πειρασμός #1

οι ξαναμμένες συνταγές
κι η Μάγισσα
η Ανάφτρα
στου Πόθου το κιβούρι
μια ηδονή άπορη βλεμμάτων
συγχνωτισμένη με δυο παρθένες αγκαλιες
τα όπλα των σκιών επ' ώμου
συσκότιση βαρούν τα μάτια της
στα χείλια ακουμπάει το εμβατήριο
μπήκα ξεχνώντας ν' αγαπήσω
διχασμένος
ανάμεσα στο χέρι
και στο μυαλο
χωρίς ισορροπία
στο σχοινι
ο Πειρασμός
ψέλνει Ωσανά
και δει εισενέγκης ημας...

εισητήριο

φεγγάρια

...κι ήρθε τότε το Φιλι
και μας χτύπησε κατάπλωρα
ρημαδια οι άγκυρες
κι ορφανες οι αλυσίδες
μοιρολογάνε κρεμασμένες στα καπόνια
τώρα, δεν έχει λυτρωμο το ταξίδι
μπαλάντζο
μια στο Βορια και μια στο Νότο
κι έτσι
σαν το μεθυσμένο το  "γιατι;"
κρεμασμένο στο κατάρτι
προσφυγοπούλι
το Φιλι το μπάσταρδο!
ανασαίνει σκοτάδι
και ξεφυσάει φεγγάρια...

Στοιχειό

τρέχει κουτσός ο Πειραιας

κι η Δραπετσώνα κλαίει

η φρεατύδα πείσμωσε

κι η Ζέα πάλι φταίει

το Κερατσίνι μέθυσε

και βρίζει και φουμάρει

και η Καστέλλα ρελαντι

τρικλίζει και ρετάρει

βαρέλια δυο δεν φτούρησαν

κι εφτα δεμάτια χόρτο

κι εγω με την πανσέληνο

σου στέλνω το ραπόρτο

άδεια της πόλης η αγκαλια

κι οι δρόμοι της ρημάδια

λείπεις και με στοιχειώνουνε

του Πειραια τα βράδυα...

απ' τα έξη μικρα λαϊκα

για τον Πειραιά μου...

εν αρχη...

εν αρχη ήσουν Λόγος
κι ύστερα πάλι γίνηκες Αιτία
σφαίρα
στο υπογάστριο του καλοκαιριου
ξόρκι
στη σκοτεινη πλευρα του φεγγαριου
και στις αλάνες της νύχτας
σκόνη
στην Αρχη μοναχά
ήσουν μερικα γράμματα
λίγα δράμια ψυχης
όσα χρειάζονταν
για να γύρει η ζυγαρια
με τα βαρια τα σύννεφα στ' αντίβαρα
στην αρχή ο Λόγος
μετα η σπίθα
η φλόγα
η Πυρκαγια
στην αρχη η Αιτία
κι έπειτα η σταγόνα
το κύμα
η Άνασσα
κι ο Έρωτας
αχ, ο Έρωτας
δια πυρος
και θαλάσσης
απ' την αρχη ήσουν το Τέλος
κι έπειτα
δεν είχες έπειτα
δεν έχεις
μονάχα Τώρα
τώρα
τώρα που κατάλαβα
πως δεν χρειάζομαι πια αιτίες
μήτε λόγους
κι ούτε στολίδια στα φτωχα μου γράμματα
γιατι όπως κι αν γράψω τ' όνομά σου
πάντα με πέντε βγαίνει
ράθυμο
ακούραστο
ξέσκεπο
ασφυκτικο
ενάλιο
ορεσίβιο
λυτρωτικο
αδάμαστο
ερωτικο
σφαίρα, ξόρκι και σκόνη
όπως και στην αρχη...

για σένα

που ακόμη ψάχνεις να βρεις τ' όνομά σου

μάντεψε πού είναι χαραγμένο...

επικίνδυνο φορτίο

φιλι από ζάχαρη
κορμι απ' αλάτι
βλέμα σαν γάτζος ναυτικος
στο στήθος σφηνωμένος
να με κρατάει
ανήμερος σαν πάω να σαλπάρω
κι αν θα λυθω
οι φράχτες σου
τα χέρια
τα μαχαίρια
το μεταξένιο το σχοινι
στην κουπαστη δεμένο
και η γοργόνα ανάσκελα
στα ρεύματα του κόλπου
φιλι από δίκταμο
κορμι από σεντέφι
ματιά ατσάλινο καρφι
στο νου μου καρφωμένο
να με πονάει
ελεύθερος σα νομιστω πως είμαι
κι άμα του πόνου απολυθω
σχοινια και αντιρίδες
οι άγκυρες
κι οι Πύλες σου
σα μπίντες που ριζώσανε
στο μώλο της καρδιας μου
άγρια θερια τα λόγια σου
κι αγγέλοι τα φιλια σου
κι ο Δράκος
να κρυφογελα κρυμμένος στο αμπάρι...

Φλεβάρης 2014

Mea Culpa!

είναι το Λάθος μου
είναι το Πάθος μου
το μυστικο μου σήμαντρο
η άχραντη πορεία
οι γρατζουνιες
κι οι μελανιες
είναι τα σπασμένα κόκκαλα
τα Παράσημα
τα παράσιτα
η ανυπόφορη κρυψώνα
η αετοφωλια κι ο προμαχώνας
ο Βυθος
το Φιλι
(αχ το Φιλι)
η Θάλασσα
η απαντοχη
η Μεγάλη Πύλη
με τα πέντε Μικρα γράμματα..

επιλογες

μπλέχτηκες...
μέσα στις αλληγορίες και τους επιφανεις συνειρμους
σ' όσα απροσδόκητα ξαπλώθηκαν
μπροστα στα όμορφα, ξυπόλητα πόδια σου
μ' εκείνα που κλέψανε φευγαλέα το βλέμμα σου
με ψέμματα σημαδοσκορπισμένα
μπερδεύτηκες
μ' όσα πίστεψες κι όσα ήθελες να πιστέψεις
έταξες, σού 'ταξαν
έχασες, σέ 'χασαν
σε αποθέωσαν
σε συνεπήραν
φόρεσες τη νύχτα σαν πουκάμισο
τη θάλασσα κατάσαρκο γαλάζιο μεσοφόρι
και σάστισες
στα τόσα καθρεφτίσματα του Ίδιου
νεράϊδα
ξωτικο
κι αέρας
με τις πατούσες ριζωμένες στον πηλο
και τ' αστροκύματα βοστρύχους χτενισμένα...
και χάθηκες
στις απόκρυμνες στιγμες αγαπημένων λέξεων
που ακόμη πεισματικα σου κρύβουνε
ποια φορεσια να διαλέξεις...

κομμάτια κι αποσπάσματα...

από τρία μικρά αφιερώματα

γεννήθηκε ετούτο το αγαπημένο συνοθήλευμα

στην Κάκια, τη Μαρία και τον Γαβρίλη

το Φως

περι κινήτρων...

καλο μας βράδυ!

καλη χρονια!

αποχωρισμος

μεταλαβαίνω το φιλι απ' το στερνο τ' αντίο
κι απάνω στη μαρμαρυγη πεθαίνει ο καιρος
που διάλεξες να κοιμηθεις, σε ποιο κρυφο σφαγείο
ματοβαμένη κι ακριβη και στα μαλλια σου φως

φως του πελάγου, ξέπλεκο, μαβι, σα την μουράβια
που αν σε κοιτάξει στην ψυχη σ' αφήνει γρατζουνια
για δάχτυλα έχεις άγκυρες, που δένουν τα καράβια
μαυροντυμένο το σκαρι κι άλικα τα πανια

πανια, σχοινια και άλμπουρα στο νου αρματωμένα
και η καρένα σιωπηλη ν' ανοίγει μια πληγη
στη ρότα που εδιάλεξες με στεγανα σκισμένα
μπάζουν νερα τα ύφαλα κι ο ασύρματος κραυγη

κραυγη του νόστου δίκοπη, το στόμα για θηκάρι
κρύβει φαρμάκι ο θόρυβος και πόνο η σιγη
ποιος είδε φύκια στο βουνο και στο βυθο θυμάρι;
κατακλισμός είν' το φευγιο και σκέπασε τη γη...

για τους αποχωρσιμους που μας πλήγωσαν... 

ευχαριστίες στην προσωπικη μου επιμελήτρια! :)

σημειώσεις

κι ανασκαλεύω τα χαρτια
τις σημειώσεις στα περιθώρια
τα γράμματα
τις μικρες τους καμπύλες
που κουβαλούν όλες τη μυρωδια απ το λαιμό της
κι εκείνη γυμνη
στη μέση της σελίδας
μ' ένα μικρο θαλασσι τσιτάκι δεμένο στη μέση
που ίσα και σκεπάζει τ' αέτωμα
κει που λατρευτικα προσκύνησα
τη ζωοφόρο του χαμου
με κείνο το βλέμμα των νερων του Διρού
και τα μαλλια κατσαρωμένα
απ' την αλμύρα
στέκει εκει
σιωπηλη
κι ολόγυμνη
να με δικάζει ερήμην της
για όσα δεν είπα
για όσα δεν έκανα
για όσα παρέλειψα επιμελως
να της καταλογίσω...

αντΕπανάσταση

σε βλέπω
μα δεν ξέρω
αν πρέπει να σ' αγκαλιάσω
για να σε ξεκουράσω
γιατ' είναι πόνος η αγκαλια
η αγάπη πόλεμος
κι η σιωπη ντροπη
να μην σωπάσει κανεις
κανεις δεν πρέπει να σωπάσει
μόνο ένα σου λέω πουλι μου,
η Ανάσταση
δεν θα κινήσει απ' τις μεγάλες τις πλατείες
απ' τα γεμάτα στάδια
τις συναυλίες
θα ξεκινήσει σε κάποια κουρασμένη γειτονια
σ' ένα δρόμο χωρις όνομα
σε μια παράγκα
σ' ένα πρόχειρο παράπηγμα
από ένα σπασμένο κεφαλόσκαλο
για κάτι μικρο
σαν κάτι μικρο
θα ξεκινήσει σα μια μικρη γρατζουνια
στο κοιμισμένο κορμι του ελέφαντα
μια μικρη τοσοδούλα αμυχη
που θα μορφώσει περικοκλάδες
κι αμήχανα θα μεγαλώσει
καταπίνοντας στο πέρασμα της
σαν κισσος
τα άμαθα τσιμέντα
δεν θά 'χει κρότους
πυροτεχνήματα γι αρχη
κλαγγές όπλων
μα σαν το γουργούρισμα του ρυακιου
στην πλάτη ενος βουνου
θα κυλίσει ήρεμα
κάτω, στις άγονες κοιλάδες
ώσπου να ενωθει με τ' αδέρφια του
κι όλα μαζι
ν' αποκτήσουνε φωνη
να φωνάξουν
να γκρεμίσουν
να ξεχυθούνε μετα καταρράκτης ανήμερος
και να μην φτάσουν στη θάλασσα
πριν καταρρίψουν τις μάντρες
απ' τα χτισμένα κουκλόσπιτα της ανοχης
δεν θά 'ναι ηφαίστειο η Ανάσταση φωτια μου
θά 'ναι μια σπίθα
σε μια παρατημένη εστία
σ' ένα μικρο μαγκάλι
σε ένα παραμελημένο εύφλεκτο χωράφι
θα ξεκινήσει από 'να χάδι του ήλιου
και θ' απλωθει στα ξερόχορτα
θα κάψει πέρασμα για τα νερα
μονοπάτι για τα ξυπόλητα μαθημένα ποδάρια
θα ξεφαντώσει στις λαγκαδιες
στις πλατείες
θα καρβουνιάσει τα μνημεία του μίσους
θα σπονδίσει στάχτες στον αέρα...
κι όλοι εμεις αγάπη και φύτρα μου,
άλλος φυλλαράκι πράσινο
άλλος σταγόνα καθαρου νερου
σπίθα ζωογόνας φωτιας
θα γίνουμε ένα
μέσα απ' τον πόνο
απ' τον πόλεμο
γιατι η αγάπη είναι πόλεμος σπαθι μου
κι όταν απ' αγάπη πολεμας
είναι διπλος ο αγώνας
γιατι πόλεμος για μίσος ποτε δεν έσωσε
κι ο πόλεμος αυτος
πρέπει να είναι απ' αγάπη
απ' αγάπη σου λέω
οφείλει νά'ναι απ' αγάπη
κι όπως Εκείνη ξεκινα
έτσι κι αυτη η Ανάσταση
απ' τις καρδιες θα ξεκινήσει
κι εκει
θα κάψει
θα ποτίσει
θα γκρεμίσει
θα βλαστήσει
θα ματώσει
θα νικήσει...

τα "μαζι"

κάθε που ζω μια στιγμη

μπαίνει στό κατάστιχο της ιστορίας

περίεργο

δεν μπορω να ζήσω το παρον

παρα μονάχα στο παρον

να περνάν’ οι στιγμες

με ιλιγγιώδη ταχύτητα

και να γίνονται αναμνήσεις την αμέσως επόμενη ώρα

έτσι

όπως ήρθαν

πρωτόγονες και λυτρωτικες

εξεζητημένες κι οργασμικες

αναπάντεχες

πλούσιες σ' ουσίες και πνεύματα

κι εκει,

μέσα σ'έναν ωκεανο από σταγόνες

σ' έναν ωκεανο απείρου

σα δεμμένες βάρκες

σε γρι-γρι με την καρδια μας τράτα

ξεχωρίζουνε στη θάλασσα αυτη

σαν μαργαριταρένιο μενταγιόν

στο λαιμο μιας γοργόνας μάγισσας

εκείνες οι σπάνιες

εκείνες οι εντελώς και ακατάληπτα

"μαζι"

 

μια μικρη αναδημοσίευση

μην αναρωτηθει κανεις

όταν ψάχνεις φως μπορει να χρειαστει να γυρίσεις και λίγο πίσω

καλημέρα!

εν αναμονη...

απομεινάρια...
δεν περιμένω κάτι
συλλέγω φωνη...
καλο μας βράδυ :ο)

sanguinem...

εφτα φορες...

εδω είμαι...

ρεγάλο στην κόκκινη νύχτα...

περι γραμματικης

της Κάκιας