Mea Culpa!

είναι το Λάθος μου
είναι το Πάθος μου
το μυστικο μου σήμαντρο
η άχραντη πορεία
οι γρατζουνιες
κι οι μελανιες
είναι τα σπασμένα κόκκαλα
τα Παράσημα
τα παράσιτα
η ανυπόφορη κρυψώνα
η αετοφωλια κι ο προμαχώνας
ο Βυθος
το Φιλι
(αχ το Φιλι)
η Θάλασσα
η απαντοχη
η Μεγάλη Πύλη
με τα πέντε Μικρα γράμματα..

επιλογες

μπλέχτηκες...
μέσα στις αλληγορίες και τους επιφανεις συνειρμους
σ' όσα απροσδόκητα ξαπλώθηκαν
μπροστα στα όμορφα, ξυπόλητα πόδια σου
μ' εκείνα που κλέψανε φευγαλέα το βλέμμα σου
με ψέμματα σημαδοσκορπισμένα
μπερδεύτηκες
μ' όσα πίστεψες κι όσα ήθελες να πιστέψεις
έταξες, σού 'ταξαν
έχασες, σέ 'χασαν
σε αποθέωσαν
σε συνεπήραν
φόρεσες τη νύχτα σαν πουκάμισο
τη θάλασσα κατάσαρκο γαλάζιο μεσοφόρι
και σάστισες
στα τόσα καθρεφτίσματα του Ίδιου
νεράϊδα
ξωτικο
κι αέρας
με τις πατούσες ριζωμένες στον πηλο
και τ' αστροκύματα βοστρύχους χτενισμένα...
και χάθηκες
στις απόκρυμνες στιγμες αγαπημένων λέξεων
που ακόμη πεισματικα σου κρύβουνε
ποια φορεσια να διαλέξεις...

κομμάτια κι αποσπάσματα...

από τρία μικρά αφιερώματα

γεννήθηκε ετούτο το αγαπημένο συνοθήλευμα

στην Κάκια, τη Μαρία και τον Γαβρίλη

το Φως

περι κινήτρων...

καλο μας βράδυ!

καλη χρονια!

αποχωρισμος

μεταλαβαίνω το φιλι απ' το στερνο τ' αντίο
κι απάνω στη μαρμαρυγη πεθαίνει ο καιρος
που διάλεξες να κοιμηθεις, σε ποιο κρυφο σφαγείο
ματοβαμένη κι ακριβη και στα μαλλια σου φως

φως του πελάγου, ξέπλεκο, μαβι, σα την μουράβια
που αν σε κοιτάξει στην ψυχη σ' αφήνει γρατζουνια
για δάχτυλα έχεις άγκυρες, που δένουν τα καράβια
μαυροντυμένο το σκαρι κι άλικα τα πανια

πανια, σχοινια και άλμπουρα στο νου αρματωμένα
και η καρένα σιωπηλη ν' ανοίγει μια πληγη
στη ρότα που εδιάλεξες με στεγανα σκισμένα
μπάζουν νερα τα ύφαλα κι ο ασύρματος κραυγη

κραυγη του νόστου δίκοπη, το στόμα για θηκάρι
κρύβει φαρμάκι ο θόρυβος και πόνο η σιγη
ποιος είδε φύκια στο βουνο και στο βυθο θυμάρι;
κατακλισμός είν' το φευγιο και σκέπασε τη γη...

για τους αποχωρσιμους που μας πλήγωσαν... 

ευχαριστίες στην προσωπικη μου επιμελήτρια! :)

σημειώσεις

κι ανασκαλεύω τα χαρτια
τις σημειώσεις στα περιθώρια
τα γράμματα
τις μικρες τους καμπύλες
που κουβαλούν όλες τη μυρωδια απ το λαιμό της
κι εκείνη γυμνη
στη μέση της σελίδας
μ' ένα μικρο θαλασσι τσιτάκι δεμένο στη μέση
που ίσα και σκεπάζει τ' αέτωμα
κει που λατρευτικα προσκύνησα
τη ζωοφόρο του χαμου
με κείνο το βλέμμα των νερων του Διρού
και τα μαλλια κατσαρωμένα
απ' την αλμύρα
στέκει εκει
σιωπηλη
κι ολόγυμνη
να με δικάζει ερήμην της
για όσα δεν είπα
για όσα δεν έκανα
για όσα παρέλειψα επιμελως
να της καταλογίσω...

αντΕπανάσταση

σε βλέπω
μα δεν ξέρω
αν πρέπει να σ' αγκαλιάσω
για να σε ξεκουράσω
γιατ' είναι πόνος η αγκαλια
η αγάπη πόλεμος
κι η σιωπη ντροπη
να μην σωπάσει κανεις
κανεις δεν πρέπει να σωπάσει
μόνο ένα σου λέω πουλι μου,
η Ανάσταση
δεν θα κινήσει απ' τις μεγάλες τις πλατείες
απ' τα γεμάτα στάδια
τις συναυλίες
θα ξεκινήσει σε κάποια κουρασμένη γειτονια
σ' ένα δρόμο χωρις όνομα
σε μια παράγκα
σ' ένα πρόχειρο παράπηγμα
από ένα σπασμένο κεφαλόσκαλο
για κάτι μικρο
σαν κάτι μικρο
θα ξεκινήσει σα μια μικρη γρατζουνια
στο κοιμισμένο κορμι του ελέφαντα
μια μικρη τοσοδούλα αμυχη
που θα μορφώσει περικοκλάδες
κι αμήχανα θα μεγαλώσει
καταπίνοντας στο πέρασμα της
σαν κισσος
τα άμαθα τσιμέντα
δεν θά 'χει κρότους
πυροτεχνήματα γι αρχη
κλαγγές όπλων
μα σαν το γουργούρισμα του ρυακιου
στην πλάτη ενος βουνου
θα κυλίσει ήρεμα
κάτω, στις άγονες κοιλάδες
ώσπου να ενωθει με τ' αδέρφια του
κι όλα μαζι
ν' αποκτήσουνε φωνη
να φωνάξουν
να γκρεμίσουν
να ξεχυθούνε μετα καταρράκτης ανήμερος
και να μην φτάσουν στη θάλασσα
πριν καταρρίψουν τις μάντρες
απ' τα χτισμένα κουκλόσπιτα της ανοχης
δεν θά 'ναι ηφαίστειο η Ανάσταση φωτια μου
θά 'ναι μια σπίθα
σε μια παρατημένη εστία
σ' ένα μικρο μαγκάλι
σε ένα παραμελημένο εύφλεκτο χωράφι
θα ξεκινήσει από 'να χάδι του ήλιου
και θ' απλωθει στα ξερόχορτα
θα κάψει πέρασμα για τα νερα
μονοπάτι για τα ξυπόλητα μαθημένα ποδάρια
θα ξεφαντώσει στις λαγκαδιες
στις πλατείες
θα καρβουνιάσει τα μνημεία του μίσους
θα σπονδίσει στάχτες στον αέρα...
κι όλοι εμεις αγάπη και φύτρα μου,
άλλος φυλλαράκι πράσινο
άλλος σταγόνα καθαρου νερου
σπίθα ζωογόνας φωτιας
θα γίνουμε ένα
μέσα απ' τον πόνο
απ' τον πόλεμο
γιατι η αγάπη είναι πόλεμος σπαθι μου
κι όταν απ' αγάπη πολεμας
είναι διπλος ο αγώνας
γιατι πόλεμος για μίσος ποτε δεν έσωσε
κι ο πόλεμος αυτος
πρέπει να είναι απ' αγάπη
απ' αγάπη σου λέω
οφείλει νά'ναι απ' αγάπη
κι όπως Εκείνη ξεκινα
έτσι κι αυτη η Ανάσταση
απ' τις καρδιες θα ξεκινήσει
κι εκει
θα κάψει
θα ποτίσει
θα γκρεμίσει
θα βλαστήσει
θα ματώσει
θα νικήσει...

τα "μαζι"

κάθε που ζω μια στιγμη

μπαίνει στό κατάστιχο της ιστορίας

περίεργο

δεν μπορω να ζήσω το παρον

παρα μονάχα στο παρον

να περνάν’ οι στιγμες

με ιλιγγιώδη ταχύτητα

και να γίνονται αναμνήσεις την αμέσως επόμενη ώρα

έτσι

όπως ήρθαν

πρωτόγονες και λυτρωτικες

εξεζητημένες κι οργασμικες

αναπάντεχες

πλούσιες σ' ουσίες και πνεύματα

κι εκει,

μέσα σ'έναν ωκεανο από σταγόνες

σ' έναν ωκεανο απείρου

σα δεμμένες βάρκες

σε γρι-γρι με την καρδια μας τράτα

ξεχωρίζουνε στη θάλασσα αυτη

σαν μαργαριταρένιο μενταγιόν

στο λαιμο μιας γοργόνας μάγισσας

εκείνες οι σπάνιες

εκείνες οι εντελώς και ακατάληπτα

"μαζι"

 

μια μικρη αναδημοσίευση

μην αναρωτηθει κανεις

όταν ψάχνεις φως μπορει να χρειαστει να γυρίσεις και λίγο πίσω

καλημέρα!

εν αναμονη...

απομεινάρια...
δεν περιμένω κάτι
συλλέγω φωνη...
καλο μας βράδυ :ο)

sanguinem...

εφτα φορες...

εδω είμαι...

ρεγάλο στην κόκκινη νύχτα...

περι γραμματικης

της Κάκιας

το φιλι

του σκύλου τη δαγκωματια

το νύχι της αρκούδας

της μέδουσας το διάφανο

φαρμακερο πλοκάμι

το δηλητήριο του φιδιου

στην άκρη μιας πλεξούδας

και μια μπουκια από κάρβουνο

μαύρη σαν το κατράμι

της θάλασσας την αγκαλια

του ήλιου τ' άγιο χάδι

της μέλισσας το άγριο

το θυμαρίσιο μέλι

άρωμα πεύκου, που η βροχη

το νότιζε το βράδυ

και μια γουλια από βάλσαμο

τα χείλια μου να θέλει

με πιάνει αυτο το ζόρικο μεθύσι των φιλιων σου

μισο φιλι να με πονά και τ' άλλο να με σώνει

εκει, στο γλυκοχάραγμα των αναστεναγμων σου

εκει Θεός και διάβολος, και - φεύγω, ξημερώνει...

απορία

αναρωτήθηκε:

που πήγε κείνο το φιλι, που αργοπόρησε

ποιο νόστο;

ποιο κρεβάτι εξαγόρασε;

κι ανώφελα το ψάχνει στις γωνίες

τις σκονισμένες
σκοτεινες επιθυμίες

εκει

που ένοχα αγκαλιάσματα

πορφυροβάφουνε κραυγες

κι άδεια σκεπάσματα

και το πρωι

ο ήλιος μαστιγώνει με μανία

να εξαγνίσει

όσα η Θάλασσα

δεν μπόραγε να σβήσει,

όλα τα βράδυα που ξοδεύτηκαν

από οργη

κι από ανία...

στη χαμένη μου έμπνευση

σα Μούσα ξεκαπίστρωτη
καλπάζεις στολισμένη
μ' άσπρα φτερα
παράταιρα
βαμμένη νύχτα
κρόταλα στους αστράγαλους
και χρυσαφιες κορδέλλες
στις κλειδώσεις
κει που αλωνίζεις
άσφαλτο και πίσα
το μαύρο σε μπερδεύει

στην κόχη του ματιου

ταλαιπωριούνται

τρεις σταγόνες

μιά βάλσαμο

μία βροχη

και μιά σιωπη

Μη!
μην πιλοτάρεις άλλο
τ' όνειρό μου
τι να θυμηθω;
πρωι
ο ήλιος με σκοτώνει
κι εσυ
χορεύεις ακόμη
χρυσοστόλιστη
ν' αποτελειώσεις
ό,τι δρόμο έμεινε
τι να ξεχάσω;
το βράδυ
στην αγριοθάλασσα
ξομολογιέμαι

κι εσυ 

χορεύεις ακόμη

γαλαζοθρεμμένη

φοράδα του σύμπαντου
κι όλο μακραίνεις
κι όλο ο χορος σου με σώνει
και στα πυκνα σου μαλλια
πού 'χεις για χαλινάρια
σιγομπερδεύονται
οι τελευταίες νότες
απ' το πεντάγραμμο
ένα μι
ένα μι
ένα λα
Σ-ιωπη...

η αρχη είναι εμπνευσμένη και μεταφερμένη

απ' το βιβλίο "Η ναυμαχία της Σαλαμίνας έγινε έξω απ' το Πέραμα"

του Α. Γκίνσμπεργκ, μτφ. Σεσιλ Ιγγλέση

τα υπόλοιπα ασυναρτησίες του Νάυτη...

το βουνο

"για να δεις μακρυα,

πρέπει ν' ανέβεις σ' ένα βουνο",

σκέφτηκε ο άντρας,

δρόμο επήρε

και δρόμο άφησε

κι έφτασε στην κορφη

κι από κει

κοίταξε πέρα

κι είδε πια τον ανοιχτο ορίζοντα
μα ξαφνικα
κει κάτω απ' όπου ξεκίνησε

το καράβι ξεμακραίνει!

έμεινε για μια στιγμη

εκει

ακίνητος

κι αποσβολωμένος

σαν τον Ξέρξη

σε πέτρινο θρόνο

κι όσο κι αν φώναζε

κανεις πια δεν τον άκουγε

εκείνος στο ζενιθ

μα κάτω εκει

το καράβι να φεύγει

και τότε

μιά που κατάλαβε

και μιά που πήδηξε απ' την άκρια του βράχου

να φτάσει στη θάλασσα γρηγορότερα

κι εκει εναέρια

τον χαράκωσε ο ήλιος στο νεύρο του ματιου
έτσι

που κάθε πρωι

ξυπναει με το ίδιο όνειρο

να του θυμίζει

πως τα μάτια της ψυχης

δεν χρειάζονται οπτικο πεδίο

για να δούνε καθαρα...

μεταίχμιο

η πόρτα δεν είχε κλειδαρια

μήτε μεντεσέδες

δεν άνοιγε

μήτε έκλεινε

ήταν εκει

ή δεν ήταν

την έβλεπε κανεις

ή όχι

στημένη στο μεταίχμιο

καθένας την λογάριαζε

όπως μπορούσε

μπες

βγες

μα μονάχα 

όποιος κουβαλούσε μέσα του τη σπίθα

μπορούσε να περάσει το κατώφλι

και κατα πώς του έπρεπε

ανοιγόταν στ' ανοιχτα

ή σκήνωνε 

σ' αμουδερη αγκαλια

και στην δίδυμη μετώπη

απ' όπου κι αν το κοιτούσες

ένα ξόρκι

με πέντε γράμματα...

το άλλοθι

απ' το πιοτο το σώμα σου δεν λέει να καθαρίσει
τις άδειες τις παλάμες σου σαν πόρτες τις σφαλας
κι όσο άν την τύχη βλαστημας, δεν λέει να γυρίσει
τ' άστρο που κρυφανάθρεψες στη νύχτα το πουλας

μαύρος καπνος τα σωθικα σού 'χει σημαδεμένα
στο μπράτσο σου η μποέμισσα στερνα αιμορραγει
κι έχεις τις πόρτες ανοιχτες και τα σκυλια δεμένα
λυσσάει μέσα τ' Αθάνατο μα δε νογάει να βγει

κι όσο κι αν πιεις
τι ν' αρνηθεις;
που Άλλοθι πια δεν έχεις
και τ' όνειρο ξεστράτησε
και σ' άφησε γυμνο
τώρα κανεις δεν σε ρωτα
-αντέχεις;
-δεν αντέχεις;
κοντυλοφόρος αδειανος
και άλμπουρο ορφανο

ξομολογιέσαι στη βροχη, άδικα μη σε πνίξει
τ' αδέρφια σου τα κύματα δεν σε παρηγορουν
τις συμβουλες που σού 'δωσαν έχεις αποκυρήξει
τα χάδια, χωροφύλακες που σε κατηγορουν

απάνω σε παλια καρφια κοιμάται η έμπνευσή σου
κείνο που αλήθεια λόγιαζες έγινε φονικο
ζώσου ξανα την αστραπη, που κουβαλας μαζί σου
και χάσου σ´ ωκεάνειο ταξίδι μυστικο

κι ό,τι κι αν λες
τι ωφελει;
που Άλλοθι πια δεν έχεις
απολογείσαι με πιοτο
και με βαρυ καπνο
και σε ρωτάει ο δικαστης
-κατέχεις;
-δεν κατέχεις;
αγάπη είναι η ποινη!
μα το κελι κενο...

ασυνάρτητες ετυμηγορίες...

κάπου σέρνεται η έμπνευση μου

και μ' αφήνει μόνο 

να γράφω λόγια του αέρα... :)