της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

ό αν ακούεις, εί!

τι παράξενη η διαδοχη του χρόνου
έχω μόλις εφτα λεπτα να σου γράψω...
εφτα λεπτά και τριανταένα δευτερόλεπτα...
(θά 'κανε ρίμα από μόνο του)
κι αναρωτιέμαι
πως μπορεις να συμπυκνώσεις τη θάλασσα σ' εφτα λεπτα;
να περπατήσεις στο φρύδι του βουνου;
να τεντώσεις τη χορδη στο τόξο;
να σηκώσεις το πανι;
να τρέξεις κατα 'κει;
τι προλαβαίνεις;
τι ν' αποστάξεις;
να βγει μία σταγόνα
μονάχα μιά
απαύγασμα
πρωτόλειο
ούτε ένα φιλι καλα καλα...
σαν βιαστικη καληνύχτα,
που σε συντροφεύει για νύχτες πολλες
κι ανέχεται τις παλινωδίες σου,
έρχεται μια αύρα
μέσα απ' το όστρακο
που φυλακίζει τις εύθραστες ψυχες μας,
σαν χειροκρότημα...





γράφε μου, νά 'χω να περιμένω
μίλα μου, νά 'χω να τραγουδω
όσο ανασαίνω, θα είμαι εδω...




2 σχόλια:

Siren Girl είπε...

Μερικες φορες ουτε ενα λεπτο δεν φτσνει. η ακομα κι αν λεμε οτι φτανει, ποτε δεν ειναι αρκετο.
οσο χρονος κ να περασει. Μπορει ολα να χαθουν αλλα τοσα να φτιαξουν.
Τα δικα σου 7 λεπτα, το δικο μου 1 για να ζητησω ενα ξεχασμενο
Σαγαπω.
Φιλακια

Ναύτης είπε...

καλησπέρα Σειρηνάκι,

ο χρόνος είναι πάντα σχετικος
στην προκειμένη περίπτωση είναι ο χρόνος που διαρκει αυτο το κομμάτι
σ' αυτο το χρόνο ήθελα να γράψω ότι έβγαινε από μέσα μου

κι αυτο έκανα
έκλεψα και λίγα δευτερόλεπτα...

φιλια σου και καλο βράδυ!