της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

μικρό

διψα η ψυχη
το σώμα πίνει
μια πετονια
πιάνει έναν ήχο
δολώνει η νύχτα ένα φιλι
κι η μέρα χάνεται
πίσω απ' του έρωτα
τον σκουριασμένο στίχο...

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

μην ξεχάσω

της απουσίας
τ' άσπρο και το μαύρο
να τρυγήσω
θά 'ναι νυχτα, όπως πάντα,
πρωί, όπως τότε,
να έρθω στα σίγουρα
θά 'ναι ερημια κι ησυχία
δεν θα με γνωρίσει κανεις
να κρατάω μια στάση διακριτικη
μα όχι κρύα
θα είναι Δευτέρα
να φοράω κείνο το μπλε πουκάμισο
με τις άσπρες ρίγες
θα μου κάνει ως τότε
να μη μιλάω πολυ
θα έχει κόκκινο ουρανο
εκείνον που μυρίζει βρόχινα βότσαλα
να μην φέρω ομπρέλλα
θα βρέξει
να έχω ένα άσπρο μαντήλι
με μονόγραμμα αμφίσημο
θα περιφέρεται ένα μπουλούκι
άπιστο
να μην τ' ακολουθήσω
θά 'χει και θαλασσωμένες γοργόνες
κι η Κίρκη
κι η Καλυψω
κι η Σαλώμη
να μην τις ακολουθήσω
να περιμένω την ώρα του τρύγου
είναι αγένεια να περιφρονω την απουσία...

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

σέσωκέ με


σώμα γραφίδα, φυλακή, αγρίμι αλαφιασμένο
στο μεσοφόρι του γιαλού μια κόκκινη γραμμή
λιγνό στιλέτο δίκοπο στη ζώνη φορεμένο
κι η φρόνηση πισθάγκωνα δεμένη με σχοινί

είπανε πως του κλήδονα γεννήθηκε το βράδυ
κι είχε στο απανόχειλο το στίγμα της φωτιάς
μπαρκάρισε σα τζόβενο στο μαύρο το καράβι
μάτια μουράγια του καημού και της δαγκωματιάς

τα βράδια ανταμώναμε στης γέφυρας τα ρέλια
και γέρνοντας στην κουπαστή μού' λεγε σιγανα
-μ' αίμα τ' ακριβοπλήρωσα ετούτα τα κουρέλια,
δεν το μπορώ να ντύνομαι με ρούχα στεριανά

κάπου στο τραβερσάρισμα λύθηκε το τιμόνι
και η καδένα στρίγκλισε κι έπεσε στο νερό
"καράβι ακυβέρνητο" το σήμα του μαρκόνη
κι όλο το μαυροκάραβο τραβάει για το χαμό

την είδα που ξελύθηκε και βούτηξε απ' την πλώρη
στρειδώνα στις πατούσες της στα δόντια το σουγια
τι είδε και με λυπήθηκε της συννεφιας η κόρη;
κι έπεσε στο κατόπι μου να κόψει τα θερια

κι εκει το αγριοχάραμα μ' απόθεσε στα βράχια
του κολασμένου η Νέμεση, η πέτρα, η ζαριά
του Έρωτα το φάντασμα με κοίταξε στα μάτια
με φίλησε στο μέτωπο κι έφυγε στο νοτια...










Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2015

Milonga


προϊόντος του χρόνου,
πέφτουν στ' ανεμοκάπουλα της νύχτας,
αφτιασίδωτες, οι καμτσικιές του κλέους της
κι αυτη καλπάζει
ενώ,
σ' ένα περβάζι, σαν κουπαστη στ' όνειρο,
σημάδια απ' αγκώνες
και στάχτη από τσιγάρα
"κατα το ρήμα της εν ειρήνη"
έτσι, ανεβαίνουν οι σφιγμοι
από το φρέσκο αίμα στα κανάλια με τα κόκκινα σπίτια
και συνωστίζεται η έπαρση
ασφυκτικα στα εντευκτήρια,
που σερβίρουν ματέ αμάργκο και γλυκο κρασι,
στις νότιες όχθες του Ρίο Νέγρο
σε πατώματα από φτηνο ξύλο
γλυκοσέρνονται στους ρυθμους της μιλόνγκα
όμορφοι αστράγαλοι
και νεραϊδοφτιαγμένες γυμνες γάμπες
κι απλώνει η νύχτα τ' άγρυπνα χέρια της
και πιάνει μαύρα στάχυα και χρυσαφιά
καρπισμένα με τους αύθαρτους σπόρους του Έρωτα
που τ' αλωνίζουνε οι αγέρωχες πατούσες
σ' ένα απέραντο ξύλινο πάλκο
σαν τις στέπες της Παταγωνίας
νά 'ξερες πόσο τ' αγάπησα στ' αλήθεια
κείνο το τανγκο...






Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

νίψον ανομήματα


λεκιάζει η νύχτα τα μάτια
κι έπειτα
το πρωί
επανέρχεται το σκοτάδι
στον επαϊοντα καθρέφτη
βυσσοδομεί το φως χωρίς έλεος
στην εταζέρα ένα μπουκάλι γεμάτο βότσαλα
ένα ξυράφι
σαπούνι
τα χέρια στην πορσελάνη
σε πρώτο πλάνο
ακούω τ' όνειρο, που δεν απόσωσε
κι ο νόστος του λέει:
-θα σε νηστέψω πάλι και σήμερα
ως το βράδυ
κι αύριο πρωί
θ' ακολουθήσω το νερό
που έμπλεο αμυχών
ξεπλένει αγόγγυστα
τις νυχτερινές μας συνήθειες...





Τρίτη, 14 Απριλίου 2015

είπαμε...

είπαμε πως θα τ' αλλάζαμε όλα
τη ζωη
την κοινωνία
το χρόνο
ακόμη κι αυτη την Αγάπη
ότι θ' αλλάξουμε κυβερνήτες
τόπους
το φως
εικόνες
σχέδια
πορεία
στόχους
σχέσεις
υποσχέσεις
γεύσεις
μουσικες
παρέες
έρωτες
είπαμε πως όλα θα τ' αλλάξουμε
μα μέσα μας
τυρβάζει ακόμη η ίδια ψυχη
ενδεδυμένη τον τάχατες πορφυρό της μανδύα
σαν Ιφιγένεια εν Αυλίδι
σαν ανίερη απομίμηση μια ιδέας
σκονισμένη
κι απαράλλαχτη
να υπόσχεται ούριες ανάσες
κι έτσι ανήθελη
να καθρεφτίζει
σε έναν αλλόκοτο ενδοσκόπο
την αλήθεια
μιας οικιοθελους παράδοσης...


Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

παρά θίν' αλός

θυμάμαι τούτο
κείνο το βράδυ
που κοινώνησα το φιλί
πήρα γι αντίδωρο το δίχτυ
κι έγειρα να κοιμηθώ στην άμμο
αδογμάτιστος
παλεύανε οι λέξεις μου τη θάλασσα
κι επίχρισμά μου ο πνιγμός στα επιρρήματα
έπεα πτερόεντα
πότε;
τότε
κάποτε
τώρα;
ποιος θα μας σώσει
στη συναγωγή των νερών
σμάρι οι μέδουσες με τ' απαλό τους τ' άγγιγμα
και το φαρμάκι
και το μούδιασμα
κι η φλέβα, που επιστρέφει το γαλάζιο κολασμένο
όλο μου το αίμα
δε φτουράει να κλείσει τούτη κει τη μικρή χαραγματιά
στο μεσόστηθο
βλασφημω τον ήλιο που μ' αποκαθηλώνει
μεσημέριασε
κι η θάλασσα δεν μ' είχε σώσει...





Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

αντινομίες

ήθελα να σε καταπιώ
μα κρύφτηκες κάτω απ' τη γλώσσα μου
σαν υποψήφια γρατζουνιά
που ψάχνει τ' ανελέητο νύχι
γόνε παράνομε του πειρασμού και της πρόκλησης
Αδελφοφάδα του χεριού και του μυαλού

ήθελα να σε ξεχάσω
μα σφήνωσες στο λαβύρινθο του αυτιού μου
σαν Ερινύα άεργη
που αποζητάει τους Ευμενίδες
Μούσα αντίνομη της θλίψης και του πάθους
αθανασία του φιλιου και της πληγης

ήθελα να σε γκρεμίσω
μα γαντζώθηκες στα ταπεινά μου ένστικτα
σαν υποψήφια μετάφραση
που ψάχνει τ' ακλόνητο ρίζωμά της
κριπήδα άχραντη του μηδενός και του απείρου
παιδί της αφορμής και της αιτίας

ήθελα να σε ξορκίσω
μα ξάπλωσες εκούσια στο στήθος μου
σαν υποψήφιο σφάγιο
που αναζητά τελεσιουργία
πάνδημο Ιερό της γονιμότητας και του θανάτου
της λήθης και της μνήμης θέσφατο

ήθελα να σε σκοτώσω
μα ετελεύτησες ασύμμετρα στην δεξιά μου κοιλία
σαν επερχόμενο έμφραγμα
που διψάει μαρμαρυγή
κλεινόν άστυ του φόνου και της συγγνώμης
οίστρε του πολέμου και της ειρήνης

κι ήθελα να σε φτύσω στο χώμα
μα ήμουν, ήδη, ως το λαιμό, ικέτης,
καταμεσίς στ' απέραντο νερό της φύσης σου
σαν απαρέμφατο της θάλασσάς σου σκήνωμα
σαν ναυαγός ενάλιος
κι άχορδο τόξο της βροχής
άδοξος μα έγχρωμος
σπονδίζοντας τ' απομεινάρια
της ιερης σιωπης
στο ένδοξό σου λήμμα
σύντροφε της Αφροδίτης
γιε του Χάους και της Γαίας...




Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Ονειροφάγοι



"Άν δεν είχα κι ετούτα εδω τα χαρτιά,
το μαξιλάρι μου, κάθε πρωί,
γεμάτο στάχτες θα ήτανε..."


Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2015

ευρύχωρον

δε με χωράει πια
η περιφορα της νύχτας
από στόμα σε στόμα
από σώμα
σε σώμα
από ανάσα
σ' άλλη ανάσα
πεθύμησα την ευρυχωρία του κελιου μου
με τους νερένιους τοίχους
και το κάδρο
με την παλια φωτογραφία
κρεμασμένο πρόχειρα
με κόκκινο σπάγγο
απ΄το μικρο παραθυράκι
της άφαντης πόρτας
κείνης
που δεν ξέρεις
αν τη διάβηκες
κι αν είσαι μέσα ή έξω
παρα μόνο
αν κλείσεις τα μάτια
και νιώσεις
τ' αλμυρο νερο του βυθου
να σε γιομίζει
πέφτοντας ανελέητο
απ΄το ξέσκεπο ταβάνι...




διαβολοσκορπίσματα...

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

φυσική (και άλλη) ιστορία

τι να ζηλέψει η αγριελιά απ' το οικόσιτο παρτέρι σου;
τι απ' το φίκο να ζηλέψει τ' αρμυρίκι;
τι να φτουρήσει η αγκαλιά στο ξοδεμένο το νυχτέρι σου;
πώς να το σώσεις το παιδί που τό 'πνιξες στη φρίκη;

τι να ζηλέψει ο αητός απ' το παγώνι στο σαλόνι σου;
θες απ' τη μύγα να ζηλέψει το μελίσσι;
να φοβηθεί την κατσιασμένη γάτα στο μπαλκόνι σου
η τίγρη πού' θρεψες κρυφά και τώρα έχεις χαρίσει;

πως να ζηλέψει η θάλασσα τούτο το ποτηράκι σου;
τι απ' το βήχα να ζηλέψει η σοροκάδα;
γελάει το στρείδι του βυθού με τ' ακριβό τσαντάκι σου
τι απ' τη νύχτα σου ν' αντέξει στη λιακάδα;

(μόνο εκείνο το σουγιά ζηλεύει το σπαθί μου
κοντυλοφόρο άσβεστο με αίμα για μελάνι
θυμάμαι που τον βούταγες στην ανοιχτή πληγή μου
κι έγραφες "άμα μ' αγαπάς, αυτή η πληγή θα γιάνει")



ανεμομαζώματα...

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

αναμονη

Μάγισσα,
'κει που αλυχτάς
και σ' αγκαλιάζει ο βράχος
κι αφρίζουνε τα κύματα,
ποιο θα σε κατακτήσει,
άγκυρα πόντισα βαθιά
κι απόμεινα μονάχος
τώρα που κι η παλικαριά
έχει αυτομολήσει

Γοργόνα,
πού 'χεις τη λαλιά
στο μάτι σου κρυμμένη
και στο λιγνό σου το κορμί
λαγοκοιμάται κύμα
σού 'κλεψα το πρωτόφιλο
σαν ήσουν κοιμισμένη
κι απόμεινε στην αμμουδιά
της αγκαλιας το σχήμα

σκαρί μου ασημοστόλιστο
φρεγάδα αρματωμένη
σήκωσε πάλι τα πανια
που όλου του κόσμου τη φωτια
στ' αμπάρι έχεις κρυμμένη
κι ανοίξου πέρα στα βαθια
να πυρπολήσεις μια βραδια
κείνον που σε προσμένει...



Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

μικρο φιλι...

φιλι τ' αέρα
και θεριό
ολόφυρτο πλανιέται
ψάχνοντας στέρνα να πλυθει
κάρβουνο να στεγνώσει
και καθαρο πουκάμισο
που θα το σαβανώσει
οτι έσβησε τη δίψα του
στα χείλια της επάνω
και το ταξίδι το στερνο
τώρα το βλέπει γάμο...

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

κρατούμενος

δεν δραπετεύω πια απ' τον χρόνο
δραπετεύω στον χρόνο
σ' αόριστο χρόνο
παρατατικο
υπερσυντέλικο
σε φωνη παθητικη
όλο σημάδια
κι αντοχες
σε πρόσωπο καθρεφτισμένο
αστόλιστο
σαν πρωινο ξύπνημα
άγουρο
δεν δραπετεύω πια απ' τον χρόνο
ταξιδεύω στον χρόνο
σε χρόνο μέλλοντα
σαν μονοήμερη άδεια
φυλακισμένου
σ' ένα κελι
πού 'χει για κάγκελα
δευτερόλεπτα
λεπτα
ώρες
κείνες τις ίδιες
που μετρούσα
μέχρι που να σε ξαναδω
μέχρι που να σε ξαναζήσω
και δεν δραπετεύω πια απ' τον χρόνο
που εκείνος
μέσα μου
έχει πια εκούσια φυλακιστει...




Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

σφηνάκι

είν' το φεγγάρι σα μια φέτα από λεμόνι
αναπαυμένο σε σφηνάκι με τεκίλα
εσυ κοιμάσαι στου Αιγαίου το σεντόνι
κι εδω καημός κι ανατριχίλα

το ποτηράκι μια γεμίζει δυο αδειάζει
μικρη η νύχτα, δεν μπορει να με χωρέσει
αχ και να ήμουν στων χειλιων σου το περβάζι
να πιω από 'κει κείνο τ' αψέντι που μ αρέσει

ένα νησι είν' η καρδια μου που βουλιάζει
και ναυαγος το τσιγαράκι μου στο χέρι
το ποτηράκι μέσ΄ τα μάτια με κοιτάζει
πόσο μου λείπεις μοναχα αυτο το ξέρει...




ξεσκονίζοντας,
μου ήρθε να τελειώσω κάτι παλια...

Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

Αμην

έγιναν τα αυτονόητα "βαθιά"
και πνιγήκαμε σε θάλασσα ανάλατη
κάναμε την Αγάπη φτηνή λουκουμόσκονη
και πεθαίνουμε γλύφωντάς την σα μύγες
διαβητικοί κι ανέραστοι

γίνανε τ' ασήμαντα σημαίες
και χαθήκαμε αύτανδροι σε δάσος άδεντρο
ερωτευτήκαμε χάδια σμυριγδόπανα
και τώρα δίκαια μαραζώνουμε
κατσιασμένοι και μονάχοι

γίνηκαν λύκοι οι ασβοι κι οι αρουραίοι λιοντάρια
και ξυπνήσαμε σε μαντρί ανήλιαγο
παινευτήκαμε για δύο χούφτες λερο άχυρο
που τό 'παμε κρεβάτι του έρωτα
κι έτσι σφαζόμαστε μεταξυ μας σαν πρόβατα
ασφαλείς και μελλοθάνατοι

"φύλαξε λίγη απ την αγάπη
που δεν πρόφτασε να γίνει μοιρολογήτρα 
των κρυφων μας πόθων"
ζώσου τον έρωτα κατάσαρκα
σα κόκκινο σκουτι
σαν χιλιοπόρφυρο αμπέχωνο
κι άμε στη μάχη
με μοναχό σου όπλο
τα μάτια σου
γεμάτα απ' το κλεμμένο θαλασσόχρωμα
κι άμα με βρεις απέναντι
μη φοβηθεις
πυροβόλησέ με!