Μαθήματα υποκριτικης

κι αν η ζωη μας

δεν είχε κάτι

που να μετανοιώνουμε

θά 'ταν φριχτα βαρετη

όσο η δικαίωση

ορίζεται απ' τα λάθη μας

είναι ανούσιο

κι ανόητο

να υποκρινόμαστε

πως όλα καλα καμωμένα

πως εκείνο το φύλο

που δεν σηκώσαμε

εκείνη η στροφη που πήραμε

κείνη η κουβέντα

που μας ξέφυγε

σαν αγρίμι

εκείνη η ψυχη

που προσπεράσαμε

το πάθος

που δεν του δοθήκαμε

κατα πως τού 'πρεπε

τα φιλια

που χαρίσαμε άσκοπα

η αγάπη

που ξοδέψαμε

σε χίμαιρες

και κείνη που αρνηθήκαμε

από εγωισμο

ή από ματαιοδοξία

τα ναι

που προδώσαμε

τα όχι

που ξεχάσαμε

όλα καλα

τα λογιάζουμε

και λέμε

"κείνα με φέραν ως εδω"

μα τα σημάδια

στις πατούσες

στα χέρια

στα χείλια

στα σπλάχνα

στη μιλιά

δεν σκαμπάζουν την τέχνη

της υποκριτικης

κι έτσι

αντιπαλεύουμε

τη φυσικη μας μελαγχολία

φροντίζοντας

να τα στιβάζουμε

στ' ανήλιαγα ξέφτια

του μυαλου μας

όπου περιμένουν καρτερικα

άλλη μιάν αυλαία...

το μέλι

νά'χα ένα μαχαιράκι

να σε τρύπαγα λιγάκι

να σου κάνω δυό τρυπούλες

σαν της πασχαλιας τις βούλες

νά'χα βρύση από χρυσάφι

στάλα να μην πάει στράφι

να μαζέψω στο βαρέλι

της καρδιάς σου τ' άγριο μέλι

νά'χα δίψα να μερέψω

να το πιω να ξεμπερδέψω

μα για σένα θα τ' αφήσω

να μου το γυρέψεις πίσω

νά'χα κι ένα καθρεφτάκι

που να σού'μοιαζε λιγάκι

να το δεις, να πεθυμήσεις
και το μέλι να ζητήσεις

τελευταίο καιρο γράφω και νιώθω

σα να ταξιδεύω στην περιφέρια ενος κύκλου

ή μιας θύελλας... θα δούμε.

ακατανόητο

στο ακατανόητο

ακουμπάω τις ελπίδες μου

φοβάμαι

τις μεγάλες λέξεις

τις επικίνδυνες

τις παραχώνω στην ανυπαρξία

στο νεκροζώντανο

φοβάμαι

το φως, που κουβαλάω,

φτιάχνει σκιες

που δεν υπάρχουν

δεν προσπαθω πια να εξηγήσω

μόνο φοβάμαι

κάθε γραμμη και σκαλοπάτι

άλλοτε προς τα πάνω

κι άλλοτε προς τα κάτω

σκοντάφτω 

πάνω στις δύσκολες λέξεις

πέφτω και τσακίζομαι

και σπάω

και το φως

στ' ασύλητο σκοτάδι

συνεχίζει

φτιάχνει σκιες

χαστουκίζει καθρέφτες

αποκαλύπτει ρωγμες

πρόστυχο φως της αλήθειας

αν δεν σ' αγαπούσα

τόσο

θα σ' έσβυνα

μισης ανάσας πνοη

ζύγι της αδυναμίας μου

ακατανόητο

θα σε μεταναστεύσω

στις ατέλειωτες μέρες

του νότιου ημισφαίριου

αδρανες

κάτω απ' τον μόνιμο ήλιο

στο ακατανόητο

ν' ακουμπάω τα μάτια μου

στο απλανες
να ταξιδεύω τις σιωπες μου

τώρα φοβάμαι

όχι για μένα

εμένα

μην τρομάξει κανεις

αυτα παθαίνω με τους σουρεαλιστες

και τις υπέροχες λέξεις τους... :)

τα του Καίσαρος

να ξέρεις
άν'ποτε για έρωτας λογιάστηκα

εσυ ήσουν η πατρίδα μου

λαχτάρα του νόστου μου

της υπομονης μου

σπασμένη κλεψύδρα

έλα τώρα
να πάμε μια βόλτα

εκει που σουλατσάρουνε οι κολασμένοι

να σου δείξω

πώς πέφτει ο ήλιος

μέσα στην κοιλιά της φωτιας

κι άν'ποτε ταξίδεψα,

στους δικούς σου ταρσανάδες

σκαρώθηκαν τα κύτη απ τα καράβια μου

κι η ανάσα σου,

η αδερφοφάδα του Αίολου,

γιόμιζε τα πανια μου

ταξίδι πρωτοτάξιδο

ρομφαία της επιμονης μου

έλα να πάμε στ' ανοιχτα

να βυθιστούμε στ' άγουρα περιβόλια

κι εκει, γυμνοι

ν' αναμετρήσουμε

τις πληγες μας

ξομολογήσου μου το τραγούδι σου

κι εγω

θα σου κεντήσω δυό δοξαριες

και το κορμι πεδίο δόξας

άν'ποτε είχα όνομα

εσυ τ' αλφαβητάρι μου

του ονείρου μου τ' ασύμβατο

κι απόδειξη τρανη του δικιομου μου

πάμε να δεις πού σ' έχω ξενιτέψει

ερήμην σου

στις θάλασσες της προσμονης

στων βράχων το μετόχι

στης νύχτας τις αποκοτιες

στα άμμωμα λάθη

σε μπάρκα αλύτρωτα
σε ρεσάλτα
σε φυλακες
στους προμαχώνες
στις αποδράσεις
εκει

ήσουν εκει, 
ερήμην σου

ερήμην μου

καιρός να μάθεις

πως όποτε γίνομαι αίνιγμα

καθρέφτισμα των μυστικων σου γρίφων είμαι

Σφίγγα λαμπρή της μοναξιας μου

της αφροσύνης μου παράλογο
της αλαφρότητάς μου άσπονδο βαρύδι
και της ραστώνης μου πάλευκο φτερο
έλα μαζι μου
να καταλάβεις κι εσυ
πως όλα τούτα
δεν άξιζαν 
μήτε το σάλιο της Αγάπης
που ακόμη με δαγκώνει αλύπητα
και με γκρεμίζει μέσα σε στρόβιλο φριχτο
για να με σώσει
στα ύστερα του δρόμου
δυο σπιθαμες απ' τους βυθους
κι απά στα πέντε της τα γράμματα
νά 'ρθει να με απλώσει
να με χαϊδολογήσει
μήπως και καταλάβω
(άν'ποτε)
πως τα ταγμένα μου τα νυχτολόγια
σε κείνη
που σε γέννησε
για πάντα θα χρωστάω... 

αφι-ερωμένο

δάχτυλα

φωτια στην σύλληψη

θύμα εξιλαστήριο

κρύσταλλο και φιλντίσι

περνάς το χέρι

πάνω απ' τα πυροτεχνήματα

και φυτρώνουν

σε πυρωμένες γλάστρες

τα μονοκοτυλήδονα

οι μέρες ζητιανεύουν ήλιο

κι οι νύχτες αψέντι

δώδεκα βράδυα

τόσα ήταν

που χλεύαζε η υπεροψία μας

την θλίψη των βράχων

για τις θάλασσες

που κρύφτηκαν στις μυστικες καταβόθρες

φωτια και πάγος

κι ύστερα

ήρθαν κι αγρίεψαν οι ρίζες

κι εκει

πάνω στη μάχη

δια πυρός και σιδήρου

φίλησα τα δάχτυλά σου

και λυθήκανε τα μάγια... 

αναδρομικα και εκ βαθέων

γύρεψα θάλασσα, κι έγινες βράχος
κι ό,τι κι αν ήξερες, φύλλο, φτερο,
σαν υπερίωνας, σαν μονομάχος
σαν ρίζα, πού 'σμιξε σ' ένα χορο
κι ήρθε και φύλλωσε πάνω στο κύμμα
νήμα του βράχου, του ήλιου φως
στ' άχραντο φίλημα το πρώτο βήμα
της αμαρτίας μου ο εξαγνισμος

γύρεψες θάλασσα κι έγινα ρότα
κι ό,τι κι αν πίστεψα, αίμα, σκουρια,
σαν καραβόπανο, τριμμένη σκότα
σαν λαγουδέρα από αγριελιά
που ήρθε κι αρμάτωσε το τρεχαντήρι
κλάμα της Άνασσας, του νου φευγιο
στο τραπεζάκι σου τ' άδειο ποτήρι
κι απά στα χείλια σου ο αγιασμος

ό,τι πιστέψαμε, όνειρο, σκόνη
κι ό,τι κι αν ξέραμε, τύχη τυφλη
φάροι και ύφαλοι και σταυροδρόμι
για ν' ανταμώσουμε σα ναυαγοι...

στην Γυναίκα

(με τα πολλα ονόματα)

που μου το φύσηξε στ' αυτια, στα μάτια,

στο μυαλο

μα περισσότερο απ' όλα

στην ψυχη μου!

:)

μικρο λαϊκο (3)

τρία φιλια χρωματιστα
τριών λογιω φεγγάρια
μαλώσανε με το Θεο
κι αρχίσανε παζάρια

Θε μας μη μας εχτρεύεσαι
και μη μας περιπαίζεις
Συ 'σαι που μας εγέννησες
και τώρα τι γυρεύεις

δεν σας χαρίζω κανενος
ταγμένα φυλαχτα μου
κι ούτε ένα μην ξενιτευτει
από τα σύννεφά μου

τρία φιλια ζωγραφιστα
τρεις άλικες νεράϊδες
το σκάσαν απ' τον Κύρη τους
τον βάλαν σε μπελάδες

τό 'να το βρήκε στα σκαλια
το άλλο στην ποδια της
μα τ' ομορφοκαλύτερο
κρύφτηκε στα φιλια της

εντάξει, αυτο είναι λίγο χρωματιστο...

μα βγήκε από μοναχό του κι είπα να τ' αφήσω

:)

μικρο λαϊκο (2)

όταν περνάω απ' τα παλια μας τα λημέρια
και με ρωτάνε όλοι οι μάγκες πού γυρίζεις
δεν απαντάω και στ' αλήθεια δε μου καίγεται καρφι
γιατι κι εσυ απ' τη ζωη μου έχεις χαθει

τα Σαββατιάτικα τα βράδυα στο λιμάνι
σ' όποια αγκαλια κι αν ξενυχτήσεις δε σε φτάνει
μα δε με νοιάζει και στ' αλήθεια δε μου καίγεται καρφι
αφου κι εγω απ' τη ζωη σου εχω χαθει

μ' αν σε πετύχω κάνα βράδυ στην Καστέλλα
θα σε βουτήξω και θα κλέψω τα φιλια σου
κι αν μου θυμώσεις βρε στ΄ αλήθεια δεν μου καίγεται καρφι
αφου και πάλι το πρωι θά 'χεις χαθει

άντε, άλλα δυό μείνανε

και μετα πάμε μοδίστρα... :)

καλημέρα!

αποστροφη

δεν θέλω
την αγάπη
πού 'ρχεται στο τέλος
τις σπαταλημένες αυλαίες
μαθαίνοντας
πώς κατεβαίνεις απ το σανίδι
πώς κλείνεσαι πάλι
στο ψυχοκαμαρίνι σου
δεν θέλω
τις άψυχες εντάσεις
του ρολογιου
με τους χάρτινους δείχτες
και το τρεμμάμενο εκκρεμες
κείνες τις θολες μέρες
τις σκονισμένες νύχτες
τις λερες θάλασσες
όπου εκβάλουν λασπωμένα ποτάμια
δεν θέλω όσα δεν διάλεξα
τους οικτιρμούς σας
τις άγονες γραμμες
των βραδυνων πηγαινέλα
δεν θέλω
τ' άσκαφτα φιλια
τ' ασημάδευτα χάδια
το απλανες
το απαρέμφατο
το άβατο
τ' αμφίσημο "έλα"
τους τοίχους στους στίχους
στη μιλιά
στις κραυγες
δεν θέλω άμυνα
συναλλαγη
παραλλαγη
παράλλαξη
κατοπτρισμους
σε λιμνάζοντα
αδιαφορία
δεν θέλω
δεν θέλω να  διψάω
να πεινάω
να ποθω
τ' απρόσιτα ταξίδια
και την απώλεια
της ευεργετικης αναισθησίας μου
δεν θέλω τη σιωπη
των τραγουδιων
των ποιητων
των βράχων
τις άναρθρες κραυγες
τις υποσημειώσεις
και τα υστερόγραφα
δεν θέλω βλέμματα απλανη
κορμια παράταιρα
κλεμένα ναι
φοβισμένα όχι
ανόητα γιατι
κουρδισμένα πάμε
αδυσώπητα τέλος
αλυσσοδεμένους έρωτες
δεν θέλω
την αγάπη πού 'ρχεται στο τέλος
εν κατακλείδι,
δεν θέλω
ν' αγαπάω τα σημάδια μου
κι ας είναι αυτα
που μου θυμίζουνε,
απαράμιλλα,
τα όσα οφείλω ν' αποστρέφομαι...

κι άλλα πολλα...

mortuus Ceasaris

τώρα εδω πάλι
σαστισμένος
μ' ένα μπαστούνι έμπνευσης κουτσης
κι αδέσποτες λέξεις
που στοιχίζονται ως παρελαύνοντα μόρια
μιας βροχης αδικαιολόγητης
και πίπτουν
πίπτουν...
πίπτουν...
στοιχισμένες κι άσκοπες
γλυστράνε απ το κεφάλι στο σβέρκο
κι από κει, κάτω απ το πουκάμισο
σουλατσάρουν πρόστυχα
στη ραχοκοκκαλια
κι ανατριχιάζουνε
φωνήεντα παγωμένα
εδω
εξορισμένος στρατιώτης
με δανεικο αμπέχωνο από φύκια
πεζος και ναύτης
ερημωμένο υπερωκεάνειο
καθισμένο στο μώλο
που σούρνει τη σκουριασμένη κοιλια του
στην πορεία του άνευ
του άνευ
άνευ...
ανευ ουσίας
ξένος μέσα στο ίδιο του το σώμα
etranger, stranger, fremde, sconosciuto
πάλι εδω
επίμονος
άεργος λογοπλάνος
με τσαλακωμένη περιφάνεια
κι ένα παράσημο της ντροπης
εραστης μιας ματαιόδοξης δεντρογαλιάς
επικίνδυνης στις ειδούς του Μαρτίου
όπου σαν Καίσαρας
θα πέσει μαχαιρωμένος
στο κεφαλόσκαλο του κήπου
με τα παγωμένα αγάλματα
και τα σκαλια τα βαμμένα δικό του αίμα
αίμα...

μην το παρεξηγάτε τούτο

πολυκαιρισμένο είναι

αλλα όσο και να ζορίζω το κεφάλι μου

δυσκολεύεται να ολοκληρώσει κάτι καινούργιο

έτσι βρήκα αυτο ανάμεσα σε κάτι αδερφάκια του

της μελαγχολίας και του θυμου

και τό 'βγαλα ν'αεριστει... 

με το συμπάθειο κι όλας.. :)

ο ανεκπλήρωτος στίχος

γι αλλου μπαρκάρησα

δεν είχα χάρτες

έριχνα απ την πρύμνη λέξεις

και κουβέντες

για να βρω τον δρόμο

αν τύχει και γυρίσω

ή για να μην με χάσεις

ή και τα δυό

μείναν οι ανάλαφρες

στο κύμμα

κάποιες τις φάγαν τα γλαρόνια

κι οι βαρυσήμαντες βουλιάξανε

κάποιες αγαπηθήκανε

με κάτι ξεχασμένα ναυάγια

κι έτσι που τα κατάφερα,

πώς να με βρεις πια;

αφου δεν πρόλαβα ποτε

να σε μάθω να βουτας μέσα μου...

μικρο λαϊκο

της νύχτας τα τελώνια

σαν το περάσω της ζαλούρας το κατώφλι
κι απ' το τσιγάρο όλα θολώνει ο καπνός
μικρα πετούμενα με παίρνουν στο κατόπι
και της ανάσας μου βαραίνει ο ρυθμος

μου λαθροπίνουν το κρασι της νύχτας τα τελώνια
του αστρολάβου του παλιου ραγίζει το γυαλι
κι η αγκαλια σου ένα νησι να ναυαγήσω χρόνια
γιατι ήρθες και μου τό 'κλεψες εκείνο το φιλι;

γλυκολαλούν στην πόρτα μου της νύχτας τα τελώνια
θέλουν τα κατεργάρικα θα κλέψουν το κρασί
μα γω μες το μεθύσι μου για παντα θα υφαίνω
την γεύση που μου χάρισε της Φοίβης το φίλί.

όταν νυχτώσει κι οι σκιες με ξεγελούνε
κι είναι το σπίρτο το κλειδι στον ουρανο
κάποιοι μου κλέβουν τις γουλιες που με μεθούνε
και μουρμουρίζουν το δικο μας το σκοπο

μου λαθροπίνουν το κρασι της νύχτας τα τελώνια
του αστρολάβου του παλιου ραγίζει το γυαλι
κι η αγκαλια σου ένα νησι να ναυαγήσω χρόνια
γιατι ήρθες και μου τό 'κλεψες εκείνο το φιλι;

μου γλυκοπίνουν το κρασι μα εγω δεν τα μαλώνω
αφου ως το γλυκοχάραμα μεθούσαμε μαζι
κι αν με πειράζουνε πολυ εγω δεν τους θυμώνω
αφου μου τό΄παν τ' άτιμα πως τα' στειλες εσυ



διανθισμένο και διασκευασμένο
με το υπέροχο τρίτο στιχάκι απ την flash!
κι έτσι θα μείνει! :)

στο μεταξύ, υποχέθηκα στο Δημοσθένη

έξη μικρα λαϊκα να τα ντύσει

αυτο είναι το πρώτο
σκαρώνω ακόμη δυο τρία
μαζι με κάτι παλια, κι ορίστε μας :)

διαβάζω...

Πήρα να διαβάζω ένα βιβλίο.Ένα βιβλίο σημαδιακο. Πού 'χει μέσα του μιαν αφιέρωση σα να την κουβαλάει στα σπλάχνα του. Σα νά 'ναι ο δικιωμός μιας αγάπης πού 'ζησα. Σαν χαστούκι. Και σαν χάδι. Σαν άρνηση στο θάνατο μιας εποχης. Αναρτιχίλα π' ανασαίνει πυρωμένες στάχτες. Ποτάμι άγριο που ξεδιψάει τις λερωμένες καλαμιες στις εκβολες του. Που κουβαλάει αγόγγυστα τα μουσκεμμένα φύλλα απ' την υλήεσσα της ψυχης μου. Πνοη και θύελλα. Τσιγάρο που αργοκαίει στο τασάκι και κρασι σ' ένα ποτήρι της ταβέρνας, που τσούγγριζαν τα μάτια μας στα θολωμένα φώτα του λιμανιου στ' αντίκρυ.

Τούτα κι άλλα μου γεννάει αυτο το βιβλίο.
Που κουβαλάει την αφιέρωση απ' τα σπλάχνα του.
Κι απ τα δικα μας.

Θα τα γράφω...

πυρετος

φυσάει ο ψίθυρος στραβα άγριον αγέρα
και μαύρη θάλασσα χτενίζει τα μαλλια
ένα πουκάμισο που γιόμισες φιλια
φοράει το σώμα που το είχε για παντιέρα

αργομεθάει ευλαβικα η νυχτα με αψέντι
κι η τρικυμία από νωρις να σέρνει το χορο
κείνο το δίκιο, που το φύλαγες καιρο,
τό 'χεις  χαρίσει σ' ένα μεθυσμένο γλέντι

πάνω στ' αμπάρι μουσαμάδες, καναβάτσο
παλέυει η νύχτα λίγο χρώμα να σου κλέψει
έχει ο Van Gogh καινούργιο πίνακα να θρέψει
κι απέ γοργόνα σου κεντάει στό 'να σου μπράτσο

προίκα του μύθου, πυρετος, να βράζεις στο ζουμι σου
προσφάϊ το γινάτι σου κι η μοίρα μου στενη
στις ξέρες του Ισημερινου φωτια μεσουρανει
μηνάει καραβοτσάκισμα στο μυστικο κορμι σου

άτιτλο

δε μου μιλας όταν σωπαίνω

πνίγεις του νου το ουρλιαχτο

και στο λαιμο σου ξεχασμένο

μιας μέλισσας το φυλαχτο

μη με κοιτας που όλο γλυστράω

σ' ένα ανείπωτο τανγκο

τ' άδειο ποτήρι που κρατάω

σπάω στα δέκα κι ας κοπω

δεν σε ακούω και φωνάζω

με μαχαιρώνει η Ηχω

κι ότι στο μέλλον μου κι αν τάζω

λιώνει, χαρτάκι στο νερο

μη με ρωτας

πώς και στα χέρια μου φυτρώνουνε φεγγάρια

πώς και στη κούνια σου κοιμάται ο καιρος

κείνη η νύχτα που την παίξαμε στα ζάρια

γυρίζει ανάστροφα και λούζεται στο φως

αλαργινο...

κρυφη κραυγη, στη νότα που ανέμισε

στα ύφαλα κρυμμένη μια ανάσα

σ' όσα δεν λέω μια αδιόρατη πληγη

ένα χαμόγελο που τό 'πιασα στα πράσα

πίσω απ' τα δόντια ένα "έλα" που φοβάται

κάτω απ' το κύμα ο βυθος που με καλει

κείνη η νύχτα που κορόϊδεψα το Σύμπαν

έρχεται πίσω να μου πάρει το φιλι

κι αν αλαργέψαμε απ τ' άγρια πελάγη

κι αγαπηθήκαμε στου φλοίσβου τον ρυθμο

στο μαύρο κύμμα θ' ανταμώσουμε ένα βράδυ

γυμνοι απ' τ' άχρηστα, 

εσυ κι εγω....

Ημερολόγιο

τι μαρτυρας άκαρδη πόλη μου;
τι; και με ξεγυμνώνεις
και σημαδευεις ανεξίτηλα το σβέρκο μου
κι αν είναι νά 'ρθεις
κάντο τώρα
πριν σωθούν όλα τα χρώματα
απ' τα νεανικα μας χτίσματα
μόνο μην με φιλήσεις
εκει που με σημάδεψες
κάντο τώρα
γιατι δεν έχω πια
με τι ν' ανταλλάξω τη θλίψη
που μου χαρίζει αυτος ο κόσμος
κάνω απόπειρες
να επανορθώσω τις άδικες αναφορες
στις χειμωνιάτικες προβλέψεις
κορίτσι,
πού 'γινες σκια των μυστικων μου πόθων,
μην γελάστεις
μην γελαστεις νομίζοντας
ότι παράβλεψα την τόση έξαψη
στα πρώτα μας τα βήματα
μέσα απ' τις άγνωστες
κι εντυπωσιακες
ερωτικες μας εντυπώσεις...

Δεκέμβρης 1985

ό αν ακούεις, εί!

τι παράξενη η διαδοχη του χρόνου
έχω μόλις εφτα λεπτα να σου γράψω...
εφτα λεπτά και τριανταένα δευτερόλεπτα...
(θά 'κανε ρίμα από μόνο του)
κι αναρωτιέμαι
πως μπορεις να συμπυκνώσεις τη θάλασσα σ' εφτα λεπτα;
να περπατήσεις στο φρύδι του βουνου;
να τεντώσεις τη χορδη στο τόξο;
να σηκώσεις το πανι;
να τρέξεις κατα 'κει;
τι προλαβαίνεις;
τι ν' αποστάξεις;
να βγει μία σταγόνα
μονάχα μιά
απαύγασμα
πρωτόλειο
ούτε ένα φιλι καλα καλα...
σαν βιαστικη καληνύχτα,
που σε συντροφεύει για νύχτες πολλες
κι ανέχεται τις παλινωδίες σου,
έρχεται μια αύρα
μέσα απ' το όστρακο
που φυλακίζει τις εύθραστες ψυχες μας,
σαν χειροκρότημα...

γράφε μου, νά 'χω να περιμένω

μίλα μου, νά 'χω να τραγουδω

όσο ανασαίνω, θα είμαι εδω...

παλινωδία

- τώρα τι να γράψω;
ρώτησε ο παλιάτσος τον ληστη
- γράψε για τ' όνειρό σου, είπε εκείνος
- μα δεν έχω όνειρα
- θέλεις να κλέψω ένα για σένα;
- θέλω να μου δώσεις πίσω κείνο που μού 'κλεψες...
- αυτο δεν γίνεται, το χάλασα εκείνο, τό 'παιξα και τό 'χασα
- και ποιος το κέρδισε;
- η Θάλασσα
- να πας να την βρεις, να της το κλέψεις πίσω
- τό 'χει κλειδωμένο βαθια, χιλιάδες λεύγες
- να βουτήξεις
- δεν έχω άλλη ανάσα
- τι την έκανες;
- μου την έκλεψε
- ποιός;
- κείνη πού 'χες ζωγραφίσει μέσα στ' όνειρο...

επιθυμίες

δεν θέλω τ' αψεγάδιαστα φτερα του συνειρμου σου

ούτε το απαράμιλλο της τρέλλας σου φιλι

νά 'ρθω μια νύχτα να σταθω στο γείσο του μυαλου σου

να κάνω κείνη τη βουτια που πόθησα πολυ

δεν θέλω την κοσμορροη του τελευταίου τραίνου

τ' άστρο που δεν λαμπύρισε, τη φλόγα που δεν καίει

την αυταπάτη του έρωτα του χιλιοπροδομένου

θέλω εκείνο το παιδι, που σαν πονάει κλαίει

θέλω κείνο πού σού 'φτιαξα της νύχτας το γιορντάνι

να το φορας κατάσαρκα σκουτι θαλασσινο

να περπατάω στα κύματα, ν' αφήνω το λιμάνι

να κοροϊδέψω μια φορα και ρέμα και γκρεμο

κρύψου, κι αν σ' αποθύμησα

πάρε απ' τον κάβο αλμύρα

σου τό 'χα πει πολλες φορες

φυλάξου απ' τη φωτια

απ' το φιλντίσι της ψυχης

ξύδι και μέλι πήρα

αλοίψου γη και θάλασσα

κι ανοίξου στα βαθια