της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

μεταίχμιον

σαν έτοιμοι
περπατήσαμε μαζί τη σανίδα
έφτανε μια μικρή ώθηση
για την απογείωση
πτήση χαμηλή
πάνω απ το κύμα
μην μας χορτάσουν τα σκυλόψαρα
που σουλατσάρουν πεινασμένα
κι εκεί
στην παραμονή της αναχώρησης
θυμήθηκες πού 'χες ξεχάσει το λάδι στη φωτιά
τώρα η άκρια της σανίδας πιο ευρύχωρη
έστησα σκηνή και περιμένω
οι σκύλοι πεινασμένοι
η θάλασσα παρακλητική
ο βυθός προσβάσιμος
μα δεν θα προλάβω να φτάσω
κι αντίδωρο
δε με δίνω σ' αυτούς
κι εσύ
να τηγανίζεις ακόμη, αέναη
κι εγώ
στο μεταίχμιο, ενεός
μυρίζω τα ξεροψημένα σπλάχνα μου
και περιμένω
το ίδιο κι οι σκύλοι
με τα αρχαία ονόματα



...αναδρομες (απ' τα μισοτελειωμένα στα συρτάρια)



Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

καιροι

Δύσκολοι καιροί γι' ανοιχτά τα μάτια
δύσκολοι
κάτι παρωχημένες υποκρισίες
πρόδηλες 
και δυο ντουζίνες σαλτιμπάγκοι
δεμένοι γαϊτανάκι
που σταβλίζονται στα περιστήθια
κι υποκλίνονται σαν αυλικοί
και σαλιαρίζουν σαν βάτραχοι
περιμένοντας
ένα βλέμμα
στα πεζούλια
πού λούφαξαν τα εύσχημα;
πού βρίσκονται τα ζόρικα τα βράδια;
κείνα που ξέρεις πως για χαμό σε προορίζουν
κι όμως πας!
δύσκολοι οι καιροί
και που ν' ακουμπήσω τώρα
το λίγο βλέμμα που μ' απόμεινε ανέπαφο;
τώρα
που ξεφλουδίζονται οι αντιρρήσεις
κι απομένουν γυμνές κι ανέγγιχτες οι αιτίες
σαν πως τις γέννησε η μάνα τους
η Μνήμη...

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

που και που

ενίοτε,
συλλογίζομαι ξανά
το απροσδόκητο
ερήμην του
κορδώνεται το μαχαίρι
στό σφάγιο
λες και δεν τό 'πιασε χέρι
οι νοσταλγοί μελαγχολούν
μα εγώ
πάλι σε νηστεύω
σπονδές και θυσίες κι αν έκανα,
πόσες;
το μύρο ακόμη αναβλύζει
αναπάντεχα
κι η παρουσία του
πονάει πιότερο κι απ΄το μαχαίρι
περισσότερο κι απ την απουσία σου
μα κάπου στο ξημέρωμα
με λυπούνται, ευτυχώς, οι  Ευμενίδες
και ενίοτε ξεχνώ...

deja vu

κι ήταν ευθύβολο εκείνο το φιλι
φιλι στο παρα πέντε
από νωρις επωχούμενο
στ' αγγίγματα
στα κοιτάγματα
στις ρωγμες από μπλε
στις μπούκλες
πού 'θελαν λίγο, τόσο δα ακόμη
να σε κατακάψουν
κι έμεινες ν' αναρωτιέσαι
αν έγινε ποτε
ή αν το ήθελες τόσο πολυ
που το φαντάστηκες
ενεός αποχωρεις κι επιστρέφεις
εκει που αποτυπώθηκε
η τελευταία αύρα της
στο ίδιο χρονικο σημείο
επιθυμώντας να μεταλάβεις
εκούσια
λίγη φωτια ακόμη...




Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

et tu, fili Brute!

θαλασσωμένο το μυαλο
φυλλωμένο στις ειδους του Μάρτη
τον Γενάρη, μας ορμήνευαν προσοχη
μα κόψαμε δρόμο για την Άνοιξη
και τώρα μας γδικιέται ο καιρος
ασκητεύει εκείνου του φιλιου η εντύπωση
σε εαρινα τοπία
στο άλσος με τις ελιες
βυζαίνει ηρωισμο ο ύπνος
επιτέλους
φίλησέ με
να κορεστω την άδολη λήθη
ή γλέντησε το μαχαίρι μέσα μου
και μη γνοιάζεσαι
για χάρη σου
θα αφαιρέσω το στήθος απ' την εξίσωση





Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

ασυνάρτητοι συνειρμοι...

στο καναβάτσο το παιδι
κι ο παλαιστης στην κούνια
κεί που κοιμάσαι, στην σπηλια
κοιμάται κι η αρκούδα
δυό δράμια στέρφα λογικη
και τρέλα ως τα μπούνια
με τό 'να μάτι στον Χριστο
και τ' άλλο στον Ιούδα

ένα χαστούκι στο μωρο
και δυό φιλια στον κλέφτη
κείνον π' αγάπησε πολυ
τον τρώει το θηρίο
δράκος φυλάει το παχνι
απ' τον ληστη τον ψεύτη
τον ύπνο αγκαλιάσαμε
και πήρε το εκμαγείο

ζαβαρακατρανέμια
παντιέρα η ματιά σου
και κει που πάω να σκορπιστω
στη θάλασσα βουτάω
άγκυρες τ' αμαρτήματα
και χάνομαι μπροστά σου
μα κάλλιο το 'χω να πνιγω
παρα να μην πονάω...



ασυναρτησίες... :)

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Άφατον

τι ξαργυρώνεις με του έρωτα το νόμισμα;
σε ποιου παράδεισου ξαπλώνεις την κοιλάδα;
στήσαν χορο τα μαύρα φίδια στο περβόλι μου
κι άγριες σφήκες τραγουδάνε στην λιακάδα

με τι ξεπλένεις την σκουρια απο το στέμα σου;
στενος ο δρόμος δεν σε παίρνει για να στρίψεις
ρότα που στέρεψες, τιμόνι που ορφάνεψες
θεριο οικόσιτο που τρέφουνε οι τύψεις

σε ποια φωτια κοιμάται τώρα η αγάπη σου;
τι σ' ορμηνεύει ο εντος σου παπαγάλος;
βγαίνει η φωνη για να σε βρει και αποκρίνεται:
- δεν είμαι εγω που σε ζητω, ειμ΄ ένας άλλος

κι αν ξεπουλας της μοίρας τα χαρίσματα
κι ένα παιχνίδι κάλπικο ξανα σ' έχει κερδίσει
δεν ξεπληρώνεται η αγάπη με συνθήματα
τώρα στο εδώλιο μαρτυρα η δεύτερή σου φύση

μια αμαρτία κίβδηλη χαϊδεύει το κιτάπι σου
κι εγω που τόσο αγάπησα το άρρητό σου ψέμα
βρίσκω μια αλήθεια πεινασμένη στο μπαλκόνι σου
και μία τρέφομαι απ' αυτη, και μιά της δίνω αίμα


Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Οδύσσεια

αποχωρω μεσίστιος
στον υπερσυντέλικο του αφουγκράζομαι
σ' άφησα σε μιαν οκτάβα
κρυμμένη
άσπιλη
πρωτόγεννη
χωρις αρχη
χωρις λήξη
πότε στους αόριστους
πότε στους μέλλοντες
με εισητήριο ενεστώτος
gratis
στην γαλαρία
εκει σε πρωτάκουσα
με τα σμπαρλιασμένα μου τύμπανα
-τι αποτρόπαια Μαινάδα, σκέφτηκα,
η Μνημοσύνη η Αφροδίσια
ἄνδρα μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον
φτεροκοπούσανε οι λέξεις
κι ο χορος
εν χορδαίς
μια μπάντα
να παρατείνει τον νόστο
ξαναγυρνω
κάθε τόσα χρόνια
πάντα μεσίστιος
αμαθης
χωρις φώτα
χωρίς νύχτα
χωρις πόλεμο
μονάχα με το ίδιο αγκάθι
στο υπερώον της ύπαρξης:
μέμνητ ̓ Ὀδυσῆος;




Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

Μαντινάδα...

Στου φεγγαριού την αγκαλιά εκεί θέλω να μείνω
να πάρω λίγο απ’το φως και ύστερα να φύγω
να φύγω για τα σκοτεινα, τα καταχωνιασμένα
κείνα που γέννησες εσυ και τρέφονται από μένα...

απόσπασμα
από κάτι παλια ξεχασμένα...

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

Ἀδικεῖ Σωκράτης

νά 'πεφτε, λέει, μια βροχη
όλο νόημα
από στυμμένες λέξεις
που συνωστίζονται, ενίοτε,
σ' ένα λεπτο, τριχοειδες
που μεταφέρει ζώσες κι εύοσμες μνήμες
στις νευρικες μας απολήξεις
νά 'πεφτε μια βροχη
ιαματικη, ίσως,
σαν επιστέγασμα
ή σαν επίχρισμα
όσων δεν καταφέραμε ν' αρθρώσουμε
αποσταγμένες κραυγες
χωρις φθόγγους,
επιρρήματα,
επίθετα,
ουσιαστικα,
κλίσεις
νά 'πεφτε, λέει, μια βροχη
που να γυμνώσει
τ' άλλοθι
κι έτσι
με την γεννετήσια περιβολη τους
όλα τα καινα δαιμόνια
να πάρουν, εντέλει, την ανηφόρα
για το στόμιο του θυσιαστηρίου
όπου θα καουν
για να σπονδιστουν κατόπιν σαν λίπασμα
στο πρόσφορο έδαφος
εκει που κάποτε
φυτεύτηκαν οι σπόροι της Αρετης, της Σοφίας
και του Έρωτα...



Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

ένεκα βύθισης

κι αν βυθίζεται το πλοίο
δεν θα σου το πω τ' αντίο
κι αν η βάρκα μου μπατάρει
και με φάνε όλο οι γλάροι
δεν πάρεις πια χαμπάρι
γιατι η αγάπη που μας δένει
ένεκα πού 'ναι βρεγμένη
μια και δυό θα τη βουλιάξεις
μ' αν βουλιάξει μην τρομάξεις
κι αν τρομάξεις σου το λέω
μη μου πεις μετα πως φταίω
θα βουτήξω να τη πιάσω
κι αν στον πάτο θε να φτάσω
τι πώς θά 'ρθεις εδω κάτω;
πιες το Αιγαίο άσπρο πάτο!!!
(μωρο μου...)


ένεκα οι ζέστες... :)

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

Τροια



Να που έπεσε κι η Τροία
κι ο Δούρειος στη μέση της αγορας
με την κοιλια να χάσκει
κι η Ανδρομάχη να βυζαίνει νόστο στ’ αλώνια του Πόντου
κι ούτε Έκτωρας, ούτ’ Αχιλλέας
κι ο Οδυσσέας στο μεσιανο κατάρτι δεμένος
κι ο Πάρις, άφαντος
κι ο Αγαμέμνωνας σφαγμένος
Να που κάηκε πια κι η Τροία
κι ο ποιητής
ούτε λόγο πια για την Ελένη
ούτε κουβέντα για τα χαμένα τα κλειδια της
που κοιμούνται αδέποτα κάπου στη Φρυγία
Κείνη, ξυπόλητη στ’ αρμυρίκια
μια κοιτάει κατα την Τένεδο
και μια κατα την Ίδα
Αχ, Ελένη
φωτια και βροχη
ζάχαρη κι αλάτι
του έρωτα και του πολέμου
της σαϊτιας και του φιλιου 
της ξεριζωμένης ελιας
της χαρακιας στο στήθος μου
της θάλασσας π' αρνήθηκες
Να που χάθηκε πια κι η Τροία
κι ούτε ένας Όμηρος να φτιάξει μια καινούργια
κι ούτε μια Έριδα
να γράψει στην καρδια μας
«τῇ καλλίστῃ«
νά 'χουμε και μεις για κάτι να πολεμάμε...

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

καλαντίσματα

άρχοντες τα πορτόφυλλα
ανοίχτε τα στον ήλιο
να μπούνε μέσα τα παιδια
να σας φιλέψουν γέλιο

τι έχουνε τα πεφτάστερα
και σιγοτραγουδούνε;
μην και τα τρέλανε η νυχτια
με το πολυ το μέλι;

δεν μας ετρέλανε η νυχτια
κι η αυγη η καμαροφρύδα
μον' ήρθαμε στην πόρτα σας
τα κάλαντα να πούμε

να μεταλάβουμε μαζι
πρωτούγεννα κι αγάπη
κι απέ να μας φιλεψετε
ζάχαρη απ την καρδια σας


κυράδες τα σεντούκια σας
χαρίστε τα στους ξένους
και βγείτε στα περβάζια σας
με το φιλι στα χέρια

χρόνια πολλα!

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Samba Noir

στ' ασπρόμαυρα
στ' αρνητικα των φιλμ που δεν εμφάνισες ποτε
στο αδιόρατο τεχνούργημα απ' το κρυφο το χάδι
σ' ένα άδειο ποτηράκι διάφανο
στ' άβαφτα χείλια σου
στο "μ" του μείνε
στη σκόνη που σηκώνεις χορεύοντας
δυο νότες πάνω
δυό κάτω
στη σιωπη
στο μαυροπίνακα της νύχτας
κρύβονται όλα τα χρώματα που πόθησα ποτε
τα χρώματα, πού'ναι η ψυχη μας μ' άλλα λόγια...



Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

αφορισμοι

μην ταϊζετε την αγάπη σας μονάχοι
μην καλομαθαίνετε την αγάπη σας,
να τρώει μονάχα απ' το δικο σας χέρι
μην την καλοβολεύετε την αγάπη σας
μην την νανουρίζετε με τα γλυκόπικρα παραμύθια της απουσίας
η αγάπη πρέπει να νηστεύει
η αγάπη πρέπει να πεινάει
η αγάπη πρέπει να διψάει το αίμα και τον ιδρώτα
ν' αλυχτάει στ' αδειανο το φεγγάρι
άϋπνη
άσωτη
να καυγαδίζει στις εσχατιες της νύχτας με το φόβο
να γίνεται φόβος
μην την κανακεύετε την αγάπη σας
μην την θρέφετε την αγάπη σας μονάχα με τις αποθυμιες σας
μην την σεργιανάτε σε χρυσο κλουβι
με το παχνι της γεμάτο
μην την καλομαθαίνετε την αγάπη σας
η αγάπη πρέπει να νηστεύει
πρέπει να λαχταράει τη σταγόνα
η αγάπη πρέπει ν' απαιτει
να πεθαίνει
και ν' ανασταίνεται στη στιγμη

μην την καλοταϊζετε την αγάπη με ψέμματα
μην την καλομαθαίνετε την αγάπη σας
γιατι όταν έρθει η ώρα
έτσι καλοζωισμένη
θά 'χει ξεχάσει πια
πώς να σας θρέψει

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

μικρό

διψα η ψυχη
το σώμα πίνει
μια πετονια
πιάνει έναν ήχο
δολώνει η νύχτα ένα φιλι
κι η μέρα χάνεται
πίσω απ' του έρωτα
τον σκουριασμένο στίχο...

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2015

μην ξεχάσω

της απουσίας
τ' άσπρο και το μαύρο
να τρυγήσω
θά 'ναι νυχτα, όπως πάντα,
πρωί, όπως τότε,
να έρθω στα σίγουρα
θά 'ναι ερημια κι ησυχία
δεν θα με γνωρίσει κανεις
να κρατάω μια στάση διακριτικη
μα όχι κρύα
θα είναι Δευτέρα
να φοράω κείνο το μπλε πουκάμισο
με τις άσπρες ρίγες
θα μου κάνει ως τότε
να μη μιλάω πολυ
θα έχει κόκκινο ουρανο
εκείνον που μυρίζει βρόχινα βότσαλα
να μην φέρω ομπρέλλα
θα βρέξει
να έχω ένα άσπρο μαντήλι
με μονόγραμμα αμφίσημο
θα περιφέρεται ένα μπουλούκι
άπιστο
να μην τ' ακολουθήσω
θά 'χει και θαλασσωμένες γοργόνες
κι η Κίρκη
κι η Καλυψω
κι η Σαλώμη
να μην τις ακολουθήσω
να περιμένω την ώρα του τρύγου
είναι αγένεια να περιφρονω την απουσία...

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

σέσωκέ με


σώμα γραφίδα, φυλακή, αγρίμι αλαφιασμένο
στο μεσοφόρι του γιαλού μια κόκκινη γραμμή
λιγνό στιλέτο δίκοπο στη ζώνη φορεμένο
κι η φρόνηση πισθάγκωνα δεμένη με σχοινί

είπανε πως του κλήδονα γεννήθηκε το βράδυ
κι είχε στο απανόχειλο το στίγμα της φωτιάς
μπαρκάρισε σα τζόβενο στο μαύρο το καράβι
μάτια μουράγια του καημού και της δαγκωματιάς

τα βράδια ανταμώναμε στης γέφυρας τα ρέλια
και γέρνοντας στην κουπαστή μού' λεγε σιγανα
-μ' αίμα τ' ακριβοπλήρωσα ετούτα τα κουρέλια,
δεν το μπορώ να ντύνομαι με ρούχα στεριανά

κάπου στο τραβερσάρισμα λύθηκε το τιμόνι
και η καδένα στρίγκλισε κι έπεσε στο νερό
"καράβι ακυβέρνητο" το σήμα του μαρκόνη
κι όλο το μαυροκάραβο τραβάει για το χαμό

την είδα που ξελύθηκε και βούτηξε απ' την πλώρη
στρειδώνα στις πατούσες της στα δόντια το σουγια
τι είδε και με λυπήθηκε της συννεφιας η κόρη;
κι έπεσε στο κατόπι μου να κόψει τα θερια

κι εκει το αγριοχάραμα μ' απόθεσε στα βράχια
του κολασμένου η Νέμεση, η πέτρα, η ζαριά
του Έρωτα το φάντασμα με κοίταξε στα μάτια
με φίλησε στο μέτωπο κι έφυγε στο νοτια...