της ψυχης

της ψυχης

Ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο....

ένα (ακόμη) υγρό ιστολόγιο, με υποβρύχιες ανησυχίες...

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

χωρις ρεφραίν...

μην ξενυχτας,
θα σου ιστορίσω πάλι μακρυνα ταξίδια
πέρα στην Άπω Ανατολη κούληδες πίνουν τσάϊ
στο μέτωπό σου πάλι εκείνη η ρυτίδα κολυμπάει
όταν σου λέω για μια Ινδη που γιόμισα στολίδια

μη μου ξυπνας,
στ'όνειρο μοιάζω κάπως πιο σπουδαίος
σαν καπετάνιος με πηλίκιο και σειρήτι στο μανίκι
κι αν η μιση μου η καρδια στη θάλασσα ανήκει
στο κάλεσμά σου πρώτος θά'μαι, θα φύγω τελευταίος

μην απορεις
πού' βγαλαν ρίζες τα παπούτσια μου στο χώμα
στο Γιβραλτάρ οι συμπληγάδες με ματώσαν
στο Βολπαραίζο οι συντρόφοι με προδώσαν
κρασι γλυκο θέλω να πιω και τις ξανθιες σου μπούκλες θέλω στρώμα

μην με φιλας
εκει που μ έχουν σημαδέψει οι σειρήνες
φτιάξε μου ένα φυλαχτο να το βαστω, απ τη καρδια σου
πιάσε κι εκείνο το τραγούδι που σ αρέσει, ξεκουράσου
είναι μαζι σου η ψυχή μου καθαρη, κι ας έχει ξεχαστει στις λαμαρίνες










αυτο ξέρετε, είναι απο κείνα που βγαίνουν μόνα τους...
σαν ανώδυνος τοκετος...
σαν φιλι απ τη μούσα...
κι απ τη "μούσα"
(κείνο που με παιδεύει με καισαρικη θα το εκμαιεύσω στο τέλος...)

6 σχόλια:

nina είπε...

Υπέροχο το τραγούδι, ήθελα να ήξερα που ζω και δεν το είχα ακούσει ξανά.
Σε ευχαριστώ για το ταξίδι σε κάποια πατρίδα

Nefeli είπε...

polu wraio tragoudaki!! :)

Σταλαγματιά είπε...

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας....


Αυτό μου θύμισαν οι στίχοι σου!!

Μου λείπετε :)

Ναύτης είπε...

nina, εγω σ'ευχαριστω
είναι καλύτερα τα ταξίδια με παρέα

η Αρλέτα είναι αγαπημένη

Ναύτης είπε...

Nefeli,
νά'σαι καλα

:)

Ναύτης είπε...

είναι που έτσι είναι Σταλαγματια...
έτσι ακριβως!
όλα αυτα...


:)