της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012

εποχιακο


Θα κλέψω είκοσι σπυρια
καλοκαιριου ψηφίδες
να τις φυτέψω στ’ όνειρο
να πω ότι τις είδες
θα περιμένω τις βροχες
του φθινοπώρου αδέρφια
να ποτιστουνε τα βουνα
να παίξουνε τα ντέφια
πρωτου χειμώνας ν’ ακουστει
κι η πόρτα να παγώσει
πρωτου το κύμα να σβυστει
κι η θάλασσα θολώσει
μ' αν είναι και την άνοιξη
θεριέψουν τα κλωνάρια
θα στήσω πέντε ξώβεργες
στου άνεμου τα χνάρια
να πιάσω κείνο το πουλι
τ' αγρίμι, το γεράκι
στον κόρφο μου να το φυλω
να μην το φαν οι δράκοι




για τις βροχες που θα έρθουν



είπα πως δεν θα γράψω με μέτρο για λίγο
αλλα αυτο μου τραβούσε το μανίκι...

Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012

κλήδων

στο πήλινο το κιούπι
γεμάτο με τ' αμίλητο νερο
βάφτισε το δαχτυλίδι της
τ' απόθεσε καταμεσης στην αυλη
σκεπασμένο με τ' άλικο το φουλάρι
απ την Σμύρνη
ύστερα, ορκίστηκε σιωπη
ως το πρωι
κι έπεσε να κοιμηθει
την άλλη μέρα
το ξέπλυνε απ' την αστρόσκονη
και τό 'βαλε στον παράμεσο
το βράδυ πήδησε τρεις φορες τις φωτιες
ντύθηκε το φουλάρι μοναχά
κι ύστερα κίνησε για τη θάλασσα
ξυπόλητη
την προηγούμενη νύχτα
είχ' ονειρευτει τον Ποσειδώνα
μπήκε στο νερο ως τη μέση
με το κύμα να φιλάει τα στήθια της
φώναξε τ' όνομά του
η γαλάζια πέτρα ανατρίχιασε
κι ούτε την ξανάδε κανεις πια από τότε...



Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου 2012

porto leone

αποσώνετ' η μέρα
απ' τον οίκτο του ήλιου
κι η νύχτα ζορίζεται
να μεταγγίσει λίγη ακόμη συμπάθεια
για τα τα ρεφραίν
που στερεύουνε στα πεζοδρόμια
στη μπούκα του λιμανιου
το λιοντάρι
κοιτάει κατ' απέναντι στη Δραπετσώνα
μια πιλοτίνα με μαύρο κύτος
πλευρίζει στην ανεμόσκαλα
ο κάβος
δεμένος σ' ένα κόκκινο ρυμουλκο
σκορτσάρει απ το βάρος
οι δύσκολες οι λέξεις
φωνάζουνε βοήθεια για να βγουν στ' ανοιχτα



Σάββατο 22 Σεπτεμβρίου 2012

αλληλένδετο

ένας καημος
θαλασσινος
μονοσύλλαβος
πιασμένος σε μια ξώβεργα
κι η ξώβεργα σ' ένα κλαρι
και το κλαρι σ' ένα δέντρο τρανο
που οι ρίζες του ως τη θάλασσα
κάθε σούρουπο
με την άμπωτη
ξεμυτάει ένα ριζάκι στ' αμμούδι
κι αφήνει ένα σπιθούρι λόγια
ρεγάλο για την παλίρροια
ρωτάει ο βράχος:
-πως είναι;
-ακόμη ξώβεργα
-και γιατι δεν φεύγει;
-μην λυθει ο καημος να σ' ανταμώσει και ρίξει το δέντρο




Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2012

τσιγάρο και φωτια

εν μέσω κενου
σχεδιάζω βραδυνες περιπτύξεις
με κάρβουνο και παστελ κραγιον
στην άκρια του χαρτιου
μια στάμπα απ την κούπα του καφε
κάπως λερη
σαν σκοτωμένο φεγγάρι
άδειο
δώδεκα σπίρτα
και μισο πακέτο τσιγάρα
επιτρέπονται δύο λάθη
αν βρω το σωστο κραγιόνι
στο τρίτο
θ' ανάψω απ' χείλια σου







Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 2012

ξέφωτο

κι εσυ όλο κρύβεσαι
κει που νομίζεις δεν μπορω
ή πως δεν θέλω να σε φτάσω
και κουλουριάζεσαι
δεντρογαλια μου
ώσπου να γίνεις
μικρο σημάδι
που για μουτζούρα να το δω
κι ανόητα να προσπεράσω
ύστερα τρέχεις
να δεις αν έχω αναπνοες
να σε προφτάσω
μα αφήνεις τα σημάδια σου
μην και σε χάσω
άλλοτε στέκεις όρθια
και με κοιτας
ίσια στα μάτια
γέρνεις λιγάκι το κεφάλι δεξια
πέφτουν οι μπούκλες στο λαιμο
χαμογελας
και λες:
-αποκοιμήθηκε, τώρα θα του το σκάσω!
έπειτα πάλι
στέκεις αμίλητη
σε πέτρινο σκοτάδι
σιωπηλη
με μια σιωπη που περιμένεις να τη σπάσω
να πέσει ο ήχος σαν σφυρι
και σαν παράφωνη μπουρου
να σου γελάσω
παίζεις κρυφτο με τις αισθήσεις μου
κυνηγητο με τις δικες σου
κι όταν κουράζεσαι
στέκεσαι σ' ένα ξέφωτο γνωστο
ένα χορο
κι ένα ποτήρι με κρασι
να σε κεράσω
και απορεις
πως γίνεται κάθε που βρίσκεσαι εκει
νά 'μαι και να σε περιμένω
λες:
-μπα, ξέρει, δεν έφυγε ποτε
-και το παιχνίδι αυτο τό 'χει χαμένο
όμως,
μικρη μου ανασεμια,
δεν είμαι εκει γιατι μαντεύω
εσυ με καταδίκασες
εντός σου να οικοσιτει
κείνο το ένα το κομμάτι της καρδιας μου
που σε βλέπει
που δεν φοβάται τις σκιες
που δε νογάει κούραση
και τις αιτίες,
μέχρι εντός σου να καει,
πεισματικα θα ανατρέπει...






χαρισμένο σε κείνη, που ξέρει
πως κρύβομαι μέσα της
γιατι ψάχνοντάς με,
θ' ανακαλύψει τον λαμπερο εαυτο της
(κι ας τον αρνιέται...)

Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012

βασιλιας



προσκαλεσμένος
σε χορο μασκαρεμένων
ποια μάσκα διάλεξες, που πλέξανε Σαμάνοι;
ψάχνει ο σουγιας να σε ματώσει μα σε χάνει
κι απέ σε χρήζει βασιλιά των κολασμένων

έϊ ώ! έϊ ώ!
της Σταχτοπούτας το φουστάνι δεν της πάει
ο μουσικός κλείνει το μάτι και γελάει
και ένα σύννεφο κουτσό
του βασιλιά το χάρτινο το στέμμα κατουράει
έϊ ώ!

παραδομένος
σε μοιραίο γαϊτανάκι
ποιο καραβόπανο φορας που τό 'χες φυλαγμένο;
στις χρυσαφιές κορδέλες του σε βρήκαν μπερδεμένο
σαν το ΄Δυσσέα, βασιλιά σ’ ένα κατάρτι

έϊ ώ! έϊ ώ!
της Αφροδίτης το λακκάκι την χωράει
ο γέρος Ήλιος ό,τι βλέπει μαρτυράει
και ένα κύμα ορφανο
του βασιλιά τον ψάθινο το θρόνο τον χαλάει
έϊ ώ!





Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2012

μεθυσμένο (πάλι)

εφτα πορφυρογέννητα τα πέπλα της Σαλώμης
πρόστυχ' αλλάζουν βάρδια κι απε σε κοροϊδεύουν
στο κούτελο απαράλλαχτο το σίγμα μιας συγγνώμης
δώδεκα κούπες με κρασι μέσα σου ταξιδεύουν

στο υπόγειο που αλυχτας παρέα με Μαινάδες
για να ξεχάσεις το στερνο του μπάρκου σου φιλι
θυμάσαι τις λαγόνες της που μοιάζαν παραστάδες
στο μυστικο τ' αέτωμα που λάτρεψες πολύ

κι αν είχε η νύχτα φυλακη το πέλαγο να κλείσεις
κι η θάλασσα να στερηθει το ένα της παιδι
θα 'ξερες δίχως να ντραπεις τι λύτρα να ζητήσεις
να 'χεις κείνη που λόγιαζες «θαλασσινο σκαρι»

τ' αφιόνι που σε κυβερνά καίει τα σωθικα σου
στο χέρι το τσιγάρο σου καπνο αιμοραγει
βρίζεις εκείνη πού 'κατσε ν' αναπαυτει σιμα σου
και με τα χείλια τ' άλικα σού 'ξυσε την πληγη

φωτια παίρνει η κόλαση για να σε καλοπιάσει
το μεθυσμένο βήμα σου σε φέρνει στο νερο
στ' αφροντυμένο κύμα της η λήθη ας κοπιάσει
σαν ξημερώσει η βάρδια σου κάνεις λογαριασμο

νά 'χε η νύχτα άλμπουρο ρεσάλτο να βαρέσεις
κι η θάλασσα η ανήλιαγη να 'τανε ο ληστης
δεν θα σκεφτόσουνα στιγμη μες το βυθο να πέσεις
που το' σκασε απ' τ' ακρόπρωρο, εκει να την εβρεις





αυτο τό 'χα φυλαγμένο
θ' ανοίξω παράρτημα με τα μεθυσμένα στο τέλος...

Δευτέρα 10 Σεπτεμβρίου 2012

παραμύθι (για τα παιδια)

για το χατήρι ενος Μαγιου
καίω τον Αύγουστο
και πνίγω το Φλεβάρη
στο καλαθάκι ενος παιδιου
χωραν τα σύμπαντα
και της ψυχης τα βάρη

νά 'ταν η αγάπη ένα παιχνίδι παιδικο
κρυφτο, πεντόβολα και μπάλα στις αλάνες
σημάδι εκει στο γόνατο που μένει φυλαχτο
κι όλο χορεύει στ' όνειρο παρέα με τσιγγάνες

για το μεράκι ενος φιλιου
κρύβω το σούρουπο
και κλέβω το φεγγάρι
στο δαχτυλάκι ενος παιδιου
γρίφος κι απάντηση
τυλίγονται κουβάρι

νά 'ταν κι ο έρωτας παιχνίδι παιδικο
κουτσο, αμπάριζα και βόλτα στην πλατεία
ένα πολύχρωμο και χάρτινο θεριό
που να το καίμε τ' Αη Γιαννιου στην παραλία





περίεργα παιχνίδια παίζει η έμπνευσή μου τελευταία...

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου 2012

ναύτης ονειρεύεται με πανσέληνο



φωτια στο μώλο
κι άβυσσο το σκοτάδι
στου ακροβάτη το σχοινι
με τρίχα ματισμένο
όλες σου φως μου οι αγκαλιες
σχοινοβατουν στο χάδι

χύθηκ' η σφαίρα η άσπονδη
το στήθος ν' ανταμώσει
στου φεγγαριου το χάσιμο
ψάχνει ένα ναύτη άσημο
παράσημο να δώσει

μακρυ ταξίδι
και ναυαγος στη θάλασσα
της νύχτας το πρωτόνειρο
κρύβεται στο αμπάρι
και της γοργόνας το φευγιο
μ' ένα μεθύσι τ' άλλαξα

μαβια σελήνη
κι ύπνος από κοράλλι
τα στάχυα πού' χεις για μαλλια
ξεφτάνε στην παντιέρα
κι όλες σου φώς μου τις σαϊτιές
τις έχω προσκεφάλι

χάθηκ' η σφαίρα η άλικη
και τ' όπλο ορφανεύει
στου φεγγαριου το χάσιμο
ψάχνει ένα ναύτη άσημο
που λυτρωμο γυρεύει





το είχα υποσχεθει να το τελειώσω

Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου 2012

αφωνία

τάχτηκες σήμαντρο
ανώνυμη καμπάνα
χαλκόχρωμη
γεμάτη βρύα απ' τον καιρο
κάποτε οι υγρασίες οι μυστικες
έθρεφαν το σφριγηλο σου επίχρησμα
κι άφηναν πάνω του ερμητικες απολήξεις αισθητηρίων
έτσι δεν έφταιγες πια εσυ
ανατρίχιαζες στο παραμικρο ανέμισμα
χαροπάλευε ένα πέταγμα πεταλούδας σαράντα λεύγες μακρυα
κι εσυ σήμαινες
έκλεινε τα μάτια του ένα παιδι από φόβο
κι εσυ έσκουζες με μεταλικη φωνη
γεμάτη συναισθητικες νότες
κι οι οκτάβες σου
σκαλια του παραδείσου
α, ναι,
δεν ήσουν μονόφωνη καμπάνα
σαν πανδαισία χρωμάτων η κραυγη σου
ακουγόταν με τ' αυτια κλειστα
ακόμη και κάτω από το τελευταίο υπόστρωμα αδιαφορίας
απολάμβανες καθολικης αναγνώρισης
έλεγαν όλοι:
-τούτο το σήμαντρο νιώθει
αγαπούσες και κελάρυζε η φωνη σου
λυπόσουν και το μέταλο έλιωνε στ' αυτια όλων
είχες γίνει ίνδαλμα των άφωνων
των ετεροφωτισμένων
των όσων έψαχναν στις αγωνίες και τους πόθους τους
κολυμπήθρα
εξιλέωση
κάπως έτσι ξεχάστηκες
λόγιασες τη φωνη σου εγγενη
αυτόβουλη
ανεξάρτητη που πήγαζε απ' το μεταλικο σου σώμα
ακόμη και με το φύσημα τ' ανέμου
μετουσιώθηκες και πεμπτουσία των αισθήσεων
ανέβηκες ψηλα
ανταποκρίθηκες στις όσες προκλήσεις
μέθυσες με το ίδιο σου το άκουσμα
μέθυσαν κι άλλοι
πολλοι
αγαπήθηκες κι αγάπησες
λάτρεψες
κι όλο σήμαινες
με φωνη αρχαγγέλων
με σώμα αρχαίων ξωτικων
δεν σε λύγισαν οι θύελλες
το σκόρτσο του αέρα σ' έκανε πιο δυνατη
εξαϋλώθηκες
ολοκληρώθηκες
έγινες μύθος και παραμύθι
κέρδισες
και ξέχασες
και κάπως έτσι
ξύπνησες ένα πρωινο από ένα κλάμα
αναμαλλιασμένη ανασυντάχτηκες
πήρες ανάσα ανατολικη
κι άνοιξες το στόμα
μα φωνη δεν βγήκε
προσπάθησες ξανα και ξανα
ενέργεια που σου ήταν αυτόματη την ένιωθες χαμένη
το κορμι σου αναρίγησε
και πάλι τίποτε
κάποιος στο προάυλιο τράβηξε το σχοινι
λικνίστηκες δυο τρεις
κι έπειτα πάλι τίποτε
κι έτσι ούτε για κλάμα λόγος
ήσουν απαρηγόρητη
ώσπου έστερξες να σκύψεις
και να
η άλλοτε υπέροχη καμπύλη του κορμιου αδειανη
βλέπεις,
εκείνη που αιώνες τώρα σού δινε τη φωνη 
είχε φύγει
άδεια καμπάνα
χωρις γλώσσα
χωρις ψυχη
ένα ορειχάλκινο κουφάρι
σκεπασμένο με ένδοξα βρύα...


Αμβούργο, Σεπτέμβρης 2012

Σάββατο 1 Σεπτεμβρίου 2012

ψυχικον αμήχανον

λατρεία φέρων ύμνος
κραταιός
και άλλοτε αλαλάζων
βαθέων κυμμάτων εκπηγάζων
εν αφορμαις
αφιερωμένος
τυρβάζων ψυχης το αμήχανον
ύμνος λατρεύσιμος
έτι λατρεύων
ακραιφνως πλήρης
και επισταμένως αμαθης
ύμνος προαισθητικος
εύληπτος ως ασυγκράτητον έαρ
πλήρης συναισθήσεων
ενίοτε παραισθητικος
ιδιάζων
διθυραμβικος και προσηνής
ταυτοχρόνως
έκπαγλος!
συνυφασμένος της θαλπωρης
άναξ της μνημοσύνης
και της ασυδοσίας τιμωρος
ύμνος ελέους ανανίπτων
ορμώμενος εξ αϋλου υποστάσεως
φυγαδεύων, εν μέσω θυέλλης, εαυτόν
καταπίπτει ρομφαιοφόρος
ως ατελεύτητον πυρ
επι θαλάσσης απαστράπτουσας
ύμνος λατρείας
αποδίδόμενος
εξαγνισθεις, πλέον,
στους παρα θιν' αλος
αναμένωντες εραστες
όπως διαμελίσει
το ψυχικον αμήχανον
και αναρτήσει επι αυτοσχέδιου ιστου
τους νυκτερινους κανόνες της Σελήνης...








πρώτον, μπορει να θέλει και λίγο λεξικο...
δεύτερον, συγχωρέστε με γι αυτο το γυμνάσιο
τρίτον, πόσο διεστραμένος μπορει να είναι κάποιος
για να κάτσει και να περιγράψει έτσι μετα από καιρο
μια νύχτα με φεγγάρι στο Σούνιο;




Πέμπτη 30 Αυγούστου 2012

ά-μετρο...

κερι σβηστο
πώς καταφέρνεις να τ' ανάψεις
μονάχα με ήχους πονηρους
κι ερωτικους;
με νότες έντονες
κρυμμένους τόνους
που χώρεσες τόσους παλμους;
και τόση θάλασσα;
πίσω απ τη γεύση των φιλιων

στην αγκαλια σου
αιμορραγουν χρώματα ανύποπτα
γι' αυτην, που αποκάλυψες,
εκ γεννετης αδυναμία
μπόρεσες κι έφτασες
μικρη μου απάντηση
και ανατρίχιασες
πάνω στη γεύση των φιλιων

κι ύστερα
πήρες τη φλογα
και πυρπόλησες τα φράγματα
τι μαρτυράει την πρωτύτερή μας φτώχια;
αν όχι η θάλασσα
ίσως η επίγευση
στ' αυριανο μας το φιλι
με τ' αλμυρο το στόμα



επειδη όταν έχω έλλειμα εμπνεύσεως
το βρίσκω λυτρωτικο να κοιτάζω πίσω
αυτο είναι γραμμένο αρχές καλοκαιριου του '85
αδημοσίευτο
κι αφιερωμένο όπως και τότε
καλο ξημέρωμα!

Τρίτη 28 Αυγούστου 2012

άτιτλο (αναζητείται)

δαγκώνω τριαντάφυλλα
στ' αγκάθια τους ματώνω
πίνω μια κούπα κόλαση
κι εφτα φορες θυμώνω

καίει το σπίρτο την πληγη
τα χείλια μεσ' το αίμα
ένα που μού 'δωσες φιλι
κι οχτω αράδες ψέμα

κι είναι το ψέμα κόλαση
κι εγω το πίνω σκέτο
κι έχω το ένα τ' ακριβο
παράσημο στο πέτο

ανάβω σέρτικο καπνο
τα δάχτυλά μου καίω
κερνας μια κούπα όνειρο
κι εφτα τραγούδια λέω

βγάζουν οι νότες όρντινο
κι η σφαίρα στη θαλάμη
είκοσι λεύγες στο βυθο
γι' ανάσα ένα δράμι

κι είν' η ανάσα προσευχη
κι εγω δεν τη φοβάμαι
μού' χει χαράξει ένα τατου
στο στήθος, να θυμάμαι





ενίοτε, βγαίνουν φόρα παρτίδα
κάτι περίεργα σαν κι αυτο
σαν από μόνα τους...
μάλλον χωρις το "σαν"
καλο ξημέρωμα!

Σάββατο 25 Αυγούστου 2012

πέντ' έξη λόγοι

χορδη από φλόγα
σαν σήμαντρο αστροστόλιστο
μεμβράνη από σεντέφι
στου φεγγαριου τις νότες στον ιστο
μάγισσα γνέφει

χάδι σαν κύμμα
σ' αφροντυμένο τρόπαιο
στεφάνι από κοράλι
στα μεταξένια ξέφτια του μυαλου
πιάστηκα πάλι

μπλε σαν ξυράφι
κι αλήθεια θαλασσόβρεχτη
χρώμα σαν το φιλντσίσι
στο χάρτη επάνω, ένα άλικο φιλι
δεν λέει να σβύσει

οσμη σαν ήλιος
κι ανάσα από πευκόδασος
αύρα από αγρίμι
στις μυρωδιες μιας αγκαλιας ξενύχτησα
άσπονδη μνήμη

φιλι σα μέλι
και άμπωτης απόσταγμα
μπαχάρι και κανέλλα
στο εύφορο λάμδα απ των χειλιων τις εκβολες
πηγάζει τρέλλα

αίσθηση εκτη
συναίσθησης απαύγασμα
όραμα ειλημμένο
στων απυρόβλητων ονείρων τη μεθόριο
σημάδι αφημένο




πόση φαντασία χρειαζόμαστε
για να κατανοήσουμε την πραγματικότητα...;



Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012

έϊ ώ! έϊ ώ!

ετούτο το πειρατικο είναι για παιδεμένους
για πότες, γι' αθυρόστομους και για ταξιδεμένους
γι' αλήτες και απόκληρους με στίγματα στα μπράτσα
για όσους φουρτούνα αγαπάν και βρίζουν στη μπουνάτσα

ετούτο το πλεούμενο δεν είν' για πριμαντόνες
είναι για Συβαρίτισσες και γι' άπιαστες γοργόνες
γι' αερικα που το νογαν να καβαλουν στο κύμμα
που έχουν την πλώρη αγκαλια, την άγκυρα για κρίμα

καράβι μου, όπως μ' όρισες για μπάρκο δε μας βγαίνει
πλήρωμα συνοθύλεμα τέτοιο πού να το βρεις;
κει πάνω που σκεφτόμουνα, η θάλασσα επεμβαίνει
και νά 'σου στο τιμόνι σου ο ήλιος ο ληστης

ετούτο το παλιο σκαρι δεν κάνει για κλαμμένους
είναι για μύστες της καρδιας και για αλλοπαρμένους
για κείνους που νομίσανε τη νύχτα για γυναίκα
κείνων που κλέβεις μια βραδυα και κείνοι δίνουν δέκα

ετούτο το βαπόρι εδω, είναι για τις σειρήνες
για μάγισσες και ξωτικα για πετρογερακίνες
είναι γι' αυτες που κλέψανε της θάλασσας το χρώμα
για κείνες που τιμήσανε το γήινό τους σώμα

καράβι μου, όσοι μείναμε για μπάρκο δε μας βλέπω
με τέτοιο συνοθύλεμα για το χαμο τραβάμε
κι εκει που όλο πάσχιζα τον ήλιο να επιβλέπω
νά 'σου κι η νύχτα στα πανια, γεμίσαμε και πάμε!





χαζεύοντας παλιότερες αναρτήσεις απόψε
έπεσα σ' ένα σχόλιο
κι έτσι στα ξαφνικα, βγήκε αυτο...

Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

κίνδυνος



μείνε έτσι,
ραντίζω με μπαχάρι και κανέλλα
το σάλιο μου
και τ' αποθέτω
στο λακάκι του αφαλου σου
μπορω να ξεπλύνω τα κρίματα όλα του κόσμου εκει μέσα
μπορω και να κολυμπήσω
μην τύχει μόνο και σκύψεις να κοιτάξεις
και γίνει το νερο γαλάζιο
και γελαστω πως είναι θάλασσα
και βουτήξω
και χαθω εσαει
μιά παράσιτο,
και μιά τροφη,
μέσα στα σωθικα σου...



Κυριακή 19 Αυγούστου 2012

η ιστορία του "γιαναξέρεις"

στρίβω τσιγάρο
και σου γράφω prima vista
κι αναρωτιέμαι
ποια στιγμη θα το διαβάσεις
θά 'ναι πρωι;
θά 'χεις πιει τον καφε σου;
θα σκύψεις κοντα σμίγοντας τα φρύδια σου;
ή θα φορας τα γυαλια σου;
κάποτε σού 'γραφα με μολύβι
σε αποκόματα από μπλοκ διαφημιστικα
σε χρωματιστα χαρτια
σε κομμάτια από χάρτινα τραπεζομάντηλα
σε κάρτες και σε φωτογραφίες
και στα έδινα
κι άλλα στα έστελνα
ξέρεις, με το ταχυδρομείο
σαλιώνοντας επιδεικτικα το γραμματόσημο
πάνω αριστερα, έγραφα τ' αρχικα μου
εσυ έγραφες τ' όνομά σου όταν απαντούσες
με κείνα τα καλλιγραφικα λίγο πλαγιαστα γράμματα
ύστερα, σταμάτησα να σου στέλνω
δεν σταμάτησα να σου γράφω
ποτε δεν σταμάτησα να σου γράφω
ακόμη κι όταν δεν έγραφα
μέσα μου αυτη η αποχη έχτιζε
κι ύστερα ξεκινούσα πάλι
στρίβω κι άλλο τσιγάρο
ξέρω, θα με μαλώσεις πάλι
καπνίζω πολυ
θα σου χαμογελάσω
κι εσυ θα θυμώσεις
κι εγω θα χαμογελάσω πιο πολυ
κι εσυ θα με βρίσεις
με κείνα τα επίθετα που μόνο εσυ ξέρεις να κατασκευάζεις
κάτι ξεκίνησα να σου γράψω όμως...
prima vista
σαν τραγούδι a capella
κάτι να γράψω για σένα
ή κάτι να γράψω σε σένα;
ή και τα δύο;


στρίβω τσιγάρο
και σου γράφω prima vista
κι αναρωτιέμαι
ποια στιγμη θα το διαβάσεις
είναι η έμπνευση
μια μάγισσα αρτίστα
μια σε μαγεύει
μιά σου λέει να την ξεχάσεις

ανάβω κι άλλο
κι αρχινάω a capella
δυό νότες ξέφυγαν
και που να τις μαζέψεις
αυτη η νύχτα
σαν μια κόκκινη κορδέλλα
γύρω από φάκελλα
γεμάτα από λέξεις

ας πιω και κάτι
γιατι αρχίζω και τα χάνω
ίσως πιωμένος
μου λυθουν γλώσσα και χέρι
πάρε μια τζούρα
κι αν ζητήσεις παραπάνω
μπορει η ζάλη
πιο κοντα μου να σε φέρει

στριβω τσιγάρο
και σου γράφω για να ξέρεις
μη μου γκρινιάζεις
σημασία λίγο δώσμου
αυτη τη λέξη
όταν στα χείλια σου προφέρεις
δεν είμαι ναύτης
είμ' ο βασιλιας του κόσμου


τώρα θα πεις
πως είμαι των άκρων...
είναι γιατι όταν θέλεις
μπορεις να γεμίσεις
όλο το μεσοδιάστημα...

Πέμπτη 16 Αυγούστου 2012

εν αρχη ήν ο Λόγος

κείνου του Λόγου το πολυ
το λίγο του αοράτου
της Δίψας η αποκοτια
λεπίδα τ' Αθανάτου
κι η ομορφια της μουσικης
στη ρίμα ενος βράχου

του Λόγου το απρόσιτο
τ' αντίβαρο που σπάζει
θάλασσα, γη,
κι αντίδοτο στην Αλυσίδα τάζει
κείνου που μέλλει να σωθει
τη φύση του σπαράζει

αυτου του Λόγου το παρον
της μνήμης ιστορία
κερι μιας άφθαρτης Λαμπρης
του λυτρωμου πορεία
και κόψη του Ισημερινου
σ' άδολη τρικυμμία

τούτος ο Λόγος ο βαρυς
φτερο της Ειμαρμένης
σφαίρα σε όπλο τ' Ουρανου
παιδι της Οικουμένης
κι αερικο μιας Αίσθησης
σ' άγιο Φιλι κρυμμένης

γι αυτο το Λόγο,
πού 'δεσα παντιέρα στο κατάρτι
που Αύγουστο τον καρτερω
κι έρχεται πάλι Μάρτη
που έστερξα
που απώθησα
που έκοψα κομμάτια
που κοίταξα χωρις γυαλι
και μού 'καψε τα μάτια
γι αυτο το Λόγο πρόσφυγας
γυρνάω πάντα πίσω
μια να τον δέσω σαν σκυλι
και μια να τον αφήσω...




λουλουδένια, χρόνια πολλα!

Δευτέρα 6 Αυγούστου 2012

Αυγούστου θέρμες

στις νύχτες τις αστόλιστες ναυάγησε κι ο πόθος
θυμάρι, δεντρολίβανο, καίγεται στη φωτια
κλαίει το συρματόσχοινο κι αναστενάζει ο πρώτος
ρεσάλτο κι άντε μάζεψε τη σκάλα τη πρυμνια

σφυράω τρεις γι ανάποδα, το σήμα βγαίνει πρόσω
μπερδεύται ο τηλέγραφος και σκούζει ο πλοηγος
σού 'χω κυδώνια απ' τ' Αϊβαλι, μα πως να σου τα δώσω
χάσκουν τ' αμπάρια αδειανα κι ο φόβος αρχηγος

ρίχτα παιδια σου θάλασσα και σκέπασε την πλώρη
και ξέπλυνέ μου κρίματα μ' αλάτι και νερο
κι ας πάω γυμνος κι αλέκιαστος να σμίξω με την κόρη
που αλαφιασμένη με καλει στον διάφανο βυθο

ρηχα νερα κι απρόσκλητα φίδια στην αμασχάλη
γραδάρω τα εσώψυχα κι οι βράχοι μια οργια
κάλλιο στις ξέρες του μυαλου να ναυαγήσω πάλι
παρα καραβοφάναρο σε άπληστη καρδια

σαλτάρει ο σκύλος να πιαστει κι απε να με σκοτώσει
κάτω απ' το πουκάμισο κρύβω το φυλαχτο
κείνο το "ρω" που τό 'στειλες στο κύμμα να με σώσει
στ' άντρο του μύθου αν κρύφτηκες θά 'ρθω και θα σε βρω

ρίχτα παιδια σου θάλασσα και σκόρπισε τα μάγια
τ' Αυγούστου διπλοφέγγαρο ταγμένο από καιρο
ήλιε μου πρωτομάστορα στου ονείρου τα καρνάγια
σκάρωσε άφθαρτο σκαρι και ρίχτο στο νερο...