της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Σάββατο, 27 Ιανουαρίου 2018

Άφατον

τι ξαργυρώνεις με του έρωτα το νόμισμα;
σε ποιου παράδεισου ξαπλώνεις την κοιλάδα;
στήσαν χορο τα μαύρα φίδια στο περβόλι μου
κι άγριες σφήκες τραγουδάνε στην λιακάδα

με τι ξεπλένεις την σκουρια απο το στέμα σου;
στενος ο δρόμος δεν σε παίρνει για να στρίψεις
ρότα που στέρεψες, τιμόνι που ορφάνεψες
θεριο οικόσιτο που τρέφουνε οι τύψεις

σε ποια φωτια κοιμάται τώρα η αγάπη σου;
τι σ' ορμηνεύει ο εντος σου παπαγάλος;
βγαίνει η φωνη για να σε βρει και αποκρίνεται:
- δεν είμαι εγω που σε ζητω, ειμ΄ ένας άλλος

κι αν ξεπουλας της μοίρας τα χαρίσματα
κι ένα παιχνίδι κάλπικο ξανα σ' έχει κερδίσει
δεν ξεπληρώνεται η αγάπη με συνθήματα
τώρα στο εδώλιο μαρτυρα η δεύτερή σου φύση

μια αμαρτία κίβδηλη χαϊδεύει το κιτάπι σου
κι εγω που τόσο αγάπησα το άρρητό σου ψέμα
βρίσκω μια αλήθεια πεινασμένη στο μπαλκόνι σου
και μία τρέφομαι απ' αυτη, και μιά της δίνω αίμα


2 σχόλια:

~reflection~ είπε...

"στενος ο δρόμος δεν σε παίρνει για να στρίψεις"


Θάλασσα ο δρόμος
κι Ουρανός
και Ποίημα

Όσο κι αν στενεύει ο Χρόνος, ο Νους απλώνει την Καρδιά πάνω απ' τα εμπόδια....

Ναύτης είπε...

Δεν υπάρχουν διλήμματα για την καρδια τσιγγάνα
καλα λες :)