της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Σάββατο, 1 Σεπτεμβρίου 2012

ψυχικον αμήχανον

λατρεία φέρων ύμνος
κραταιός
και άλλοτε αλαλάζων
βαθέων κυμμάτων εκπηγάζων
εν αφορμαις
αφιερωμένος
τυρβάζων ψυχης το αμήχανον
ύμνος λατρεύσιμος
έτι λατρεύων
ακραιφνως πλήρης
και επισταμένως αμαθης
ύμνος προαισθητικος
εύληπτος ως ασυγκράτητον έαρ
πλήρης συναισθήσεων
ενίοτε παραισθητικος
ιδιάζων
διθυραμβικος και προσηνής
ταυτοχρόνως
έκπαγλος!
συνυφασμένος της θαλπωρης
άναξ της μνημοσύνης
και της ασυδοσίας τιμωρος
ύμνος ελέους ανανίπτων
ορμώμενος εξ αϋλου υποστάσεως
φυγαδεύων, εν μέσω θυέλλης, εαυτόν
καταπίπτει ρομφαιοφόρος
ως ατελεύτητον πυρ
επι θαλάσσης απαστράπτουσας
ύμνος λατρείας
αποδίδόμενος
εξαγνισθεις, πλέον,
στους παρα θιν' αλος
αναμένωντες εραστες
όπως διαμελίσει
το ψυχικον αμήχανον
και αναρτήσει επι αυτοσχέδιου ιστου
τους νυκτερινους κανόνες της Σελήνης...








πρώτον, μπορει να θέλει και λίγο λεξικο...
δεύτερον, συγχωρέστε με γι αυτο το γυμνάσιο
τρίτον, πόσο διεστραμένος μπορει να είναι κάποιος
για να κάτσει και να περιγράψει έτσι μετα από καιρο
μια νύχτα με φεγγάρι στο Σούνιο;




4 σχόλια:

stokos efplastimaza είπε...

μια θάλασσα που αστράφτει κάτω από το φως της Σελήνης και όλοι εμείς θεατές αυτού του θαύματος!
καλό μήνα

Ναύτης είπε...

καλο μήνα εύπλαστη μάζα,

χαίρομαι πολυ που το βλέπεις με τα ίδια μάτια αυτο το κομμάτι...

καλο σου ξημέρωμα!

MARIA ANDREADELLI είπε...

Χμμμμ... να δούμε και πως φάνταζε το Σούνιο κάποιο μεσημέρι;

Σ’ ακούω…
Έχεις το θυμό της θάλασσας
και τ’ άδικο σκόρπισμα του χρόνου.

Κάποτε,
δίσκο το δίσκο ανυψώθηκες.
Έμοιαζες να κρατάς τα σύννεφα στην αγκάλη
να τ’ ακουμπάς στη θάλασσα
κι αφροί να γίνονται χαϊδεμένοι.

Τότε,
Έφταναν τα κορίτσια θυσίες γεμάτα
μάγουλα ρόδα, χέρια αλαβάστρινα
με χορούς να υπηρετήσουν το βλέμμα σου…
Ως πέρα,
στη χώρα με τους φοίνικες απλωνόταν
κι επέστρεφε
στάζοντας αίμα απ’ τη γενιά του ταύρου.

Τώρα,
Δύο λευκές σειρές μ’ άνοιγμα ανάμεσα
για να περνούν οι ανάσες των αιώνων
και οι φωνές από τον κόσμο τον απέραντο
να εστιάζουν στις ρυτίδες σου
να θαυμάζουν τους κυματισμούς σου
και να μετράνε τα δόντια
πριν σαπίσουν.


Καλό ξημέρωμα!

Ναύτης είπε...

Μαρία;
Δεν σε πειράζει να μην το σχολιάσω τώρα ε;

καλό ξημέρωμα από το Αμβούργο!

σ' ευχαριστω!