της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2012

αστρονομία

ήταν τότε,
που σκόνταψε η νύχτα
σ' ένα μετέωρο φιλι
κι έπεσε
στα δίχτυα πιάστηκαν 
ο Σείριος,
ο Αλδεβαραν,
κι η Ανδρομέδα
μ' όλα της τ' αστέρια
στραφταλούσε το κύμα
πιάναμε τ' αστροπαίδια με τα μικρα μας χέρια
και τα κλείναμε σε μεγάλες γυάλες
Βενετσιάνικες
κι εκείνα
τρυπούσαν το γυαλι
κι έτρεχαν ν' ανταμώσουνε τ' αδέρφια τους
κι όταν παλινόστησαν όλα,
γυαλια κι άδειες φυλακες
μείναν στα πόδια μας,
απόστασες
κι ακουμπώντας τα χέρια σου
στα κουρασμένα μου γόνατα
είπες:
"θέλω και την Αφροδίτη και τον Άρη,
ζευγάρι να τους κλείσω μιά, 
κι ας φύγουν μετα για πάντα"
κι έτσι απρόσμενα
με ξαναφίλησες



2 σχόλια:

flash είπε...

Τί ατμόσφαιρα!
Αριστούργημα είναι!
Τόσο ουσιαστικό
και ήρεμο,
στέρεο, αυτόφωτο!

δεν ξέρω πώς να περιγράψω τη γαλήνη που με τύλιξε
καθώς την ιστορία του ξετύλιγε, πώς ακριβώς..
ήταν σαν ένα άστρο..
πραγματικά σαν ένα αστέρι
που όσο περήφανα όσο και φυσικά
χάραξε την λαμπερή του τροχιά...

ακόμα και αυτό το ίδιο το σχήμα του
πάνω στο 'χαρτί', από την πρώτη στιγμή που το αντίκρυσα ως και τώρα με τον απόηχο της έναστρης τροχιάς στο βλέμμα ακόμη
και βαθιά χαραγμένο στη μνήμη,
μοιάζει με ένα αστέρι!

εμένα έτσι μου μοιάζει-

μέσα-έξω, σε κάθε επίπεδο και σε κάθε διάσταση! :)

Καλό ξημέρωμα!

Ναύτης είπε...

καλημέρα φλασάκι μου,

το σχόλιό σου
δεν επιδέχεται απάντησης

να είσαι καλα! :))