της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012

μεθυσμένες ιστορίες

με μια παρέα ξέμπαρκη βρεθήκαμε μαζι
σ' ένα τραπέζι με κρασι και με φτηνα τσιγάρα
βραδάκι του καλοκαιριου σ' υπόγειο μαγαζι
έβγαζ' η θάλασσα φωτιες και το πιοτο λαχτάρα

σαν χρυσοστόλιστο φαρι γυάλιζες στο φεγγάρι
κι εγω στο μισοσκόταδο σαν φλόγα από κερι
παράταιρο κι ανείπωτο μας είπανε ζευγάρι
μα να ρημαξει ένα βουνο μια σπίθα το μπορει

κι έτσι όπως καταπιάστηκα αιτίες να εξηγω
τα ίσως και τα μήπως τους πάλι να ξεβρακώνω
πέφτει το καθρεφτάκι σου και σκύβω για να δω
και τον σπασμένο μου εαυτο στο χώμα ανταμώνω

πως έγινε αγάπη μου και φτάσαμε  ως εδω
με τό 'να πόδι στο γιατι και τ' άλλο στο δεν πρέπει
κάψαμε ως και τ' άχραντα χωρις καμμια αιδω
τώρα αλλου κοιτά η ματια κι άλλα η ψυχη μας βλέπει

φοβού τη φλόγα του κεριου στου βράχου την ορφάνια
καμίνι ανάβει στην καρδια να μην μπορω να δω
ζώστηκα και το δίκοπο, ρεγάλο απ την Κατάνια
δεν το νογάω αναίμακτα, στο κύμμα να πνιγω!

πάνω που αρματώθηκα, ξημέρωσε, να φύγεις
δεν μας χωράει το πρωι, μ' αύριο πάλι νύχτα
τον ήλιο στο κατόπι σου μέσ' τα μαλλια τυλίγεις
κι όσα σου εξιστόρησα, στη θάλασσά μου ρίχτα...



Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

δίλλημα (δεύτερον)

τ' όνομά σου
απαλαγμένο απ' τα σύμφωνα
σουλατσάρει στα κράσπεδα σαν κραυγη
κι επικαλείται το σκοτάδι
τον Έρεβο
τον δίδυμο της Νύχτας
κείνο το αστροσέντονο το στολισμένο
που τ' απαρνήθηκες
για μια χούφτα χλωμο φως,
νά 'ρθει
να σκεπάσει
τη γύμνια των οικτιρμων σου
την Ωκυρρόη της κρυφης θάλασσας
επικαλείσαι
θαλαμηγο των πόθων σου
για τούτο το ταξίδι
εκει, που η νύχτα συναντάει τη μέρα
δρασκελίζοντας το κοραλλένιο το κατώφλι
εκει
που τ' όνομά σου
απαλαγμένο απ' τα σύνθετα
κείνα που το μεταφράζουν
σ' όλες τις γλώσσες το ίδιο,
αλαφρυ, σαν την ανάσα μιας σπίθας,
ίπταται ανάμεσα στα εύφλεκτα φαντάσματα των Ηλυσίων
επικαλείσαι την Αρεία
τις Μούσες όλες της Θεογονίας
μάρτυρες
στο αέναο ξεγύμνωμα της αλήθειας
μ' ακόμη μπορεις να ονειρεύεσαι
μπορεις να καταριέσαι
να πονας
να υπόσχεσαι
να ελπίζεις
να κατρακυλας σαν άσπρο χαλίκι
ώσπου νά 'βρεις θάλασσα
ακόμη μπορεις να υπομένεις
να υποφέρεις
να λατρεύεις
να μισεις
μπορεις
να παραμείνεις εκει
στο σαθρο σύνορο
των βασιλείων
της Μνημοσύνης και της Λήθης
ανώνυμος
κι απροσδιόριστος
μη μπορώντας ν' αποφασίσεις
τι είδος ανάμνησης
θέλεις να καταλήξεις...




πενία έμπνευσης
παραληρήματα κατεργάζεται...

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2012

Κυριακή 22 Ιουλίου 2012

Σάββατο 14 Ιουλίου 2012

φόβος

το φόβο μου
δεν πρόφτασα ν' αποσώσω
με βρήκε η σαϊτιά στο κούτελο
κρεμασμένο στην ανεμόσκαλα
και με γκρέμισε
κι όσο νά 'ναι
ρηχα τα νερα σ' αυτο τ' αρόδο
μιση ανάσα δρόμο ο βυθος
ματώσανε τα πόδια μου
πάνω στους αχινους
έδωσα μια
και βρέθηκα στο κατάστρωμα
- γιατι φοβάσαι;
- δεν ξέρεις πως μπορεις κοντα μου νά 'σαι;
- πως ή πώς;
βουλιάζουν οι πατούσες μου στη σκουρια
το κοίταγμά σου ακροβάτης
στα συρματόσχοινα της μπίγας
το φόρεμά σου παραστάτης
σε παρέλαση με χρυσα και γαλάζια λαχούρια
κι η μπίγα ταϊζει τ' αμπάρια
κι η σκαλιέρα αγκομαχάει
απ' τα χρώματα της παρέλασης
πάνω στη γκαζιέρα ο τενεκες με την πίσσα
θα καλαφατίσω τα μαδέρια των αμπαριων
στα σπλάχνα τους
φόβος χύδην,
σπόρια λόγων τσουβαλιασμένα,
τούβλα από λάσπη γόνιμη σε παλέττες,
στεγανα
το άφιλτρο μου καίει τη γλώσσα
τα βήματα εξατμίζονται στόν πυρετο της λαμαρίνας
ο πιλότος στη δεξια βαρδιόλα κουμαντάρει
στα πρανη του ιστου φύτεψα δυόσμο σε μια γλάστρα
τον ποτίζω
μ' ένα φιλι κάθε μέρα
τον ταϊζω
δυο στάλες ήλιο και λίγη μουράβια
από πάνω του τα ρανταρ στροβιλίζονται αφιονισμένα
πορεία πρόσκρουσης!
τι πορεία;
πού 'χω τις άγκυρες φουνταρισμένες
κάτι έρχεται να μ' ανταμώσει...
μα δεν λογαριάζω το ναυάγιο
κι ούτε την Μάγισσα που βάλθηκε να με ξεκάνει
σαράντα οργιες τα παιδια της
και τα ρίχνει πάνω στο καρυδότσουφλο αλύπητα
θα συρθω ως την πλώρη με την καβίλια στα δόντια
ν' απασφαλίσω τις καδένες απ τη μπούμα
να λευτερώσω την πλώρη
κι ύστερα ν' ανοιχτω μεσοπέλαγα
δεν το σκιάζομαι το ναυάγιο
όχι για του λόγου μου
μονάχα να...
μην πάρουν νερα τ' αμπάρια
έτσι που τη βλέπω να λυσσομανάει
μην λιώσουν τα τούβλα
μην λασπώσουν με τους φόβους
κι ύστερα βλαστήσουνε λόγια άδικα
φοβισμένα
ξένα
πρόστυχα
μη βγάλουνε καρπους
μην πεινασμένη μια φορα τους δοκιμάσεις
κι απ το να με μετρήσεις με το καντάρι του φόβου
καλύτερο τό 'χω
να μετρηθω με την απόγνωση της τρικυμίας
και μάρτυράς μου η Μάνα
νικητης θά 'βγω
πάλι
και πάλι...






τούτο το τραγούδι
είναι το τελευταίο ποιήμα του Καββαδία
κι όποιος γνωρίζει για που τό 'γραψε
καλα το γνωρίζει...

Σάββατο 7 Ιουλίου 2012

save our souls

το όγδοο χρώμα στο ουράνιο τόξο
το εικοστο πρώτο τσιγάρο στο πακέτο
ο δέκατος τρίτος απόστολος
η τριακοστη μέρα ενος Φλεβάρη
το τρίτο στοιχείο του δυαδικου συστήματος
το εικοστό πέμπτο γράμμα του αλφάβητου
η έβδομη αίσθηση
το πέμπτο στοιχείο
η τρίτη ραψωδία του Ομήρου
η έκτη γραμμη του πεντάγραμμου
η δεύτερη υποδιαστολη στο "π"
το έκτο γράμμα σε μια λέξη με πέντε
το ένα του μηδενός
το μηδεν του όλου
το κάτι στο τίποτε
το τίποτε
το ένα
το όλον
όπως και να λύσω τις εξισώσεις
ο άγνωστος παράγοντας
πάντα με προδίδει
κι οι αντέννες τσιρίζουνε
alpha.golf.alpha.papa.india.
save.our.souls.
save.our.souls






Τετάρτη 7 Μαρτίου 2012

δικαίωση



θέλω στο κύμμα να ανάψω μια φωτια
θέλω να κόψω ένα πανι και να πετάξω
να κοιμηθω σε ένα στρώμα από σπαθια
να βρω μια τρύπα στην καρδια και να το σκάσω

θέλω να πιω ένα βαρέλι με κρασι
μια στάλα ήλιο να γευτω και να μεθύσω
ν' αντιπαλέψω τον καιρο που μισει
κι αν η αλήθεια κουραστει να μην ξυπνήσω

θέλω ένα ψέμα να κερδίσω μια ζαρια
θέλω να βρω μια αστραπη και να την κλέψω
να ξεκληρήσω ένα στρατο με μια ματια
να αιμοραγήσω το φιλι, να το στερέψω

θέλω να τάξω σε μια κόλαση νερο
να ξεριζώσω του παράδεισου τα δέντρα
να πω -κατάλαβα και πια δεν απορω,
που εκει στο μέρος της καρδιας έχω μια πέτρα

θέλω να σπάσω σε κομμάτια μια κραυγη
να τη χωρέσω σε μια σφαίρα απο φιλντίσι
να σημαδέψω της αγάπης τ' αρραγη
κι όπως θα σκάει στο ψαχνο να τα γκρεμίσει

θέλω υπόλογος να είμαι για το φόνο
να δικαστω από τρελλους και μεθυσμένους
μια κομπανία ισοβιτών να στελεχώνω
να δικαιώσω αυτης της γης τους κολασμένους....




Τετάρτη 29 Φεβρουαρίου 2012

acknowledgment



a twist of the moment
a smile that fades
a secret lost in the mist
a secret found in a kiss
a kiss on the lips
like the course of the fate
a twist of the hips
like a rain drop on an empty plate
the velvet background of innocense
the shinning frame of guilt
a loving bullet of deepest desire
the sweet thorn of vanity
a target
a game
a match
a bit of fire
the endless seas
a lie
a sting
the last journey...




.

Τρίτη 28 Φεβρουαρίου 2012

Figitive bestia amoris

σαν φάλτσος ήχος ποτισμένος με γιατι
μουλιάζει σ' άφθαρτη αιτία το σκοτάδι
κι αφου γυρνάει στο λιμάνι κάθε βράδυ
μοιάζει σαν ύπνος ξέμπαρκος στεγνος από φιλι

κρύβει μι' αλήθεια ιδανικη αυτη του η αυταπάτη
στρίβει μεσάνυχτα αργα στη Δραπετσώνα
τσιμέντο, λάσπη και στις σόλες του στρειδώνα
με δυο λογιω περίεργα αυτια και μ' ένα μάτι

κλείνει το μάτι μοναχα κι ακούει τη μουσικη
μ'ένα μαχαίρι στην κοιλια κι ένα τσιγάρο
αιμορραγει καπνό σαν κάλπικο φουγάρο
κι αν τον δικάζει η θάλλασα τον φτύνει η φυλακη

κοντολογης θεριο, που του σκοτώσανε την πίστη
σκιάχτρο ξεβράκωτο με τ' άχυρα βρεγμένα
αγρύπνια και απώλεια στα αυτια του κρεμασμένα
ανθρώπου συνοθύλευμα που θέλει η νύχτα μύστη

μα στο χαμόγελό του το τρελλο, το μεθυσμένο
σα μιας ατέλειωτης φυγης το τελικο σημάδι
σκάει απ τα μαύρα χείλια του ένα αρχαίο χάδι
και τρέχει απ την παλια πληγη, λάδι καθαγιασμένο








Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012

Contradiction

φανερωμένα μυστικα
κι αλήθειες μου κρυμμένες
ρίχνω στο χέρι μια σπρωξια
και κάνει ο στίχος μια βουτια
σε θάλασσες πνιγμένες

ρηχο πηγάδι αδειανο
και στέρνα μου γεμάτη
πως να γεμίσω το κενο
πού 'γινε η τρέλλα μου βουνο
μα δεν χωράει το Κάτι

μεταξωτα σκεπάσματα
και στρώμα απ' αγκάθι
παγώνω στα χαλάσματα
καίγομαι στ' αποσπάσματα
που αγάπησα τα λάθη

φίλε μου, εφιάλτη μου
κι Όνειρο μεθυσμένο
βάζω φωτια στα πάθη μου
και με το τρίτο μάτι μου
διαβάζω το γραμμένο

σύνορο απροσπέλαστο
και Πύλη μου ανοιγμένη
βουτάω και πάλι στο βυθο
μα μην τρομάξεις κι αν χαθω
Αγάπη μου, Ειμαρμένη





Σάββατο 11 Φεβρουαρίου 2012

immortality

σαν πυρωμένο σίδερο
στη μέση χάλκινου χειμώνα
πού 'χει χαράξει
στο μπράτσο ανάστροφα μια φωτια
κι ένα τατου στο μέτωπο
το σκοτισμένο από τα σύννεφα
καπνος από τσιγάρα
και θυμίαμα
από ακριβο οινόπνευμα
κι έτσι,
σαν σκηνικο μιας ανιστόριτης belle epoque
μυστικης και απαστράπτουσας,
αγκαλιαστα,
σ'ένα χορο τελετουργικο,
μπαίνει σαν το καρφι
από πλάτη σε πλάτη
λειώνοντας σωθικα
κι αντιρρήσεις
κι εκει,
σε κείνο το φιλι της φωτιας,
η ορμητικη γεύση της Αθανασίας




Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2012

ignis et glacies

υπάρχουνε δυο λογιων άνθρωποι, που με κεντράνε
κείνοι που σου χαρίζουνε ένταση απ την πρώτη τους στιγμη
κι οι άλλοι που μοιάζουν ακίνητοι κι άπραγοι
λειψες περιγραφες;
όσο λειψη είναι κι η πρώτη εντύπωση
αγάπησα και τα δυο τα χούγια και τους ανθρώπους που τα κουβαλούνε
στην πρώτη γραμμη είναι κείνοι οι τύποι που γεννάνε έρωτα στη στιγμη
νιώθεις ανυπεράσπιστος μπρος τους
μικρο παιδι, ε;
σε κατακλύζουνε ως να πεις τ' όνομα τους δυο φορες
κι έπειτα την τρίτη... ψάχνεις να τους βρεις άσκοπα
έπειτα οι άλλοι
που από ορισμο, το ελάχιστο, έπονται
έπονται;
ως να τους ξεκουνήσεις,
έχουν αλλάξει φύλλα τα δέντρα τρεις φορες
και φεύγεις βαριεστημένος...
μα σαν επιστρέψεις έπειτα από εποχες και κακουχίες
θα τους έβρεις πάλι εκει
κι όπως τους άφησες, αναλλοίωτους...
αγάπησα και τα δυο
υπήρξα και τα δυο
κι όχι γιατι έτσι είμαι, πως έτσι είμαστε
μα γιατι έτσι μ' έβλεπαν με τα μάτια τους κείνοι που συναναστρεφόμουν
εκείνες οι ψυχες που μαζι τους συχνωτίστηκα
ετούτο εδω δεν είναι τραγούδι
ούτε ποίημα περισπούδαστο
μουτζαλιες σ' ένα τετράδιο με τελιωμένες σελίδες
στα περιθώρια
κι ανάμεσα στις γραμμες
τις λέξεις
τις εικονογραφήσεις απ τον πάτο των ποτηριων
που αφηρημένα ακουμπούσα πάνω του
ένα τετράδιο με ίχνη από καφε και οινοπνευματώδη
με κεφάλαια ανοιχτα
και κλειστα
σφραγισμένα με το τέλος των εποχων
το κλείσιμο των κύκλων...
δυο λογιων ανθρώποι
κείνοι που σου χαρίζουνε την ένταση του δήθεν εφήμερου
κι οι άλλοι που σου κεντάνε την κουβέρτα του χειμώνα
τ' αγάπησα και τα δυο
τα πόθησα
τα φανερα και τα κρυμμένα
τα έκδηλα και τα προφανη
τα άδηλα και τα υπονοούμενα
τα τρανταχτα γέλια της φωτιας
και το βαθυ χαμόγελο της θάλασσας
τ' αντίθετα
τ' αντίρροπα
κι έτσι ξέχασα την ουτοπικη αγάπη μου
στο συνταιριασμο τους
θαμμένη βαθεια
έμενε εκει
εν υπνώσει
γι αυτο άργησα να σε καταλάβω
τώρα,
τώρα πια ξέρω
τώρα,
μένει μονάχα να τ' αγαπήσεις κι εσυ το ίδιο
και τα δυό
έτσι θα ισορροπήσεις στο σχοινι
κι απέναντι θα φτάσεις νικήτρια
με τη ρομφαία στη μια
και το δισκοπότηρο στην άλλη την παλάμη
και μην νοιάζεσαι
πάντα εκει θά'μαι


καληνύχτα, φωτια και θάλασσά μου!







.

Σάββατο 4 Φεβρουαρίου 2012

de profundis (εκ βαθέων)


είναι απίστευτη η γύμνια των δαχτύλων μου
κι η μοναξια τους όταν άλλα ακουμπάνε
και ξεκουρδίζεται η ένταση των χτύπων μου
και στις κλειδώσεις μου σκαθάρια περπατάνε
γιατι πονάνε;
γιατι πονάει η απουσία απ το δέρμα σου;
κι ας είναι μόνο μια στιγμη που έχεις φύγει
και λαχταράει η αγκαλια μου αυτο το γέρμα σου
όταν της νύχτας το φουστάνι σε τυλίγει
ταξίδι ανοίγει,
ταξίδι πάνω στου κορμιου σου τα απρόσιτα
εκει πηγαίνω κι εισιτήριο το φιλι σου
κι έχεις τα χρώματα της θάλασσας οικόσιτα
τα μάτια σου άγνωστες στιγμές του Παραδείσου
στάσου, θυμήσου
θυμήσου, όσο μακρυά κι αν περπατήσαμε
εξαγνισμο βρήκαμε μόνο στην καρδιά μας
ότι κομμάτι απ την ψυχη μας κι αν χαρίσαμε
έμειν΄η αγάπη που κρατήσαμε δικια μας
μόνο δικια μας
πάντα κοντα μας...

είναι αφόρητο να λείπω απ' το βλέμμα σου
κι οι μεταξένιοι σου ιστοι να με κρατάνε
τα γενετήσια υγρα που ζουν στο αίμα σου
βγάζουν αγκάθια και στο χάδι με τρυπάνε
μα δεν πονάνε
πώς να πονέσει η παλάμη μου η εξόριστη
που στο άγγιγμά σου ηλεκτρίζεται κι’ ανάβει
και στο φιλι της καληνύχτας μια υπόσχεση
της αντοχης μας το πανι κόβει και ράβει
πανι, καράβι,
καράβι κι όνειρο της θάλασσας απόσταγμα
τραγούδι κι ήλιος, φυλαχτά πού ‘χεις μαζι σου
κι όποτε νιώθεις της αλήθειας τ’ άγιο πρόσταγμα
κάνε το στίχο κουπαστη κι έτσι θυμήσου
εκει θυμήσου,
θυμήσου, όσο μακρυά κι αν ταξιδέψαμε
του νόστου φάρος ήταν πάντα καρδιά μας
κι ότι κομμάτι απ την ψυχη μας κι αν ξοδέψαμε
έμειν’ η αγάπη που κρατήσαμε δικια μας
μόνο δικια μας
πάντα κοντα μας...


(τώρα μοιάζει τραγούδι... )

Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 2012

παλιο ημερολόγιο...




δώσ'μου ένα λόγο μια στιγμη για να σ' αφήσω
να πω πως κάναμε μια βόλτα στ' ανοιχτα
πως μου ελύθη το πανι κι έμεινα πίσω
πως ελασκάραν οι αρμοι απ τα κουπια

στο ημερολόγιο να γράψω δυο αράδες
να πω πως έκλαψα που σ' έβλεπα να φεύγεις
πως με μαζέψαν κάτι Σύριοι ψαράδες
από αυτούς που στο παζάρι αποφεύγεις

να πω πως μ έβγαλαν στο Δέλτα μεσημέρι
πως με λυπήθηκαν και μού'δωσαν τροφη
να γράψω για της Αφρικης τα μέρη
για μια μιγάδα που ερωτεύτηκα εκει

δώσ΄μου μια αιτία για να πω ένα παραμύθι
να πω κι εγω μια ιστορια καταστροφης
πως με μαχαίρωσε Αυστραλός σ ενα ξενύχτι
να διηγηθω μια ιστορία επιστροφης
 

σαν Οδυσσέας να δεθώ σ' ένα κατάρτι
να πω πως έφυγες με μαύρους πειρατές
ή οτι σε έχασα μια νύχτα στη Μονμάρτη
ή σ' ένα βρώμικο στενό στο Μαρακές

θέλω ενα λόγο πειστικο ν' αυτομολήσω
να σε αφήσω και να φύγω μακρυα
να βρω ένα τρόπο άλλη μια να σε κερδίσω
να 'μαι τυφλός τη μιά, να δω ξανα







ένα παλιότερο κομμάτι
απ'τα πρώτα έμμετρα
που τα αγαπω πολυ!

Σάββατο 21 Ιανουαρίου 2012

δέσμιος εκών (νυχτερινο όνειρο)


δεν θα μπορέσω σήμερα πάλι να κοιμηθω
θα γύρω σ'ένα ποτηράκι από αψέντι
κείνο που τρύγισα στο πρώτο μας το γλέντι
κι ακόμη καίει τις φλέβες μου σαν άγιο φυλαχτο

δεν θά 'χει η μέρα να μου πεί παρηγοριες
κι αυτη η νύχτα να μου δώσει ένα χάδι
λύτρα ζητάει τ'όνειρο για νά'ρθει ένα βράδυ
κάψα μου απαράβατη και τσέπες μου αδειανες

κι όπως φυσάει ο ζέφυρος
κι ανάβει το φεγγάρι
και καθρεφτίζει τ' άχραντα
της λίμνης σου νερα
κάν' το σεντόνι σου πανι
το νου μου μαξιλάρι
το ξέρω, άρπαξα φωτια
μα κράτα με γερα

δεν θα σ'ακούσω σήμερα πριν αποκοιμηθω
θα ξενυχτήσω μοναχος σ'υπόγειο με λιοντάρια
σ'ένα τραπέζι που γλυκα μεθάω με τα ζάρια
και σε παιχνίδι άσπονδο ξανα θα μετρηθω

δεν μου χρωστάει το νόστο της αυτη η προσφυγια
στης Κίρκης τη χρυση σπηλια φωλιάζει σμέρνα
έβγαλε η μάγισσα όρντινο και μού'πε, - πέρνα!
- εσυ αλλου ετάχτηκες, σε άλλη πυρκαγια

κι όπως φυσάει ο ζέφυρος
κι ανάβει το φεγγάρι
και καθρεφτίζει τ' άχραντα
της λίμνης σου νερα
κάνεις τις μπούκλες σου σχοινι
και τ'όνειρο ζωνάρι
ξέρω, νόμιζες θα χαθω
και μ' έδεσες γερα



Δευτέρα 9 Ιανουαρίου 2012

ταξιδεύοντας

ταξιδεύοντας
στις όχθες των ξεχασμένων παραισθήσεων
ανάμεσα στα φύλλα της φωτιας,
που γλυκοκαρτεράνε την παλίρροια,
εκει,
που δεν έχουμ' ακόμη περπατήσει
με τα πόδια γυμνα
να βουλιάζουνε στην άμμο και τα στρογγυλα βότσαλα
που δεν έχουμ' ονειρευτει ακόμη
κάτω απ' τον ίσκιο μιας συκιας
ξαπλωμένοι
σε μιαν αιώρα από σχοινι λευκο
με περίτεχνους κόμπους
θέλω να κλείσω τα μάτια μου
ν' αφήσω το κύμμα να με χαϊδέψει
όπως εσυ χαϊδεύεις τα μαλλια σου
μ' αυτο το χάδι που θάλασσα θυμίζει
σ' ένα νησι
που χάρτης δεν γνωρίζει
που η κοντυνότερη παρυφη στεριας
είναι χίλιες λεύγες πέρα στον ορίζοντα
θέλω να σ'αγαπήσω
σε χρόνο μέλλοντα και τετελεσμένο
στο πριν και το μετα των αρφοντυμένων συνειρμων μου
εκει,
που η αηδονολαλια των φιλιων σου
στραγγίζει το γιατι απ' τα χέρια μου
που οι μουσκεμένες αγκαλιες του καλοκαιριου
οσμώνονται σ' ένα τραγούδι
εκει, στου Πάνα το δασόστρωτο διάσελο
να σ'απιθώσω πάνω στις πευκοβελόνες
να βρουν αιτία κι αφορμη οι ιστορίες να συμβούνε
κι η άρνηση ατελέσφορη
να θρυμματίζεται στα κυματιστα μεσημέρια
εκει, στης νιότης σου το αστροφως
στ' αγρίμι που φωλιάζει στον κόρφο σου
που το ταϊζεις στάλα τη στάλα
με το γάλα των αποθυμιων σου
σ'ενα περβάζι στο μπαλκόνι του Αυγερινου
πιο κει απ τις κουρασμένες βάρκες
που μπρούμητα ξαποστένουνε
γεμάτες φύκια, στρειδώνα
και τη σοφία της νύχτας
θέλω εκει να σου χαράξω πέντε γράμματα
πίσω απ την κλείδωση των γονάτων
στους αγκώνες
κι ένα, το μεσιανο,
ανάμεσα στις φύτρες του σβέρκου σου
έτσι που να θέλει προσπάθεια να δεις τι θα γράψω
και να ρωτας
-τι έγραψε κείνος ο τρελλος σαν κοιμόμουν;
και να παραλείπεις, στην αγκαλια του...
ταξιδεύοντας,
σ'ένα προάστειο της λαβωμένης πόλης μας
λίγο πιο κάτω απο κει
που σ'είχα πρωτοδει
σκοτάδι, στο πατάρι των πρώτων ονείρων μας
σε μέρη που μου τά'χεις διηγηθει
δαγκώνοντας τα χείλια σου
σε βράδυα απρόσμενα
στο χαμόγελο μιας λυπημένης μελωδίας
στο πέρασμα των λιονταριων
μέσα απ τις πρόσκαιρες βροχες του χειμώνα
στους τοίχους και τις γκρεμισμένες πόρτες των προσφυγικων
στο λιμάνι...
ταξιδεύοντας
πάνω στ' αρματωμένο το σκαρι του Ποσειδώνα
με αποσκευές πέντε γράμματα
και εισητήριο ανοιχτο
μονάχα το φιλι σου.




.

Τρίτη 3 Ιανουαρίου 2012

cupiditas

δώσε μου το χρώμα σου
να ξαναβάψω τα νερα
νά 'χω στο μελανοδοχείο μου
να σου γράφω
η σινικη μουτζουρώνει τα χαρτια μου
δώσ' μου τις ρίζες σου
δώσε μου τα φτερα σου
ν' αγκαλιαστουνε με τις φλέβες μου
να ταξιδεύω μέσα σου μου φτάνει
δώσε μου μια μπούκλα στάχυα
να φτιάξω μια σκέπη για τη βροχη
μα πάλι, δώσε μου και τη βροχη σου
να μυροβολίσει το κατάστρωμα
πευκοβελόνες και θάλασσα
δώσε μου μπαμπάκι απ' την ψυχη σου
να γεμίσω το μαξιλάρι μου
που κάθε βράδυ αναστενάζει
απ' το βάρος των ονείρων σου
δώσε μου ένα όχι
νά'χω ν' αντιπαλεύω
με τα ναι, όταν δεν μου τα λες
δώσε μου μια γραμμη
από το σχήμα των χειλιων σου
για να ταιριάξω την πορεία
για το χαμόγελό σου
δώσ' μου ένα φόβο σου
να στόν κάνω σκαλι
για να φτάνεις τις κερασιες
δώσε μου τη φωνη σου
να διαφεντεύει το δικο μου φόβο
να τον διατάξω να λουφάξει
χάρισε μου μια ματια
τη γκριζογάλανη της μέρας
ή την άλλη, που φορας αγέρωχη τα βράδυα
να βλέπω πού πατάω στις σπηλιες σου
δώσε μου ένα άγγιγμα με τ' ακροδάχτυλα
στο μάγουλο ή στο στήθος
νά'χω ν' ανατριχιάζω τα καλοκαίρια
δώσε μου μια στάλα απ' το αίμα σου
να νιώσω πως αφαίμαξα την Αφροδίτη
δώσε μου ένα γιατι
να δικαιώσω μιάν απάντηση
μια βαθεια ανάσα απ το στήθος σου
μην ξαναλογαριάσω βυθους
ένα βήμα σου
για να χορέψω
μια μέρα σου
να στην κουρσέψω
ένα σταφύλι
να τρυγήσω
το ρόδι της καλης χρονιας
στην πόρτα σου να σπάσω
ένα ατέλειωτο φιλι
για να σωπάσω...


μα μην νοιάζεσαι
κι αν όλα αυτα
κι ακόμη περισσότερα
μου δώσεις
έχεις ακόμη να σου τραγουδάω
ώσπου ν' αδειάσει το μελανοδοχείο
που το φωνάζεις θάλασσα...





.

Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου 2011

Pharus

φτηνα ανόητα τραγούδια
κι ο άκρατος του εφήμερου
ο ενθουσιασμος
τάϊσα με τα ψέμματα
τριανταδυό αγγελούδια
στο πέτο τα καρφίτσωσα
παράσημα, κι αφόρητος
διαβόλου πειρασμος

ξενύχτια που στοιχειώσανε
στου πειρατη το κούτελο
σημαδοσκορπισμένα
άστεγα και ξυπόλητα
με τις ευχες μαλώσανε
και ρίξανε τα δίχτυα τους
ρηχα, αγαπησιαρικα
και χιλιομπαλωμένα

σελιδες ασπρες άστιχτες
κι η εξαψη της εμπνευσης
στιγνη μαρμαρυγη
κι αλήθειας κολαστήριο
μ´ άχραντο αίμα βάφτηκες
κι έχασες το γοβάκι σου
πολυ πριν τα μεσάνυχτα
σε άτακτη φυγη

κρασι γλυκο, νερο ζεστο
κι αγριο στο καταρτι μου
φωλιαζει ενα πουλι
απ το στερνο το κοιτασμα
χορεύοντας αντικρυστο
τρυγάει το ακατόρθωτο
το τελευταίο φιλι

προπαίδεια της κόλασης
και στου παράδεισου το ναι
το γιώτα τσακισμένο
κατάσαρκο πουκάμισο
η ένδεια της απόστασης
κι ένα αναπάντητο γιατι
στο όχι κρεμασμένο

μούσα μου, φως και σύνορο
στο νήμα του εσπερινου
φεγγάρι περιμένω
έταξα άγιο πρόσφορο
μ' απόσταγμα απ' τ' όνειρο
κρατάω τον φάρο της ψυχης
για πάντα αναμμένο






χαρισμένο και σε όσους
σε πείσμα των καιρων
κρατάνε αναμμένους τους φάρους...




μικρη σημείωση: τούτο εδω δεν αντικατοπτρίζει παρούσα κατάσταση
είχε ξεκινήσει καιρο, απ τα δύσκολα, βγήκε πρόσφατα κι έτσι που το κοιτούσα
μου φάνηκε πως έπρεπε να τ'ανεβάσω... :)
.

Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2011

τραγουδάκι



εμένα με φτάνει μια σελίδα
δυο τρεις γραμμες και πέντε λέξεις
πλέκεις τα σύμφωνα με σπάγγο για να παίξεις
σε μένα πιάνει ένα τραγούδι
πέντε έξη νότες κι ένας τόνος
κάνεις σαϊτες παρτιτούρες, σου φεύγει ο χρόνος
μένα μου αρέσει ένα χρώμα
ένα μπουκάλι, ένα κρεβάτι
κρύβεις το κλάμα στο φιλι σου λείπει κάτι

εγω δεν έχω απορίες
φτιάχνω από ήλιο καραβάκια
και απο θάλασσες σκαρώνω δυο στιχάκια
πατάω σε σύννεφο κι αντέχει
τρέχω με ρόδες στα καντούνια
είμαι τρελλος και σαλτιμπάγκος από κούνια
νιώθω τα ναι σου και τα όχι
ψάχνω νερο και βρίσκω αλάτι
κι αν ξεδιψάω είναι που νιώθω αυτο το κάτι

στο κάτω κάτω της γραφης
ο ήλιος πάλι θ'ανατείλει
απτόητος και συνεπης
στο καναβάτσο να με στείλει
γιατι ειν’ η νυχτα μου μικρη
το παραμύθι είναι μεγάλο
κι εκει την ύστατη στιγμη
το αύριο στοίχημα θα βάλω

δολώνω αίμα πιάνω κύμα
κλεινω το φως σε δυο αράδες
είναι τα μάτια σου γαλάζιες Συμπληγάδες
μένα με τρέφει η αλήθεια
μια σπιθαμη φωτιας με ντύνει
στο παρανάλωμα της νύχτας με αφήνει
εγω δεν μοιάζω του καθρέφτη
κι ό,τι ονειρεύτηκα χαρίζω
κι ότι γκρεμίζεται πρωι βράδυ το χτίζω

έχω για φίλο ένα τριζόνι
πρόσφυγα απ το καλοκαίρι
που το αφήνω να μου μασουλάει το χέρι
μένα με φτάνει μια ιδέα
ένα σπιθούρι από ρύζι
για να θεριέψει το φιλι κι ήλιο ν αγγίζει
άλλα μου φτάνουν, κι άλλα όχι
κι άλλα η καρδια υπαγορεύει
κι ό,τι σκορπίστηκε η αγάπη το μαζεύει

στο κάτω κάτω της γραφης
ο ήλιος πάλι θ'ανατείλει
απτόητος και συνεπης
στο καναβάτσο να με στείλει
γιατι ειν’ η νυχτα μου μικρη
το παραμύθι είναι μεγάλο
κι εκει την ύστατη στιγμη
το αύριο στοίχημα θα βάλω




τα δύσκολα δεν βγαίνουν...
αυτο γεννήθηκε σα νερο...

Τετάρτη 7 Δεκεμβρίου 2011

iter (extremum?)



πάλεψα με τους δαίμονες, να χτίσω αναμνήσεις
φωτια πιάσαν τα σύνεργα, η θάλασσα γυαλι
κι απ' ότι ονειρεύτηκα, εσένα πιο πολυ
λαχτάρισα να εντυπωθεις εκει και να μην σβύσεις

τσιμπάει κεντρι το φίλημα κι ο ύπνος κλέβει μέλι
κι ο εφιάλτης γίνεται φίλος και αδερφος
κρεμάω να στεγνώσουνε τα λόγια σου στο φως
δεν είμαι 'γω που προσπαθω, είν' η ζωη που θέλει

βγάζω ζουμι από δίφθογγο κι ουσία από βράχο
αλάτι από θάλασσα, φωτια απ’το νερο
με σκόνη από το τίποτε να πορευτω μπορω
μα στο ταξίδι πού ‘ταξα καράβι θέλω νά ’χω

ένα καρτίνι μάρκαρα στου χρόνου την πυξίδα
και κρέμασα στη γέφυρα το άχρηστο κλειδι
σκότωσα και ανάστησα το μέσα μου παιδι
μα εκει βαθεια στα μάτια σου, πάλι μισο με είδα

αφήνω στο περβάζι σου, νυστέρι και ψαλίδι
αψέντι γι αναισθητικο κι ανάσα για φιλι
κάβοι οι μπούκλες, μέσα μου ριζώσανε πολυ
κόβεις, φιλάς μία φορα, και φεύγω για ταξίδι



.