της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

ταξιδεύοντας

ταξιδεύοντας
στις όχθες των ξεχασμένων παραισθήσεων
ανάμεσα στα φύλλα της φωτιας,
που γλυκοκαρτεράνε την παλίρροια,
εκει,
που δεν έχουμ' ακόμη περπατήσει
με τα πόδια γυμνα
να βουλιάζουνε στην άμμο και τα στρογγυλα βότσαλα
που δεν έχουμ' ονειρευτει ακόμη
κάτω απ' τον ίσκιο μιας συκιας
ξαπλωμένοι
σε μιαν αιώρα από σχοινι λευκο
με περίτεχνους κόμπους
θέλω να κλείσω τα μάτια μου
ν' αφήσω το κύμμα να με χαϊδέψει
όπως εσυ χαϊδεύεις τα μαλλια σου
μ' αυτο το χάδι που θάλασσα θυμίζει
σ' ένα νησι
που χάρτης δεν γνωρίζει
που η κοντυνότερη παρυφη στεριας
είναι χίλιες λεύγες πέρα στον ορίζοντα
θέλω να σ'αγαπήσω
σε χρόνο μέλλοντα και τετελεσμένο
στο πριν και το μετα των αρφοντυμένων συνειρμων μου
εκει,
που η αηδονολαλια των φιλιων σου
στραγγίζει το γιατι απ' τα χέρια μου
που οι μουσκεμένες αγκαλιες του καλοκαιριου
οσμώνονται σ' ένα τραγούδι
εκει, στου Πάνα το δασόστρωτο διάσελο
να σ'απιθώσω πάνω στις πευκοβελόνες
να βρουν αιτία κι αφορμη οι ιστορίες να συμβούνε
κι η άρνηση ατελέσφορη
να θρυμματίζεται στα κυματιστα μεσημέρια
εκει, στης νιότης σου το αστροφως
στ' αγρίμι που φωλιάζει στον κόρφο σου
που το ταϊζεις στάλα τη στάλα
με το γάλα των αποθυμιων σου
σ'ενα περβάζι στο μπαλκόνι του Αυγερινου
πιο κει απ τις κουρασμένες βάρκες
που μπρούμητα ξαποστένουνε
γεμάτες φύκια, στρειδώνα
και τη σοφία της νύχτας
θέλω εκει να σου χαράξω πέντε γράμματα
πίσω απ την κλείδωση των γονάτων
στους αγκώνες
κι ένα, το μεσιανο,
ανάμεσα στις φύτρες του σβέρκου σου
έτσι που να θέλει προσπάθεια να δεις τι θα γράψω
και να ρωτας
-τι έγραψε κείνος ο τρελλος σαν κοιμόμουν;
και να παραλείπεις, στην αγκαλια του...
ταξιδεύοντας,
σ'ένα προάστειο της λαβωμένης πόλης μας
λίγο πιο κάτω απο κει
που σ'είχα πρωτοδει
σκοτάδι, στο πατάρι των πρώτων ονείρων μας
σε μέρη που μου τά'χεις διηγηθει
δαγκώνοντας τα χείλια σου
σε βράδυα απρόσμενα
στο χαμόγελο μιας λυπημένης μελωδίας
στο πέρασμα των λιονταριων
μέσα απ τις πρόσκαιρες βροχες του χειμώνα
στους τοίχους και τις γκρεμισμένες πόρτες των προσφυγικων
στο λιμάνι...
ταξιδεύοντας
πάνω στ' αρματωμένο το σκαρι του Ποσειδώνα
με αποσκευές πέντε γράμματα
και εισητήριο ανοιχτο
μονάχα το φιλι σου.




.

8 σχόλια:

Ναταλία είπε...

Ναύτη...

Πολύ όμορφο, το διάβασα δύο φορές...
"σκοτάδι, στο πατάρι των πρώτων ονείρων μας σε μέρη που μου τα 'χες διηγηθεί δαγκώνοντας τα χείλια σου..." . Καλώς σε βρήκα και ελπίζω να τα πούμε σύντομα ...

Καλό σου βράδυ και καλό ξημέρωμα

Ναύτης είπε...

καλημέρα Ναταλία,
καλωσήρθες

εδω θα είμαστε
και θα κολυμπάμε...

flash είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=-OGbiVEXwS4&feature=related

Καλή Κυριακή ναυτάκι μου.

ξέρεις πως μας ταξιδεύεις στον προορισμό μας;
και είναι ανεκτίμητο

Σ'ευχαριστώ.

nina είπε...

Αδιευκρίνηστο πόσες φορές το διάβασα για να καταλήγω πάντα στο ίδιο συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν άλλες λέξεις που να εξηγούν μια ψυχή παρά μόνο εκείνες που την εξηγούν :)
Διάβασα ένα πανέμορφο ψυχισμό!
Ευχαριστώ!

υγ. αγρίμι ξαγρίμι οι πευκοβελόνες τσιμπάνε :)))

Ναύτης είπε...

φλασάκι μου,
εγω έλεγα πως μονάχος μου πάω
καλα σας λέω λαθρεπιβάτες!!!

:)))

καλο βράδυ!

Ναύτης είπε...

nina αν και δεν σε πολυκατάλαβα, φαντάζομαι πως κοπλιμέντο πρέπει να είναι αυτο... ε;

;)

νά'σαι καλα!
καλο σου βράδυ!

Levina είπε...

Aπό τα πιο ωραία που έχω διαβάσει...!!!!
σαν καινούργιος λαθρεπιβάτης αδιάκριτα προχωράω στα αμπάρια σου να βρω.....
τι έχεις μαζέψει να συνεχίσω το διάβασμα.....

Να είσαι καλά.

Ναύτης είπε...

καλησπέρα κ πάλι Levina,

πιάσε θέση
δεν υπάρχει αδιακρισία εδω
τ αμπάρια είναι ανοιχτα
όπως πρέπει να είναι κι οι καρδιες μας!