτε στολίδια στα φτωχα μου γράμματα
γιατι όπως κι αν γράψω τ' όνομά σου
πάντα με πέντε βγαίνει
ράθυμο
ακούραστο
ξέσκεπο
ασφυκτικο
ενάλιο
ορεσίβιο
λυτρωτικο
αδάμαστο
ερωτικο
σφαίρα, ξόρκι και σκόνη
όπως και στην αρχη...

για σένα

που ακόμη ψάχνεις να βρεις τ' όνομά σου

μάντεψε πού είναι χαραγμένο...